Update ιστορίας με συγκατοίκηση

Έχουμε update σε προηγούμενη ιστορία με κοπέλα που θέλει να συγκατοικήσει με σύντροφο που δεν ήθελε στο εξωτερικό.

_____________

Η ιστορία Αυτής που Θέλει να Κουβεντιάζει όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Είχα στείλει πριν κάποιο καιρό για το παιδί με το οποίο επιθυμούσα να συγκατοικήσω αλλά αυτού “δεν του βγαίνει σε αυτή τη φάση” και προτιμά να συνεχίσει να συγκατοικεί με τους ανθρώπους που συγκατοικεί, που είναι στενοί φίλοι από τα φοιτητικά χρόνια, όχι οικογένεια όπως υπέθεσαν στα σχόλια. Είμαστε και οι δύο μόλις περασμένα 30.

Αποφάσισα μέσα μου να δώσω χρόνο ενός 6μήνου, τουλάχιστον, και να το ξανασκεφτώ και να αποκτήσει και αυτός την εμπειρία της συγκατοίκησης μαζί μου, μιας και αυτήν την περίοδο βρισκόμαστε στο εξωτερικό γιατί αυτός είχε μια επαγγελματική ευκαιρία και μου ζήτησε αν θέλω να έρθω. Εγώ δέχτηκα για διάστημα 3 μηνών.

Το θέμα είναι ότι ενώ εγώ νομίζω ότι βιώνω την πιο γλυκιά σχέση της ζωής μου και μια πολύ τρυφερή περίοδο, σε συζήτηση που κάναμε εξέφρασε ότι θεωρεί ότι δεν τα πάμε καλα, η ζυγαριά γέρνει προς την αρνητική πλευρά γιατί τσακωνόμαστε συχνά. Με τον τσακωμό αναφέρεται σε ένα περιστατικό που όντως αρπαχτήκαμε για μία μέρα, ερχόμενο από παλιότερα, αλλά που νόμιζα ότι τελικά επιλύθηκε. Επίσης αναφέρθηκε σε μία-δύο περιπτώσεις που εγώ είχα θυμώσει με κάτι άλλο, αλλά για κάποιο λόγο το πήρε πάνω του. Όταν εγώ νιώθω ότι με την τριβή γνωρίζουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον, αυτός μάλλον υποφέρει.

Πόσο συχνά είναι θεμιτό να τσακώνεται κανείς και τι ονομάζουμε τσακωμό; Εγώ εκεί που νόμιζα ότι υπήρξε για μια ώρα λίγη ένταση, φυσική μέσα στην καθημερινότητα, αυτός μπορεί να το εκλαμβάνει ως τσακωμό κ βαραίνει.

Ένα άλλο που είπε ήταν ότι όταν κάτι τον ενοχλεί, δεν το λέει γιατί φοβάται μην τσακωθούμε με αποτέλεσμα να ενοχλείται σε περιπτώσεις κ να μη μιλάει. Κ γω απάντησα ότι αν δε μιλάς ποιος θα κάνει τον καθρέφτη μου και κάλλιστα μπορώ να συμπεριφέρομαι όπως θέλω κ να μην καταλαβαίνω ποιον ενοχλώ και ποιον όχι, αφού κανείς δεν μου αντιπαρατίθεται.

Αλλά κυρίως με θύμωσε πολύ αυτή η δήλωση γιατί σκέφτηκα ότι είναι ανώφελο, ότι άθελά μου του ασκώ πίεση, ζητώντας να έρθουμε πιο κοντά σε μια σχέση που θέλει να κρατάει αποστάσεις και το μαθαίνω μάλιστα κατόπιν εορτής. Και ότι ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Έχω αλλάξει πολύ μέσα μου και έξω μου για να είμαι μαζί του. Αλλά τώρα πια αισθάνθηκα ότι ίσως βρήκα τα όρια μου. Δεν θέλω καθόλου να τον αδικήσω. Σκέφτομαι μήπως γίνομαι τρομακτική και κοκκαλωνω τον άλλον, μήπως θυμώνω αφύσικα πολύ και συχνά, και γίνομαι ανυπόφορη. Δεν ξέρω πια.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αυτή που θέλει να κουβεντιάζει

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Καλά έκανες και μας ξανάστειλες. (Eλπίζω να εντόπισα σωστά την πρώτη ερώτηση, παιδιά να μας βάζετε λινκ να μην ψάχνουμε και αναρωτιόμαστε).

Όπως το βλέπω σε κάλεσε τελικά στο εξωτερικό επειδή ένιωθε πιεστική την προσδοκία σου να συγκατοικήσετε. Και το έχει σκυλομετανιώσει, αλλά επειδή είναι τύπος που δεν ξέρει να το ξεκόβει, δεν θέλει να είναι δυσάρεστος, τα κρατάει, έχετε αυτήν την κατάσταση που έχετε. Να φοβάσαι τους ανθρώπους που δεν μιλάνε και δεν πολυμαλώνουν, κάνουν μπαμ κάποια στιγμή (και λογικό).

Πράγματι, δεν θέλει να μείνετε μαζί. Δεν θα θελήσει. Αν ήθελε, θα το καταλάβαινες. Θα ήταν ενθουσιασμένος που μένετε μαζί, όπως είσαι εσύ (“την πιο γλυκιά σχέση της ζωής μου, η πιο τρυφερή περίοδος” κλπ.) Σου το είχε πει πιο πριν, ο χρόνος μεταξύ του πρώτου σου μηνύματος και του τωρινού είναι πυκνός (μιας κι υπάρχει κι αναμονή στις απαντήσεις λόγω όγκου). Και βλέπω ότι τώρα λες στο λέει “κατόπιν εορτής”. Όχι, δεν έχεις δικαίωμα να παραπονιέσαι για κατόπιν εορτής, σαφής ήταν και την πρώτη φορά.

Μάλιστα το γεγονός ότι μένει με πρώην συμφοιτητές του είναι πολύ χειρότερο για την περίπτωσή σας, από το να έμενε με τους γονείς του, όπως υπέθεσαν στα σχόλια της προηγούμενης απάντησης. Στους γονείς του θα έμενε για το βόλεμα. Εδώ όμως μένει από ξεκάθαρη επιλογή και προτίμηση!

Αυτά που σου λέει για τους τσακωμούς δεν αφορούν στους τσακωμούς. Αφορούν στο ότι δεν είναι ευχαριστημένος, δεν νιώθει άνετα με τη συγκατοίκηση μαζί σου, νιώθει βάρος. Δεν νιώθει βάρος επειδή είσαι ανυπόφορη, πιεστική, κουραστική, παραγεμιστή με γιαχνί, κι αν άλλαζες θα ένιωθε καλά.

Το πιο πιθανό είναι ότι δεν σε θέλει. Το ακόμα πιθανότερο (θα σε πληγώσω τώρα, αλλά ματώνει η καρδιά μου που διαβάζω αυτά που γράφεις) ποτέ δεν σε γούσταρε πάρα πολύ. Κι ήταν αρκετά κότα για να το παραδεχτεί. Πότε θα καταλάβουμε εμείς οι γυναίκες ότι δεν εξαρτάται η αξία μας από το αν μας θέλουν για σχέση; Αν δεν σε θέλει μια, δεν τον θέλεις δέκα -πού πήγε αυτή η σοφή συμβουλή που μας έδιναν παιδάκια όταν παραπονιόμασταν;

Σου το λέει σαφέστατα, η σχέση γέρνει αρνητικά στη ζυγαριά. Δεν θέλει ν’ανοίξει την πόρτα και να σε διώξει, ιδιαίτερα τώρα που είστε σε ξένο τόπο, αλλά πρέπει εσύ να σφίξεις τα δόντια και να φύγεις για να περισώσεις την αξιοπρέπειά σου που είναι πολύτιμη. Και τον χρόνο σου επίσης! Στο είχα ξαναπεί στην προηγούμενη απάντηση: μην πετάς πολλά χρόνια για χάριν των 3 χρόνων. Ναι, να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή. Γιατί όχι; Οι σχέσεις είναι ταξίδια, μετράει η πορεία, όχι αναγκαστικά ο προορισμός.
Μην θεωρήσεις ποτέ ότι είναι κάποιο κατόρθωμα “να τον αλλάξεις”. Βλακεία τιτανομέγιστη είναι, τα βρίσκει κάποια μπροστά της στο μέλλον, πετώντας δυο ζωές, όχι μία. Τι ματαιότητα…

Η κύρια φράση του κειμένου σου όμως είναι αυτή: “Έχω αλλάξει πολύ μέσα μου και έξω μου για να είμαι μαζί του.”

Για σκέψου το λίγο, είναι ανατριχιαστικό! Πρόδωσες τον εαυτό σου για να πραγματοποιήσεις προσδοκίες που ούτε τον άλλον άνθρωπο έκαναν ευτυχισμένο. Γιατί;

Δεν είναι κακή ιδέα να συζητήσεις με έναν ειδικό ψυχικής υγείας, φαίνεται να χρειάζεσαι μια πιο δομική εξέταση των κινήτρων που σε κάνουν να προσκολλάσαι σε αυτή τη σχέση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News