Δεν έχω τύψεις που μισώ τη μάνα μου…μου μένει το παράπονο που ο πατέρας μου δεν της έβαλε όρια μια ζωή κ την άφησε να με ” κατακρεουργήσει” ψυχικά.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Είμαι 53 , μοναχοπαιδι, έχω τη δική μου οικογένεια!
Παντρεύτηκα στα 18, ούσα φοιτήτρια, ελπίζοντας ότι θα ησυχάσω από την τοξική μου μάνα….πέρασαν τα χρόνια και απεδείχθη ότι η ησυχία στην οποία πόνταρα, δεν ήρθε ποτέ.
Έχω περάσει πάρα πολλά, σχεδόν όλα όσα περιγράφονται στις ιστορίες των φίλων…ανεβάζω πίεση όταν θυμάμαι τα ουρλιαχτά της, τις απειλές ότι θα αυτοκτονήσει, τις κατάρες της….,τους τσακωμούς με όποιον με πλησίαζε…θέλησα πολλές φορές να τη δω να πεθαινει…αλλά δεν ευτύχησα….
Και φτάσαμε να είμαι 53, να παίρνω ήπια αγχολυτικα κ να περιμένει να είμαι η αποκλειστική φροντιστής του 94χρονου πατέρα μου(ο οποίος μια ζωή , για να έχει την ησυχία του, της έδινε δίκιο)…για να κάνει εκείνη τη ζωή της!!!
Δεν έχω τύψεις που μισώ τη μάνα μου…μου μένει το παράπονο που ο πατέρας μου δεν της έβαλε όρια μια ζωή κ την άφησε να με ” κατακρεουργήσει” ψυχικά …κ νομίζω ότι δεν θα ηρεμήσω μέχρι να πεθάνω …όλοι εμείς που παραθέτουμε τις ιστορίες μας …είμαστε βαθιά κακοποιημένες ψυχές….
Δεν γίνεται να θεραπευτούν τέτοια τραύματα από ανθρωποειδή κτήνη (σαν τη μάνα μου κ όλες τις άλλες ” γλυκές” μανουλες)
ΑΠΟ ΤΗΝ – Η κόρη μιας μάνας -κτήνους
_______________
Aς οργανώσουμε τη συζήτηση
Θα στο πω άμεσα κι αμέσως. Θα απελευθερωθείς από την βαριά σκιά της μάνας σου όταν συνειδητοποιήσεις ότι αυτός που δεν της έβαλε όρια δεν ήταν ο πατέρας σου, αλλά εσύ η ίδια. Παντρεύτηκες στα 18, επομένως είχες σύμμαχο και δική σου οικογένεια να ασχοληθείς, οι αντιδράσεις της μάνας σου δεν ήταν στενά δικό σου θέμα πια.
Δεν το λέω για να σε κρίνω, σε συμπονώ, το λέω γιατί είναι το μόνο, το ΜΟΝΟ πράγμα που θα σε βοηθήσει να πας ένα βήμα παρακάτω και να συγχωρέσεις τον εαυτό σου που άφησες να σε κακοποιεί ώστε να βρεις εσωτερική γαλήνη κι ηρεμία. Εφόσον δεν μπορείς να μπεις σε αυτή τη διαδικασία από μόνη σου, αναζήτησε επαγγελματική βοήθεια ώστε να το διαχειριστείς με τον κατάλληλο τρόπο. Ο πατέρας σου θα «φύγει» κάποια στιγμή σύντομα, είναι η φυσική ροή των πραγμάτων, και τότε η μάνα σου θα μείνει μόνη και όλα θα πάρουν μια ακόμα πιο έντονη και δραματική τροπή. Πρόλαβε τις καταστάσεις, μπορείς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Με την εκπνοή του χρόνου να γράψω κι εγώ την αποψαρα μου, ίσως αυτή σε βοηθήσει να δεις την μαμά κι όλο το σκηνικό και το κουπί που τραβάς εδώ και δεκαετίες από μια άλλη οπτική, αγαπητή πονεμένη θυγατέρα. Αυτό που εγώ καταλαβαίνω είναι ότι και η μαμά σου και η μαμά μου και οι περισσότερες μαμάδες κατά το παρελθόν λόγω πατριαρχίας και μισογυνισμού κλήθηκαν να παίξουν ένα συγκεκριμένο ρόλο χωρίς πολλά περιθώρια επιλογών. Σίγουρα ούτε η μαμά σου ούτε η μαμά μου είχαν από μικρές διδαχθεί τι σημαίνει αυτοσεβασμός ή πως να χτίζουν την αυτοπεποίθηση τους μέσω της άθλησης… Διαβάστε περισσότερα »
Έχετε δίκιο σε πολλά. Η πατριαρχία τραυματίζει. Η πρώτη φράση που πρέπει να ακούσει το θύμα της κακοποίησης, όμως ειναι: “εσείς δεν φέρετε καμία ευθύνη. Η μητέρα σας σας κακοποίησε και ο πατέρας σας δεν σας προστάτευσε, ως όφειλε. Αυτοί ήταν και είναι υπεύθυνοι”.
Καλά !!! είναι αυτός υπότιτλος ; Αναφέρει πουθενα η γραφουσα οτι τη μισεί η μητέρα της; ότι μισεί αυτή τη μητέρα της λεει. Αλλά είναι κι αυτό στις woke υπερβολές και δικαιωματισμούς. Όποιος δεν μας φέρεται όπως θα θέλαμε ,μας μισεί. Μια κοινωνία που συναισθηματικά έχει κολλήσει στην εφηβεία. Που δεν αφήνουμε το 14 χρονο να παει όπου θέλει και μας λέει : σας μισώ , σας μισώ , δεν με αγαπάτε , δεν με καταλαβαινετε.
Η λεξη μισογυνισμός είναι χαρακτηριστική. Ελάχιστοι , άρρωστοι άντρες μισούν πραγματικά τις γυναίκες. Ας επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει μίσος στην ελληνική
Εσείς να πάτε να κάνετε τα πορτοκαλί τσισάκια σας στην γωνία για να ηρεμήσετε λίγο, γράφετε για ζητήματα τόσο πολύπλοκα και δύσκολα λες και μιλάτε στο καφενείο κι απευθύνεστε σε πατριάρχες.
Ας επαναπροσδιορίσουμε λίγο την μλκ που σας δέρνει τον εγκέφαλο και μετά ας αναρωτηθούμε όλ@ μαζί πότε άραγε θα κάνει ξαστεριά.
Έκανα λογαριασμό με την εκπνοή του χρόνου, γιατί θεωρώ κάτι σημαντικό και θέλω να το προσθέσω στην συζήτηση. Διαφωνώ, κ. Καραβάνου, με την τοποθέτησή σας. Η γράφουσα δεν δραπέτευσε στα 18, είχε δεν είχε σύμμαχο τη νέα της οικογένεια. Αυτό που γράψατε δεν απέχει πολύ από το “μ, αφού τη χτυπούσε, γιατί δεν έφευγε αυτή”. Ξέρω ότι δεν το εννοείτε έτσι! Δε σας κατηγορώ για τίποτε! Πλην όμως, τα πλοκάμια του τραύματος είναι πολλά και δεν μας απελευθερώνουν εύκολα, όσο μακριά και αν τρέξουμε, όσο κι αν περάσουν χρόνια. Αγαπητή γράφουσα, και όμως. Τραύματα επουλώνονται και ο πόνος απαλύνεται. Στη… Διαβάστε περισσότερα »
οι πληγες αρχίζουν να κλείνουν όταν σταματήσεις να πολεμας το ότι συνεβησαν. Καποτε ελεγα ότι ο πόνος δεν περναει ποτέ. τωρα νομίζω σκεφτόμαι ότι ο πόνος θα πρεπει να περναει κάποτε, όταν παυει να είναι ο μόνος τρόπος να ‘θυμασαι’. Το τραυμα δε σε κραταει απλώς πίσω, σε κραταει δεμενο με το ‘γνωριμο’, με το οικείο. είχα δει ένα σύνθημα σε μια κατάληψη που μενουν κακοποιημενες γυναίκες, και έλεγε το εξής (στο περιπου): “για να καταφερω να επιβιωσω χρειαστηκε να σκοτώσω όλα μου τα όνειρα”. Εγω δεν το πιστεύω αυτό. αυτοπροσδιοριζομαι συχνα ως προιον βιας (και είμαι όντως). Δεν είμαι… Διαβάστε περισσότερα »
☀️
Γενικά συμφωνώ απόλυτα. Κανέναν δε θα αφήσουμε να μας κλέψει τη χαρά και την αγάπη για ζωή. Όμως, θα σου πω το δικό μου βίωμα, γιατί κάποια απο αυτά που γράφεις με έχουν βοηθήσει -και για τη χαρά της κουβέντας, που ενώ τα πάω καλά, είμαι δημιουργική, είμαι χαρούμενη, δε φοβάμαι (παρότι είμαι πιο επιφυλακτική απ ότι πριν), βλέπω ότι το στρες και ο φόβος που πέρασα μου έχουν αφήσει κάποια -όχι μεγάλα, πλην όμως υπαρκτά- κουσούρια. Ρε παιδί μου, πως να σου πω, είδα μια μεριά της ζωής που περιλαμβάνει θανατο και δε μπορώ να τη ξεδώ. Και επίσης… Διαβάστε περισσότερα »
you frame the photograph / …i sit on fences (είμαι αδυναμη κατά βαθος) ξερεις τι σκεφτομαι…γιατί όντως εχεις δικιο.. είναι άλλο η αγνοια και άλλο η παιδικότητα. το πρωτο νομίζω δεν το ειχα ποτέ, το δεύτερο νομίζω δεν καταφερα να το χασω ποτέ. το πρωτο πραγμα που εκανα φευγοντας από τα χερια τους (τοοοτε..), ηταν να αναζητησω νερό. διψουσα υπερβολικά. Αλλα επειδη ημουν χτυπημενη (και στο πρόσωπο), ντρεπόμουν να μπω απλως σε μια καφετερια να ζητησω. εντόπισα συμπτωματικα μια εκκλησια, ηταν κλειστη, και είχε απεξω μια βρυση που λειτουργουσε. Ξεπλυνα το πρόσωπο μου και στόμα μου, και μετα ηπια. ηταν… Διαβάστε περισσότερα »
θεραπεύοντε τα τραύματα όταν δεν θέλεις να προσδιορίζεσαι από αυτά.
Σας βαραίνει η φροντίδα του πατέρα και την πληρώνει η μάνα.
Έχετε κουβάρι τα συναισθήματα σας και κάνετε αναδρομές σε εποχές αλλοτινές.
Είστε 53 ετών βρείτε την ισορροπία σας και δείτε επί του πρακτέου την φροντίδα των γονέων σας.
Τι περιμένετε να ακούσετε άραγε,ότι η μητέρα σας ήταν κακοποιητική,ήταν και λοιπόν?
Ώρες ώρες νομίζω ό,τι παλιμπαιδίζουμε…
Ίσως δεν σας κατάλαβα καλά, συγχωρέστε με. Τί τοποθέτηση είναι αυτή; “Σας βίασαν, ε και λοιπόν”; Την “μητερα” και τον “πατερα” στο γηροκομείο και βουρ στη θεραπεία και στη φροντίδα του εαυτού.
Παιδιά τι γίνεται άλλη γλώσσα μιλάμε????
Γηροκομείο, η μόνη λύση αν έχουν σύνταξη
Καλή Πρωτοχρονιά θλιμμένη κόρη και σε όλους τους σχολιαστές! Φίλη, αν οι γονείς σου ήταν νεότεροι (δεν μας λες πόσο είναι η μητέρα σου, αλλά υποθέτω ηλικιωμένη, όπως ο πατέρας σου), θα σου έλεγα να τους βγάλεις εντελώς απ’τη ζωή σου, ως ανθρώπους τοξικούς και βασανιστικούς. Τώρα, το νερό κύλησε στο αυλάκι, τα χρόνια πέρασαν. Φυσικά να μην επωμιστείς την φροντίδα τους μετά τα όσα τους καταλογίζεις. Υπάρχουν μονάδες φροντίδας που προσφέρουν πολλή περισσότερη βοήθεια σε μεγάλους ανθρώπους με αναπόφευκτα προβλήματα υγείας λόγω ηλικίας. Αν φυσικά λίγο-πολύ υπάρχει η οικονομική δυνατότητα. Και στο μεταξύ, με την μητέρα σου τα τυπικά… Διαβάστε περισσότερα »
Από τα 18 έως τα 53 τί;
Δυσκολεύεστε να βρείτε την ταυτότητά σας.
Δεν έχετε δεχτεί τον εαυτό σας.
Μια βοήθεια ίσως είναι πολύτιμη.
Για αρχή θα σου πρότεινα να διαβάσεις το βιβλίο της Alice Miller “οι φυλακές της παιδικής μας ηλικιας” . Δε θυμάμαι τον τίτλο στα αγγλικά, εμένα με βοήθησε πολύ να καταλάβω και να συγχωρήσω ύψους γονείς μου.