More stories

  • Προσωπική ιστορία: η μάχη μου με την (επιλόχεια) κατάθλιψη

    (Επιλόχεια) κατάθλιψη με επεισόδια υπομανίας τους πρώτους μήνες μετά τη γέννα. Δεν ήταν όρεξη και κέφι, δεν ήμουν ακούραστη και γεμάτη ζωντάνια, ήταν υπομανία που εξελίχθηκε σε κατάθλιψη. Η ψυχολόγος μου σύστησε ψυχίατρο του ΚΨΥ, ξεκίνησα φαρμακευτική αγωγή με ήπια αντικαταθλιπτικά και οι δυο τους έγιναν μία ομάδα για να με στηρίξουν. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

  • Προσωπική ιστορία: Όταν το “μη το σκέφτεσαι” γίνεται βραχνάς

    Μην ακούς τις «συμβουλές» για το πως ΠΡΕΠΕΙ να νιώσεις ή να μη νιώσεις, τι θα έπρεπε να κάνεις ή να μην κάνεις για να πετύχεις. Μπορεί να ακούσεις για 1000 περιπτώσεις. Η δική σου είναι πάντα διαφορετική. Μπορείς να πάρεις ιδέες, μπορείς να κλείσεις τα αυτιά σου. Ακολούθησε το ένστικτό σου. Κανείς δεν ξέρει τι περνάς. Ούτε καν εγώ. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

  • Προσωπική ιστορία: Η ελευθερία του εαυτού σου

    «Πριν την εγκυμοσύνη που έφερε την κόρη μου, είχα μια αποβολή. Θα γράψω και για αυτό, καθώς είναι επίσης ένα θέμα για το οποίο δεν μιλάμε ανοιχτά».  Η ιστορία της Μαρίνας, όπως μας την αφηγήθηκε με τα δικά της λόγια. Από την αρχή της εγκυμοσύνης της μέχρι τους πρώτους δύσκολους μήνες. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

  • H δική μου ιστορία θηλασμού: οι πρώτες μέρες

    Η δική μου ιστορία θηλασμού ξεκινάει πριν καν μείνω έγκυος. Δεν μου άρεσε το πώς ηχούσε η λέξη, ένιωθα άβολα όταν τύχαινε να δω εικόνες μωρών που θηλάζουν, δεν ένιωθα άνετα με το ίδιο μου το στήθος. Εννοείται πως άκουγα με φρίκη ιστορίες για παιδιά δύο ετών που θηλάζουν ακόμα, παρόλο που δεν είχα ιδέα αν αυτό είναι φυσιολογικό ή όχι. Το κατέκρινα όμως με ύφος μεσημεριανού πανελίστα. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

  • Προσωπική ιστορία: η αόρατη πλευρά της λοχείας

    Οι ορμόνες πήγαιναν κι έρχονταν, χάπια, ενέσεις, θερμόμετρα για να μετράμε τη θερμοκρασία καθημερινά, για να βρούμε στα δέκατα τη μέρα της ωορρηξίας. Τίποτα. Σπερμογραφήματα, κόντρα σπερμογραφήματα, όχι κάπως η κινητικότητα, όχι η δομή…Σεξ με το θερμόμετρο και με συνταγή ιατρού. Όλα αυτά για τρία χρόνια. Μετά πήγαμε στον μεγαλογιατρό της Θεσσαλονίκης (εμείς από επαρχία). 100 ευρώ η επίσκεψη. Δώσε όπου έχεις την ανάγκη! Κι εμείς δίναμε.
    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ