‘To ενυδρείο’

Το μόνο που μπορούσε να κοιτάζει, έτσι όπως την είχε ακινητοποιήσει, ήταν η δεξιά ωμοπλάτη του. Ανασήκωσε λίγο το βλέμμα της και είδε το ενυδρείο, ευθεία μπροστά της, στηριγμένο, παράλληλα με τον τοίχο. Φωτισμένο, με μερικά ψάρια να κολυμπούν νωχελικά. Παρατήρησε σαν ναρκωμένη το νερό.  Το φως που έβγαινε από το ενυδρείο, είχε ένα ήρεμο γαλάζιο χρώμα, τόσο αντίθετο με όσα της συνέβαιναν.  Ένιωσε να φεύγει από το σώμα της και άρχισε να τα βλέπει όλα σαν να ήταν κάποια άλλη. Μια άλλη που στεκόταν όρθια δίπλα από τον καναπέ. Μια άλλη που έβλεπε αυτό που γινόταν και περίμενε να τελειώσει. Μια άλλη που δεν κοίταζε το ενυδρείο, αλλά έβλεπε αυτόν από πάνω της. Το μπλε χρώμα του νερού θύμιζε λίγο τα μπλε μάτια του. Λίγο τα είχε δει, τώρα κοιτούσε ευθεία και ένιωθε το ανυπόφορο βάρος του σώματός  του, να την πιέζει.

Πώς έγιναν όλα τόσο γρήγορα; Είναι σίγουρη ότι δεν είχε συμφωνήσει. Μήπως είναι όνειρο; Όχι, είναι αλήθεια, της συμβαίνει. Την βιάζει. Αυτός είναι από πάνω της και την πιέζει φρικτά.  Εκείνη έχει παγώσει, κοιτάζει μόνο το ενυδρείο. «Έλα να δεις το ενυδρείο στο άλλο δωμάτιο», της είπε με απόλυτη φυσικότητα. Και αυτή πήγε.

Μετά δεν θυμάται πολλά. Την έριξε στον καναπέ. Εκείνη θυμάται ότι δεν είχε συμφωνήσει. Αλήθεια νόμιζε ότι θα της δείξει ένα ενυδρείο. Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρέθηκε ξαπλωμένη σε ένα καναπέ που βρισκόταν στο δωμάτιο. Ο ογκώδης άντρας τώρα την είχε στριμώξει και την πίεζε με όλο του το βάρος. Σίγουρα δεν μπορούσε να ξεφύγει από εκεί.  Μπήκε μέσα της, χωρίς εκείνη να έχει συμφωνήσει. Μετά δεν θυμάται πολλά. Περίμενε να τελειώσει αυτό που γινόταν. Το μόνο που θυμάται είναι ότι έγινε μια άλλη που έβλεπε από δίπλα τον βιασμό. Μια  άλλη που περίμενε. Περίμενε να τελειώσει… για να γυρίσει. Να γυρίσει στο σώμα της. Ίσως από ντροπή.

Όλα ξεκίνησαν λίγο καιρό πριν. Ήταν ελεύθερη και ανοιχτή σε νέες γνωριμίες. Της είχε πει ο αδερφός της ότι ξέρει ένα πολύ καλό παιδί. «Είναι πολύ ωραίος τύπος,  και γαμώ τα παιδιά, θα σου αρέσει». Βγήκαν μια φορά όλοι μαζί και έφαγαν. Αυτός φορούσε μια μπεζ καμπαρντίνα. Αντάλλαξαν τηλέφωνα.  Μια μέρα την πήρε τηλέφωνο για να πάνε βόλτα τον σκύλο. Εκείνη χάρηκε για αυτή την εξέλιξη, της άρεσε. Πήγε πριν και κομμωτήριο, να είναι όμορφη. «Για πού είσαι σήμερα;», τη ρώτησε πονηρά ο κομμωτής. «Θα πάω έναν σκύλο βόλτα» απάντησε εκείνη. «Καλά και έκανες το μαλλί μπούκλα για να πας τον σκύλο βόλτα;» της είπε και ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Εκείνη δεν απάντησε, αλλά γέλασε. Ήθελε να είναι όμορφη. Νόμιζε ότι θα ήταν το πρώτο ραντεβού.

Συναντήθηκαν σε μια πλατεία κοντά σε ένα παρκάκι. Κόσμος πολύς περπατάει, άλλοι τρέχουν. Οι δύο τους κάνουν βόλτα τον σκύλο και μιλάνε. Δεν ξέρει καλά τις ράτσες σκύλων, αλλά αυτός ο σκύλος ήταν σίγουρα μπουλντόγκ. Όλα καλά. Δεν αισθάνεται κάτι περίεργο, μικρές στιγμές αμηχανίας, συζητήσεις περί διαφόρων θεμάτων. «Όντως φαίνεται καλό παιδί», σκέφτηκε.

Έκαναν ένα μεγάλο κύκλο μέσα στο παρκάκι και γύρισαν ξανά στην πλατεία.  Η βόλτα φάνηκε να φτάνει στο τέλος της. Χωρίς να φανεί κάτι ύποπτο στην φωνή του, της είπε: «Πάμε στο σπίτι να κάτσουμε, να ταΐσω και τον σκύλο;». Εκείνη συμφώνησε. Ήταν και φίλος του αδερφού της.  Νόμιζε ότι ίσως ξεκινήσουν κάτι όμορφο μαζί. Μετά της έδειξε το ενυδρείο. Και την βίασε. Και ας ήξερε τον αδερφό της.

Το είπε στους δικούς της και της είπαν ότι μάλλον δεν κατάλαβε καλά. Ότι αφού πήγε σπίτι του, τι περίμενε να γίνει. Σίγουρα θα είχε ντυθεί προκλητικά και τι να κάνει και αυτός. Να το ξεχάσει και να μην δώσουν συνέχεια. Αυτό δεν τους το συγχώρησε ποτέ.  Προσπάθησε να πείσει τον εαυτό της ότι ο βιασμός της δεν έγινε και ότι ήταν μάλλον ένα ραντεβού που δεν πήγε καλά. Το έκρυψε.

Τα χρόνια πέρασαν. Όλα γύρισαν σε μια ασφαλή καθημερινότητα. Όμως μέσα της μια πληγή, που δεν έκλεινε. Μια έντονη αποστροφή, όταν έβλεπε ενυδρείο. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια. Ένα πρωινό χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν ο αδελφός της. «Δεν θα το πιστέψεις», της είπε με το που σήκωσε το τηλέφωνο. Πραγματικά τα νέα ήταν συγκλονιστικά. Ένιωσε ότι ήρθε η στιγμή της δικαίωσης. Της εξηγούσε ότι ο ωραίος τύπος είναι κατηγορούμενος για βιασμό. «Είχες δίκιο, τελικά», της είπε αλλά δεν τόλμησε να της ζητήσει συγγνώμη για τότε που δεν την πίστεψε. Τα νέα ηχούσαν στα αυτιά της σαν λύτρωση. Μια άλλη τόλμησε να κάνει αυτό που εκείνη δεν μπόρεσε. Μια ασφαλίστρια, πήγε σπίτι του για επαγγελματικό ραντεβού. Της έδειξε και εκείνης το ενυδρείο. Εκείνη όμως τον κατήγγειλε για βιασμό. Καταδικάστηκε. Σίγουρα είναι και άλλες που έχουν δει το ενυδρείο.

Το μόνο που μετανιώνει είναι που δεν ήταν αρκετά δυνατή για να τον καταγγείλει τότε. Τόσο αδύναμη που σχεδόν πίστεψε ότι δεν της συνέβη. Τώρα πια τα χρόνια έχουν περάσει. Εκείνη  είναι αρκετά δυνατή. Δυνατή για να γράφει. Έχει και μια άλλη κρυφή δύναμη. Είναι πλέον μητέρα δυο αγοριών. Δυο αγοριών με γαλάζια μάτια. Θα τα μεγαλώσει.  Μητέρα δυο αγοριών, το φαντάζεσαι. Θα βάλει τα δυνατά της αυτά τα δύο αγόρια, όταν θα είναι πια νέοι άντρες, να σέβονται το ναι και το όχι. Να έχουν  βλέμμα καθαρό, γαλάζιο σαν του ουρανού, όχι σαν το γαλάζιο του ενυδρείου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News