Παρασκευή μεσημέρι, στον σταθμό της Ομόνοιας, επιστρέφω από τη δουλειά. Περνάει ο πρώτος συρμός, φίσκα. 8 λεπτά αναμονή. Περνάει ο δεύτερος συρμός, κακός χαμός. Άλλα 10 λεπτά αναμονή. Στον τρίτο συρμό που μπαίνει στον σταθμό είμαι αποφασισμένη ότι θα μπω ο κόσμος να χαλάσει. Φοράω δεύτερη μάσκα και σπρώχνομαι μαζί με τους άλλους επιβάτες γιατί περιμένω ήδη ένα 20λεπτό.
Φτάνω μετά από 3 στάσεις σπίτι για να συνειδητοποιήσω ότι το τσαντάκι που το κρατούσα και μπροστά μου τρομάρα μου το είχαν ξυραφιάσει από κάτω (!) και έλειπε το πορτοφόλι. Κάτι πρέπει να γίνει με τις ώρες και μέρες αιχμής τόσο στο τρένο όσο και στο ΜΕΤΡΟ. Ευτυχώς, δεν είχα πολλά λεφτά μέσα και την ταυτότητα την έχω στην τσέπη του τζιν καθώς βάλε βγάλε με το COVID πιστοποιητικό δεν έχει νόημα να την έχω στο πορτοφόλι.
Δυστυχώς, όσο και να προσέχεις, με τόση πολυκοσμία και τόσο αραιά δρομολόγια σε ώρες αιχμής είναι σχεδόν αδύνατον να μη σου τύχει κάτι. Μήπως όμως βρε παιδιά κάτι πρέπει να γίνει? Δεν υπάρχει πια μέσο σταθερής τροχιάς ή μη που να περνάει κάτω από 20λεπτο κι αν περνάει απλώς δεν χωράς και δεν μπορείς να μπεις σαν άνθρωπος.
Και όσο και να κουβαλάς μόνο τα απαραίτητα και πάλι μπορεί να γίνει η στραβή. Ακόμα και τώρα κοιτάω την τσάντα και απορώ πώς τρύπωσε και ξυράφιασε το πλαϊνο και το από κάτω μέρος χωρίς να το καταλάβω…!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρίσα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
