H Ρένα απαντά: Πρέπει να σεβαστώ την απόφασή του να μην μείνουμε μαζί στο εξωτερικό;

Σοφία με ρωτάς τι σκέφτεται  ο άνθρωπος με τον οποίο ήσουν μαζί πάνω από 2 χρόνια, έχετε ανταλλάξει σωματικά υγρά κι είχατε άψογη επικοινωνία. Λες να ξέρω καλύτερα εγώ; Υποθέσεις θα κάνω, με βάση την πείρα μου και την παρατήρησή μου για την Ανθρώπινη Κατάσταση.

Μαντεψιά νούμερο 1.

Το μαγικό νούμερο 30 αναβοσβήνει πάνω από το κεφάλι σου με διεψευσμένες προσδοκίες.

Πιστεύω ότι εκείνος σου έχει κάνει ξεκάθαρο ότι δεν ονειρεύεται ένα παραδοσιακό πλαίσιο συντροφικότητας (γάμο, παιδιά) κι επιπλέον είναι σε μια ηλικία που για τους άντρες είναι παιδική χαρά. Τον γάμο και το παιδί ο έλληνας άντρας τον θεωρεί επιτακτική ανάγκη στα 40, πιο πριν ζει με εγγύησεις ανεμελιάς από παντού -εκτός κι αν προέρχεται από χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα και αναγκάζεται να βγει νωρίς στη βιοπάλη.

Για τις γυναίκες πάλι η κοινωνική πίεση αποκατάστασης, ή έστω ορίζοντα “αποκατάστασης” είναι μεγάλη στις ηλικίες αυτές ιδιαίτερα (30-40).

Μαντεψιά νούμερο 2.

Επιπρόσθετα είδε κάθε καρυδιάς καρύδι στο φανταρικό του, έμαθε ότι άλλοι άνθρωποι ζουν σε μη προστατευμένη φούσκα, σκέφτεται να πάει στο εξωτερικό και θέλει να δοκιμάσει κι αυτός τις δυνάμεις του. Ποικιλοτρόπως. Έγινε θιασώτης του ρητού του Κίπλινγκ, “ταξιδεύει γρηγορότερα αυτός που ταξιδεύει μόνος”. Αυτό που σου λέει είναι ότι θέλει να δοκιμαστεί με τον εαυτό του, να αναμετρηθεί με το τι μπορεί να κάνει, άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Γι’αυτό στεναχωριέται που χωρίσατε: το αίτημά του είναι υπαρξιακό, η αγάπη σας όσο δυνατή κι αν είναι δεν είναι μέρος της αυτοπραγμάτωσής του.

Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι σκόπιμο να εμποδίσεις κάποιον από αυτή την υπαρξιακή “αναζήτηση εαυτού”. Θα σου γυρίσει μπούμπερανγκ αν μείνει ή αν γίνει το δικό σου. Αν καταλήγατε μαζί, θα στο κοπανούσε μια ζωή, σε κάθε καυγά, σαν τις “μάνες που έγιναν θυσία” (εγώ που εγκατέλειψα τα όνειρά μου για σέναααα….κι εσύυυυυ…). Δεν το θες αυτό.

Αλλά και η ερώτηση “πρέπει να σεβαστώ την απόφασή του” είναι ολίγον άνευ αντικειμένου. Δηλαδή τι άλλη εναλλακτική θα είχες; Να πας και να μπουκάρεις στο σπίτι που θα μένει με το έτσι θέλω, και να δεθείς με χειροπέδες στο καλοριφέρ, και να μην φεύγεις αν δεν έρθει η πυροσβεστική να σε απελευθερώσει;

Έχετε διαφορετικό πλάνο για τη ζωή κι αυτό είναι που δημιουργεί το πρώτο ρήγμα. Μέχρι τώρα είχατε άψογη επικοινωνία και βρίσκατε τις λύσεις επειδή λίγο πολύ θέλατε τα ίδια πράγματα. Τώρα ζορίζει το πράγμα επειδή η απόφαση “παιδί” είναι θεμελιακή για ένα ζευγάρι. Αν δεν θέλει ποτέ και υπό καμμία συνθήκη παιδί, δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να τον πείσεις, και τότε θα πρέπει να βάλεις εσύ ένα θεμελιακό όνειρο πίσω, το οποίο δεν γυρνάει πίσω άπαξ και φύγει ένα συγκεκριμένο -διαφορετικό για καθεμιά- ορόσημο.

Τέλος, υπάρχει και το πρακτικό ζήτημα. Πώς στο καλό θα ζείτε στο εξωτερικό χωρίς εξασφαλισμένη δουλειά, σπίτι και φαρμακοιατρική περίθαλψη και οι δυο, και για πόσο; Σαν να το σκέφτηκε πιο ρεαλιστικά εκείνος αυτό το σημείο.

Εύχομαι να γίνει κάτι, να πάει, να φάει τη μοναξιά της αρκούδας για ένα 6μηνο, και μετανιωμένος να προτείνει εκείνος να πας κι εσύ -και να γίνει συναστρία, που λέει ο λόγος, και να’χει και στρωμμένη δουλειά και για σένα. Ως τότε, κουράγιο και καλή δύναμη.