Εδώ ο κόσμος καίγεται…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Χθες είχα μια κουβέντα με έναν φίλο που με έβαλε σε πολλές σκέψεις.. Όλα ξεκίνησαν από την βόμβα που έσκασε στο τραπέζι: «Δεν μου σηκώνεται εδώ και καιρό.» Ο τρόπος που ειπώθηκε αυτή η δήλωση ήταν κάτι σαν «Σήμερα με απέλυσαν» ή «Χθες έχασα τον άνθρωπο της ζωής μου.» Όλοι έσπευσαν να παρηγορήσουν τον δύσμοιρο φίλο μας, να του δώσουν συμβουλές, να τον ρωτήσουν για την ψυχολογία του, για την διατροφή του κλπ. κλπ. Απ’ ό,τι αποδείχτηκε περνάει μια κακή περίοδο, και ναι, έχει πέσει ψυχολογικά.
Και κάπου εκεί ακούστηκε δειλά δειλά η φωνή μου.. «Θέλετε να ασχοληθούμε με το ότι περνάει μια δύσκολη περίοδο και όχι με το ότι δεν του σηκώνεται; Και βασικά δεν πειράζει που δεν του σηκώνεται, δεν έγινε κάτι..» Η αμήχανη σιωπή που ακολούθησε με έσπρωξε να συνεχίσω. « Παιδιά, αν θυμάστε πριν τρία χρόνια είχα να κάνω σεξ για έξι μήνες γιατί δεν μπορούσα με τίποτα να υγρανθώ. Δεν θυμάμαι τότε να κάναμε κάποιον ντόρο επ’ αυτού.»
Με το που τέθηκε στο τραπέζι η σύγκριση της γυναικείας και της ανδρικής σεξουαλικής «ανικανότητας» κατευθείαν η συζήτηση πήρε μια politically correct τροπή και κάπως καταλήξαμε από κοινού ότι είναι εξίσου σημαντικά και τα δύο για την ψυχολογία του εκάστοτε υποκειμένου.
Και έρχομαι και σκέφτομαι μετά… Γιατί για έναν άντρα το να μην μπορεί να λειτουργήσει σεξουαλικά τον πονάει τόσο πυρηνικά μέσα του που καταρρέει όλη του η αυτοεκτίμηση και η αυταξία; Γιατί σε μία γυναίκα η αντίστοιχη δυσλειτουργία περνάει συνήθως στα ψιλά ως μία ακόμα ένδειξη ψυχολογικής πτώσης και όχι ως κάποιο τρομερό αυτόνομο συμβάν ικανό να πυρπολήσει την πραγματικότητα του ατόμου και να το καταρρακώσει στα τάρταρα;
Πέρα από τα προφανή – η στύση είναι φανερή και εξωτερική, η γυναικεία διέγερση όχι – θεωρώ ότι η βάση της απάντησης σε αυτό το ερώτημα κρύβει μία πολύ έντονη δομική ανισότητα ανάμεσα στο πώς αντιλαμβάνεται την σεξουαλική ύπαρξή της μια γυναίκα και πώς ένας άντρας. Η στύση για τον άντρα είναι η δύναμή του, η νεότητά του, η ικανότητά του. Η γυναικεία διέγερση – δεν υπάρχει καν ξεχωριστή λέξη για αυτήν – από μόνη της δεν είναι τίποτα. Ή μάλλον είναι μια τελευταία αναγκαία προϋπόθεση για να κάνει μια γυναίκα σεξ αλλά τελευταία και μεταξύ μας όχι και τόσο αναγκαία απ’ ό,τι μας δείχνει η ύπαρξη των λιπαντικών και των τόσο ευφάνταστων πολλές φορές βοηθημάτων προκειμένου να διευκολυνθεί μια σεξουαλική επαφή.
Για τον άντρα η σχέση του με το μόριό του είναι σχεδόν υπαρξιακή για την γυναίκα κατά κύριο λόγο είναι μία αμήχανη μόνιμη εξερεύνηση, όχι πάντα τόσο βαρύνουσας σημασίας. Εδώ ο κόσμος καίγεται…
Για να βάλω μια άνω τελεία στο ζήτημα, θεωρώ ότι ακόμα και σήμερα η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν έχει αυτονομηθεί, δεν έχει αποκτήσει την αυταξία της. Οι γυναίκες δεν έχουν πρόβλημα να μην απολαμβάνουν. Τους φαίνεται συνηθισμένη και γνώριμη αυτή η έλλειψη. Δεν νομίζω ότι κάποια γυναίκα που δεν λειτούργησε σεξουαλικά έγινε ποτέ αντικείμενο περίγελου ή σοβαρής συζήτησης. Και τί πειράζει; Δικό της θέμα. Η δουλειά έγινε.
Αντίθετα, ένα αγόρι ήδη από την παιδική και την εφηβική του ηλικία δομεί την αυτοεικόνα και την αυτοαντίληψη του μέσα από την επαφή με το μόριο του. Μέσα από την ικανότητά του για στύση, την πιο άμεση σωματική απεικόνιση της επιθυμίας και
δυνητικά της απόλαυσης. Λέμε αυτός είναι ικανός, εκείνος είναι ανίκανος. Επίθετα τόσο βαριά…
Για ακόμα μία φορά λοιπόν, η καθημερινότητα μας αποδεικνύει πως εν τέλει η πατριαρχία λειτουργεί εγκλωβιστικά για τις γυναίκες, των οποίων η σεξουαλικότητα παραμένει ανεξιχνίαστη, ανέκφραστη και αφανής. Ταυτοχρόνως όμως, εντός της πατριαρχίας αναδύονται καταπιεσμένες αρρενωπότητες, οι οποίες όταν δεν πληρούν τα κριτήρια του τέλειου, δυνατού, ενεργητικού αρσενικού, οδηγούνται στα όρια της κατάρρευσης.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News