Χωριστά κρεβάτια, λόγω καύσωνα; Ένα κόλπο από τα παλιά!

Ας το παραδεχτώ: το πρώτο καλοκαίρι που περάσαμε ως ζευγάρι με τον άντρα μου, ήταν μια μικρή ιδρωμένη τραγωδία. Ναι, ήμασταν πολύ ερωτευμένοι για να χωρίσουμε τα τσανάκια μας, ναι, έκανε καύσωνα.  Ναι, υπέφερα. Ναι, και εκείνος, ευχαριστούμε πολύ για το ενδιαφέρον.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, τα καλοκαίρια ήταν το χειρότερο μας. Εκείνος ήθελε τον κλιματισμό στο φουλ, να ξεφυτρώνουν πιγκουίνοι κάτω απ’ το κρεβάτι και να μας γλείφουν τις πατούσες, εγώ έχω τεράστιο πρόβλημα με τα air-condition, πεθαίνω λίγο – λίγο τυλιγμένη με κουβέρτα πικέ, σεντονάκι και όλο το φαρυγγικό σύστημα σμπαράλια.

Σβηστό air-condition; Γκρίνια, ιδρώτας, γλίτσα, «μη μ’ ακουμπάς» φάση. Αναμμένο air-condition; Πάλι γκρίνια, μύτη (δικιά μου) να στάζει, ξηρός λαιμός για μέρες, κακή διάθεση. Όταν ήρθαν τα παιδιά, η κατάσταση απόγινε. Τα καλοκαίρια στάνταρ κάποιος κάπνιζε στο μπαλκόνι, κάποιον τον έπαιρνε ο ύπνος στην καρέκλα του σκηνοθέτη και τον έβρισκε η αυγή σκεβρωμένο και κατατσιμπημένο απ’ τα κουνούπια.

Το πρώτο μικρό μας διαμέρισμα, δώμα που το ‘καιγε ο λίβας από τα μέσα του Μάη μέχρι τις αρχές του Νοέμβρη επέβαλε να είμαστε ερωτευμένοι και μονοιασμένοι. Δεν υπήρχαν περιθώρια για χαϊλίκια και εναλλακτικές επιλογές.

Και καλός ο έρωτας, καλές και οι αγκαλίτσες, όμως, ο ύπνος προέχει. Και η ανεξαρτησία, επίσης. Όσο το μοτίβο της γκρίνιας, της ακεφιάς και της αϋπνίας επαναλαμβανόταν κάθε καλοκαίρι, πολύ πολύ φεμινιστικά και σταράτα, το ξεφούρνισα κάποια στιγμή πριν από μία δεκαετία και μάλλον έσωσα την ψυχική μου υγεία, το beauty sleep μου και τον προσωπικό μου χώρο. Και εκείνος επίσης. Τι εννοώ;

Πάνω στη μεγάλη μου απελπισία, ένα βράδυ Ιουλίου με 44 βαθμούς υπό σκιάν, «ξέθαψα» από τα τρίσβαθα της παιδικής μου ηλικίας ένα κόλπο της γιαγιάς και του παππού, Θεός σχωρέσ’ την ψυχή τους, καλά πέρασαν οι άνθρωποι, οι οποίοι στις μεγάλες ζέστες «χωρίζονταν» διακριτικά και με φιλάκια και τα ξαναλέμε τον Σεπτέμβρη, χαρά μου (Οκτώβρη, Νοέμβρη, όποτε δροσίσει, τέλος πάντων).

Η γιαγιά στο κρεβάτι της και ο παππούς σε άλλο. Είτε με ραντζάκι μέσα στο δωμάτιο, είτε, όταν απέκτησαν κλιματισμό σε άλλο! Ούτε «μα», ούτε «μου», το θέμα ήταν να έχουν την άπλα τους, την άνεσή τους, μην τρελαθούμε κιόλας, έχουν γίνει έρευνες γι’ αυτά τα πράγματα.

Η μέρα που όλοι άρχιζαν να στάζουν μέσα στο σπίτι, ήταν η μέρα που επισήμως έμπαινε το καλοκαίρι και έβγαινε ο παππούς από την κρεβατοκάμαρα. Ήθελε και έβγαινε, δεν το έβγαζε κανείς με το ζόρι. Η γιαγιά περνούσε και κλιμακτήριο εκείνη την εποχή και ήταν εξοπλισμένη με πετσετάκια και μαντήλια για να μαζεύουν τον ιδρώτα και να την κρατούν δροσερή.  Όλη μέρα στο χάχανο και στην πλάκα, και το απόγευμα η καλή μου έπαιρνε ένα ζευγάρι σεντόνια, καθαρά, φρεσκοσιδερωμένα, τα έβαζε σε μία σακούλα και τα τακτοποιούσε για ένα δίωρο στο κάτω κάτω ράφι του ψυγείου μαζί με τη μαναβική. Όταν ερχόταν η ώρα του ύπνου, του τα έδινε με φιλάκι, άναβε και τον ανεμιστήρα στο δωμάτιο του και καλό ύπνο!

Έτσι κι εμείς –χωρίς την ιεροτελεστία με τα σεντόνια. Με το που μπαίνει ο Μάιος επιθετικός και λάβρος, ο ένας αράζει στην κρεβατοκάμαρα με τα παράθυρα ανοιχτά και ο άλλος κάνει τούρμπο το σαλόνι με τον κλιματισμό και την πέφτει στον πολυμορφικό καναπέ. Τα παιδιά ως σύγχρονοι οικιακοί νομάδες ξαπλάρουν όπου τα βολεύει. Δροσιά; Με τον μπαμπά. Άπλα με τη μαμά; Υπνοδωμάτιο. Και το έχουμε λύσει το θέμα μας.

Πόσο παλιακό είναι αυτό το κόλπο; Πολύ! Πόσο σωτήριο για σχέσεις και ψυχικές υγείες; Δεν περιγράφω άλλο! Βέβαια, με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι είναι ταμπού να το ομολογείς, ότι δεν γλιτώνεις τις γελοίες ερωτήσεις τύπου «μήπως περνάτε κάποια φάση;», «μήπως έχει κάποιο πρόβλημα η σχέση σας και δεν το καταλαβαίνεις;», αλλά ποιος νοιάζεται για τον κόσμο; Το θέμα είναι η ευτυχία μας και ευτυχία χωρίς ύπνο, απλώς δεν υπάρχει!

Οπότε, αν κάθε καλοκαίρι λιώνετε, βγάζετε τη μπέμπελη, δεν θέλετε να σας ακουμπάνε ούτε με φτερό, κάντε μια χάρη στον εαυτό, στη σχέση και στον ύπνο σας και δοκιμάστε. Με ευχαριστείτε μετά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News