Η κούρσα (μέρος 4ο)

Μια ιστορία σε συνέχειες…

Δεν χρειάστηκε να περιμένει για πολύ. Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, όταν, το ίδιο βράδυ, κουδούνισε το κινητό της. Το πήρε στα χέρια της χαλαρή, για να διαβάσει στην οθόνη: «Καλησπέρα… Ενοχλώ;». Χτυποκάρδι στη στιγμή, κι ένα φούντωμα στο κορμί της απ’ άκρη σ’ άκρη. Άφησε το κινητό στο κομοδίνο να ηρεμήσει, για να του απαντήσει μετά από λίγο: «Όχι, κανένα πρόβλημα ». Σε δυο λεπτά το γνωστό κουδούνισμα. «Αναρωτιέμαι…. Αν θα ήθελες να τα λέγαμε κάποια στιγμή από κοντά…. Εκτός δουλειάς….» Άφησε να περάσει ένα δεκάλεπτο μέχρι να του απαντήσει, και καλά ότι το σκέφτεται. «Ναι αμέ, ευχαρίστως».

Όταν της έστειλε το τελευταίο, για εκείνο το βράδυ, μήνυμα, η Εύα έτρεμε σαν μικρό κοριτσάκι. Δεν μπορούσε να καταλάβει το γιατί, δεν μπορούσε καλά καλά να το πιστέψει. Όμως το σώμα της σα να είχε ξεκόψει από το μυαλό της, από όλα όσα είχε για δεδομένα και σίγουρα. Και με το που πήρε μπρος, δεν σταματιόταν με τίποτα.

Την άλλη μέρα πήγε στη δουλειά στην τσίτα. Το μυαλό της ήταν συνέχεια στο κινητό. Από την ώρα που είχαν ανταλλάξει εκείνα τα μηνύματα, την είχε καβαλήσει ο διάολος. Πέρα από τις σκέψεις, ένοιωθε ένα επίμονο ρίγος, ένα μούδιασμα κάτω χαμηλά. Το απόγευμα στο σπίτι που πήγε στην τουαλέτα, η κιλότα της ήταν μούσκεμα. Την άλλαξε ντροπιασμένη, όμως η έξαψη κατάπιε την ντροπή της. Σα να είχε ξυπνήσει μέσα της μια ορμή για χρόνια πλακωμένη και να έκανε κουμάντο. Με το που τον έφερνε στο μυαλό της, η ίδια ανατριχίλα. Και η Εύα τον έφερνε ξανά και ξανά.

«Μαμά», ακούστηκε η φωνή της Χριστίνας. Της Εύας της την έδωσε στα νεύρα με τη μια. Την επόμενη στιγμή εμφανίστηκε και η ίδια – ένα γελαστό, ανυποψίαστο ανθρωπάκι. Στα χέρια της κρατούσε τη στολή του μπαλέτου. Της την είχε αγοράσει η Εύα πριν δυο εβδομάδες για τη σχολική παράσταση. Για να την πετύχει είχε ψάξει στο ίντερνετ με τις ώρες. Στο μυαλό της ήρθε ο χρόνος που αφιέρωσε, το τσατ με τις άλλες μαμάδες για το μέγεθος και το χρώμα, η τηλεφωνική επιβεβαίωση με το κατάστημα. Πόσο είχε χαρεί όταν η Χριστίνα τη φόρεσε και της πήγαινε γάντι!

Και τώρα έβλεπε μπροστά της αυτό το γυαλιστερό κομμάτι ύφασμα, κι όχι μόνο δεν της έκανε καμία απολύτως αίσθηση, μα, ακόμα χειρότερα, την ενόχλησε, την ενόχλησε το πόσο αφιερώθηκε σε αυτό, το πόσο σημαντικό τής ήταν να βρει για τη Χριστίνα το καλύτερο. Και μετά να την φωτογραφίζει να το φορά, να το ανεβάζει στο facebook γράφοντας «η νεράιδά μου». Και το βρακί της στεγνό για μέρες, μήνες, χρόνια. Κι από πάνω να μην της καίγεται καρφάκι, να έχει το βρακί και το περιεχόμενό του ξεγραμμένο για τα καλά. Να κολυμπά στον οικογενειακό χυλό με καμάρι, με ευχαρίστηση, χωρίς να έχει πάρει πρέφα ότι ο χυλός αυτός, που τον καλοδεχόταν γιατί την προστάτευε από κύματα κι αναταράξεις, είχε βουλώσει κάθε ζωντανό πόρο του κορμιού της. Σαν πεταλούδα που, αντί να πετά από λουλούδι σε λουλούδι, είχε κολλήσει στον βάλτο σαν αποχαυνωμένη μύγα.

Η φορεσιά έγινε ένα με το χέρι που την κρατούσε, το παιδικό αυτό κορμάκι που ζητούσε τη μαμά του. Όμως, αντί για τη γνωστή ζεστασιά, η Εύα ένοιωσε την κόντρα να μεγαλώνει μέσα της. Το μόνο που έβλεπε μπροστά της ήταν μια δυσάρεστη γείωση στην πραγματικότητα, ένα εμπόδιο στο φούντωμα που είχε στρατοπεδεύσει κάτω από τη μέση της. Μια πραγματικότητα που μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν η ζωή της όλη, και τώρα ένοιωθε να βρίσκεται μίλια μακριά της. Η Εύα τρόμαξε από τη συνταρακτική αλλαγή, που τη χτύπησε σαν ξανάστροφο χαστούκι. Πώς μπορεί να αλλάξει ο κόσμος από τη μια στιγμή στην άλλη – από ένα τυχαίο γεγονός, από μια χρονική συγκυρία, από τη σειρά των ταξί στην πιάτσα.

Και δεν της έφταιγε το ρούχο, ούτε της έφταιγε –φυσικά– το παιδί της έφταιγε ο ίδιος της ο εαυτός που πήγε και πιάστηκε στη φάκα από μόνος του κι έκανε αυτό το μίζερο ντιλ, να ξεπουλήσει τη γυναίκα για μια σύζυγο-μαμά πακέτο. Μια ευτυχία νερόβραστη, εύθραυστη και κούφια. Πώς είχε πάρει σιγά σιγά αυτή τη ρότα, αυτή την κατρακύλα, χωρίς μπουρδουκλώματα, σουρσίματα και γρατζουνιές, μα γλυκερά και υποχθόνια, κάνοντας το σταυρό της, μακαρίζοντας την καλή της τύχη που βρέθηκε ο Βασίλης στο δρόμο της και την έκανε μανούλα; Ένας καθώς πρέπει, αναίμακτος ευνουχισμός που τη μετέτρεψε σε μια μηχανή παραγωγής μητρικής στοργής και σπιτικής θαλπωρής σε οικογενειακή συσκευασία ένα καλοκουρδισμένο, ανέραστο ρομποτάκι.

Και να σου τώρα που ξύπνησε μέσα της ο σεισμός, και την πήρε και τη σήκωσε. Με έναν άγνωστο, με τον πρώτο τυχόντα. Το κορμί της πάτησε πόδι κι απαίτησε αυτό που του είχε τόσα χρόνια στερήσει. Και δεν σήκωνε κουβέντα. Η Εύα σήκωσε στην παρόρμηση τα χέρια ψηλά. Της το χρωστούσε, μπας και ρεφάρει τη χρόνια καταδίκη της.

 

Μέρος 5ο:

Η κούρσα (μέρος 5ο)

in ,

Αξιολογήστε το άρθρο

-5 points
Upvote Downvote

19
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
11 Θέματα σχολίων
8 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
17 Συντάκτες σχολίων
OpheliaΕντελβάιςΚοντράριοςMarinaMrs Shelby Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
mononoke
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μου θυμίζει λίγο κάτι φωτορομάντζα σε συνέχειες που διαβάζαμε στην Κατερίνα όταν ήμασταν 12. Οk χωρίς τις μουσκεμένες κιλότες, την πρωταγωνίστρια σε κρίση ηλικίας και την γενικότερη δημουλιδική εσάνς.

Curie-ous
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Curie-ous

Το γραψα κι εγώ στο προηγούμενο, καθότι χρόνια αναγνώστρια ήμουν σι-γου-ρη ότι πάει για εκεί, σήμερα βέβαια το παράκανε. Αλλά το σχόλιο κόπηκε και δεν ξέρω τι είναι περισσότερο απογοήτευση, ότι κόπηκε ή ότι διαβάζουμε ρομάντζα στο αμπα…

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Το συγκεκριμένο σάιτ είναι φεμινιστικό και αυτό που πιστεύω ότι πρέπει να μας νοιάζει είναι να μην χάσει αυτή του την ταυτότητα. Γι αυτό, νομίζω ότι δεν είναι κακό να υπάρχουν, και, ρομάντζα στο Αμπα, αρκεί το μήνυμα τους να είναι φεμινιστικό, όπως φεμινιστικό είναι και το μήνυμα των επιστημονικών κειμένων του σάιτ όπως το πρόσφατο {Η τυφλή εμπιστοσύνη στους αλγόριθμους συντηρεί τις υπάρχουσες διακρίσεις}. Όπως σε όλες τις μορφές τέχνης (σινεμά, μουσική, θέατρο κτλ) έτσι και στο γράψιμο, υπάρχουν έργα τέχνης για να προβληματιστείς και έργα τέχνης για να ξεχαστεις. Το θέμα είναι τί μήνυμα μεταφέρει το κάθε έργο… Διαβάστε περισσότερα »

Mrs Shelby
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Άσε curie-ous, τις προάλλες μου κόψανε το σχόλιο στον “παρτάκια” (με την φίλη που της φερόταν πανάθλια και αναρωτιόταν αν είναι αχάριστος). Πολύ στεναχωρήθηκα. Και το “στόλιζα” πολύ διακριτικά! Δηλαδή από το μυαλό μου ως το πληκτρολόγιο, είχαν γίνει πολύ soft οι παρατηρήσεις μου.

Μάνα Κουράγιο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Πιο κλισέ πεθαίνεις.

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Για μενα το τερματισε με το “μηχανή παραγωγής μητρικής στοργής και σπιτικής θαλπωρής σε οικογενειακή συσκευασία ένα καλοκουρδισμένο, ανέραστο ρομποτάκι”.
Οχι οχι οχι.

Κοντράριος
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Κοντράριος

Κοροϊδεύεις, μάνα, αλλά ο Παντελής είναι λαϊκό παιδί, τίμιο, όχι σαν το Βασίλη τον βουτυροχλεχλέ.

Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Κοντράριε μου βγήκε ο καφές από τη μύτη 😂

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Δεν είναι το είδος που θα επέλεγα να διαβάσω, αλλά για να είμαι ειλικρινής τώρα που το ξεκίνησα έχω αγωνία για τη συνέχεια!
Υ.Γ. Μα “κιλότα” βρε παιδιά; Ας το πούμε εσώρουχο, βρακάκι ή ό,τι άλλο, αλλά ΚΙΛΟΤΑ; Εκεί που είχα βυθιστεί ολόκληρη στην ατμόσφαιρα του διηγήματος ξαφνικά έσκασα στα γέλια! Έπεσα απ’ τα σύννεφα! 😄

Κοντράριος
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Κοντράριος

Μήπως είναι επίτηδες, για να δείξει ότι είναι σε τέτοια ασεξουαλική διάθεση, που φοράει την κλασική κιλότα της γιαγιάς και όχι ένα βρακάκι; Το εσώρουχο είναι πιο γενικό και θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε.
(Ότι θα κάνω ερμηνεία σε άρλεκιν μεσημεριάτικα δεν το περίμενα)

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Ναι, μάλλον αυτό θα είναι. Ελπίζω όταν βρεθεί με τον Παντελή να μη φοράει πάλι την κιλότα της γιαγιάς.

αλγόριθμος
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πάντως εγώ θεωρώ πως εκεί που περιμένουμε την ψιλο-κλασσική εξέλιξη στην ιστορία (με σεχ και τύψεις και “μα θα διαλύσεις την οικογένεια σου Εύα μου;”) θα γίνει ένα μπαμ και να διαβάσουμε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Muse
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Ευχαριστηθείτε το βρε κορίτσια, ενα διάλειμμα την ημέρα λίγο να ξεκολλήσει το μυαλό μας.. Έχει τη δόση που χρειάζεται!

ΑτελείωτοςΚαφές
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μήπως είναι ένα τεστ που μας έβαλε η αμπα να δει πόσο έχουμε κατανοήσει τις φεμινιστικές ιδέες? (Πάντως το διαβάζω ευχάριστα :-))

Κασσάνδρα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κι εμένα μου αρέσει! θα έλεγα μάλιστα πως δεν εμπίπτει στην κατηγορία του κλισέ της “γυναικείας λογοτεχνίας” τύπου “με ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι” με ψεύτικους ήρωες και εξωφρενικές καταστάσεις, αλλά είναι αληθοφανές και ρεαλιστικό! Επίσης θα συμφωνήσω πως το “τι” (όσο συνηθισμένο και αν είναι αυτό που συμβαίνει, ένας λόγος παραπάνω να προβληματίσει για αυτό ακριβώς) και όχι το “πώς” έχει σημασία, αν και στο συγκεκριμένο το “πώς” (ο τρόπος δηλαδή) μια χαρά βοηθάει να διαβαστεί εύκολα και ευχάριστα! Δεν νομίζω πως η συγγραφέας θεωρεί πως γράφει το επόμενο λογοτεχνικό αριστούργημα και πως θα πάει για Νόμπελ! Γράφει ωραία όμως και… Διαβάστε περισσότερα »

eraki
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Τέλειο!!!! Ανυπομονώ για τη συνέχεια, μην το καθυστερείς!!!

Dana_Karadana
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Και μένα μου κάνει λίγο Δημουλίδου….για να κάνεις ένα διάλειμμα ενώ είσαι στο γραφείο καλό είναι….μου θυμίζει και μένα κάτι μυθιστορήματα που δεν βγάζουν και ουσιαστικό μήνυμα…χιλιοειπωμένα κλισέ

Si shilo
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εμένα μ’ αρέσει!