Θα μου πει να χαλαρώσω και αμέσως θα εκνευριστώ γιατί θα σκεφτώ ότι θα μου ήταν εύκολο αν κι εγώ δούλευα τόσο λίγο.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα. Η στήλη σου με έχει βοηθήσει κατά καιρούς σε διάφορα θέματα. Θα ήθελα λοιπόν να μοιραστώ ένα προβληματισμό μου.
Έχω σχέση με έναν πολύ καλό άνθρωπο. Εχουμε μια όμορφη σχέση, τον αγαπάω και θέλω να προχωρήσω μαζί του, αλλά… Τον ζηλεύω. Όχι όμως με την κλασική έννοια. Ζηλεύω τον ελεύθερο του χρόνο. Δουλεύω full time σε μια απαιτητική θέση, ξυπνάω νωρίς, γυρίζω αργά, είμαι συχνά κουρασμένη, έχω πολλά στο κεφάλι μου. Εκείνος έχει μια δουλειά όχι ιδιαίτερα απαιτητική αλλά το κυριότερο, δουλεύει λίγες μέρες. Είναι χαλαρός, ήρεμος, έχει χρόνο για τον εαυτό του και αυτά που του αρέσουν. Κι ενώ από τη μια χαίρομαι για αυτόν, γιατί κάνει αυτό που αγαπάει κι έχει καταφέρει να έχει μια ισορροπία, έχω φτάσει στο σημείο να τον ζηλεύω αφόρητα. Νιώθω ότι πνίγομαι.
Θέλω να δουλεύω λιγότερο αλλά ή φύση της δουλειάς μου δεν το επιτρέπει, θα ήθελα κι εγώ να μπορώ να έχω τους ρυθμούς του αλλά δε γίνεται. Δε θέλω να δουλεύω τόσο, δε θέλω να γυρνάω κομμάτια, δε θέλω να εισχωρεί η δουλειά στην προσωπική μου ζωή. Στην αρχή είχαμε περιόδους πίεσης και περιόδους χαλαρές στη δουλειά, τον τελευταίο χρόνο με τις περικοπές είμαστε διαρκώς στο κόκκινο. Και μου αρέσει η δουλειά μου, έχω τους τέλειους συναδέλφους και αξιοπρεπείς απολαβές, η καλύτερη δουλειά που είχα ως τώρα και αν την αφήσω, στον κλάδο μου δε θα βρω καλύτερη με βάση τα δικά μου κριτήρια. Αλλά έχω κουραστεί παρά πολύ. Και δε θέλω να νιώθω τον σύντροφό μου υπηρετικό προσωπικό, αν τον αφήσω θα τα κάνει όλα, αλλά μου αρέσει να μαγειρεύω κι εγώ και να συμμετέχω στο σπίτι.
Έχω αρχίσει να νιώθω όλο και μεγαλύτερη ανασφάλεια. Μου χτυπάει άσχημα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα όταν γυρίσω από τη δουλειά κι έχω σκοτούρες θα μου πει να χαλαρώσω και αμέσως θα εκνευριστω γιατί θα σκεφτώ ότι θα μου ήταν εύκολο αν κι εγώ δούλευα τόσο λίγο. Και άλλα τέτοια αντίστοιχα. Μου βγαίνει δηλαδή σε θυμό, ενώ ο καημένος είναι υποστηρικτικός και τρυφερός.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Μου συμβαίνει και με φίλους, αλλά το να το βλέπω στο σπίτι μου είναι λες και μου τρίβουν την κοινωνική αδικία στα μούτρα. Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν περισσότερο, πληρώνονται λιγότερο, έχουν χειρότερες συνθήκες εργασίας, και σίγουρα είναι άδικο να μου βγαίνει μιζέρια στη σχέση μου και πρέπει να το δω αλλιώς, αλλά δυσκολεύομαι. Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν για αυτό γιατί ντρέπομαι. Ευχαριστώ που με ακούσατε. Θα ήθελα τις απόψεις σας κι ελπίζω να με βοηθήσουν.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Burned out
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Χαίρομαι που βοηθιέσαι από τη στήλη μας στο Α μπα!
Στο συγκεκριμένο, ο σύντροφός σου είναι προφανώς προνομιούχος. Και τους προνομιούχους τείνουμε να τους ζηλεύουμε, με την καλή την έννοια, θέλουμε κι εμείς. Ανάλογα με τις καταβολές μας ενίοτε τους «μισούμε» κιόλας. Όμως δεν φταίνε οι ίδιοι για το προνόμιό τους. Όπως κάποιος πολύ όμορφος γεννήθηκε έτσι, μάλλον κάπως έτσι είναι κι η περίπτωση του συντρόφου σου. Εκτός, και το λέω για να προλάβω σχόλια, αν είναι το λεγόμενο λαμόγιο, οπότε ο θυμός σου θα ήταν και δικαιολογημένος! Γιατί το λαμόγιο έγινε προνομιούχος άδικα και με απόλυτη συναίσθηση της αδικίας του. Αλλά νομίζω τότε θα μας το έλεγες ότι συμβαίνει αυτό και δεν θα ένιωθες και τύψεις για το συναίσθημά σου. Όπως λες είναι πολύ καλός άνθρωπος κι έτυχε να είναι ευνοημένος.
Γι’αυτό δεν καταλαβαίνει και το «χαλάρωσε» πόσο εκνευριστικό είναι. Είναι σαν το «μη αγχώνεσαι». Α εντάξει, τώρα που μου το είπες, βρε πουλάκι μου, ξεαγχώθηκα! Δεν θα το είχα ποτέ μου σκεφτεί!!
Η αντιμετώπιση μιας τέτοιας κατάστασης πάλι έγκειται στις καταβολές μας. Ένας μαρξιστής ας πούμε θα επιζητούσε κατάληψη των μέσων παραγωγής και αναδόμηση όλου του κοινωνικού ιστού ώστε να εξισωθούν όλοι προς ενιαίο σύστημα διαβίωσης. Εγώ ως φιλελεύθερη, που έχω πιο περιορισμένο ορίζοντα ρεαλισμού, θα σου έλεγα κοίταξε να δημιουργήσεις τις προσωπικές συνθήκες που επιζητείς στην ζωή σου γιατί καθένας μας κάνει τη διαφορά ξεκινώντας από τον μικρόκοσμό του.
Κι επειδή αυτό δεν μπορεί να συμβεί στην εργασία σου, καθώς λες «μου αρέσει η δουλειά μου, έχω τους τέλειους συναδέλφους και αξιοπρεπείς απολαβές», επομένως είσαι κι εσύ εν μέρει προνομιούχα, θα πρέπει να συμβεί στην προσωπική σου ζωή. Γιατί θέλεις τόσο πολύ να συμμετέχεις στο σπίτι, ενώ ο σύντροφός σου έχει και τη διάθεση και το χρόνο να το κάνει; Το νιώθεις καθήκον σου; Είσαι από αυτές που όταν έρχεται να καθαρίσει οικιακή βοηθός κάθονται την προηγουμένη και κάνουν γενική φασίνα όλο το σπίτι για να το βρει η οικιακή βοηθός πεντακάθαρο; Τι σόι λογική είναι αυτή; Είναι πατριαρχική αγκύλωση ότι πρέπει να συμμετέχεις εξίσου στα του σπιτιού, εφόσον δεν σου βγαίνει από πλευράς χρόνου και σωματικής επάρκειας («γυρνάς κομμάτια», όπως λες).
Βγες από το τριπάκι αυτό όσο ακόμα η σχέση σας είναι καλή. Γιατί άπαξ και παγιωθεί ένα σύστημα όπου εσένα σου βγαίνει η ‘μπαναγία για να τα κάνεις όλα και να συμφέρεις, τόσο θα μισήσεις στ’αλήθεια τον προνομιούχο σύντροφο. Και δεν θα φταίει κι αυτός ο καψερός. Εκείνος είχε την διάθεση να το επωμιστεί το βάρος, απ’αυτά που μας λες, εσύ δεν ήθελες για να το παίξεις Μαίρη Παναγιωταρά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν συμφωνώ με τη Ρενα ότι ο σύντροφος της είναι προνομιούχος γιατί η γράφουσα δεν μας λέει τίποτα άλλο για τη δουλειά του πέρα από το ότι δεν δουλεύει πολλές ώρες όπως αυτή. Πλήρωνεται καλά; Πληρώνεται λιγότερο από σένα; Είναι σε μια δουλειά χαμηλότερης κοινωνικής καταξίωσης από τη δικιά σου; Έχει προοπτικές; Έχει επιλέξει αυτή τη δουλειά αντί να κάνει καριέρα; Δεν μας λες κάτι από όλα αυτά που είναι σημαντικά. Εγώ την κοινωνική αδικία δεν την βλέπω. Επιλέγεις να δουλεύεις σε έναν απαιτητικό τομέα να κανεις καριέρα και να έχεις τις ανάλογες απολαβές. Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν εξίσου πάρα… Διαβάστε περισσότερα »
Αν δουλεύεις τόσες πολλές ώρες και γυρνάς στο σπίτι πτώμα από την κούραση, δε μου φαίνεται να είναι δουλειά με ιδανικές συνθήκες, όπως λες.
Πόσο μάλλον που “ιδανικές συνθήκες” και “περικοπές προσωπικού εάν δεν έχει μειωθεί ισόποσα η δουλειά” αποτελούν αντίφαση εν τοις όροις
Δεν έχεις πρόβλημα με τον σύντροφο σου, με τη δουλειά σου έχεις (ίσως και με την ικανότητα να προγραμματίσεις το χρόνο σου/να πεις όχι – αναλόγως τις συνθήκες).
Μπερδεμένα μας τα λες… Από την μία λες ότι δεν θα βρεις καλύτερη δουλειά με τα δικά σου κριτήρια και από την άλλη ότι είναι πολύ απαιτητική. Άρα το να είναι μην είναι ιδιαίτερα απαιτητική μια δουλειά δεν είναι στα κριτήριά σου; Και αφού δεν είναι στα κριτήριά σου τότε γιατί το ζηλεύεις στους γύρω σου; Μήπως υπάρχουν άλλα πράγματα που σε ενοχλούν στο σύντροφό σου υποσυνείδητα και τους προβάλεις εκεί; Ή μήπως τελικά αυτή η δουλειά που είσαι δεν είναι τόσο ιδανική όσο προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου και θα πρέπει να επανεξετάσεις τα κριτήριά σου;
Ρένα, πέρα από τη μαρξιστική θεώρηση και τη φιλελεύθερη (ο καθένας κοιτάει πώς θα βολέψει την πάρτη του), υπάρχουν και πλήθος δυνατότητες, τόσο σε θεωρητικό επίπεδο, όσο και σε εκείνο των ήδη υλοποιημένων πρωτοβουλιών. Για να δούμε μερικές: Ο Κέινς (δεν τον λες και μαρξιστή) θεωρούσε ότι με την τεχνολογική πρόοδο και την αλματώδη αύξηση της παραγωγικότητας που -σωστότατα- διέβλεπε, θα μπορούσε να μειωθεί σημαντικά ο χρόνος εργασίας. Τις απόψεις αυτές συμμεριζόταν νωρίτερα και ο -ιδιότυπα- φιλελεύθερος Τζον Στιούαρτ Μιλ. Ορισμένες “light” σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις έχουν ήδη προωθήσει τη μείωση του χρόνου εργασίας. Παράδειγμα η προώθηση και ενθάρρυνση του τετραήμερου από… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχως δεν ειναι, αλλα οποιος δεν ονειρεύεται θα πεθανει απο εκπληξη λεγαμε καποτε ουτοπικα και αισιοδοξα.
Οσο εφαρμοζονται αυτα καπου στη Δυση , ο κινεζος θα δουλευει 14 ωρες τη μερα. Να θυμισω εναν υπολογισμο που δημοσιευτηκε , οτι αν ο μεσος χρονος εργασιας στην Ελλαδα παει στις 16 ωρες ημερησιως , ολο το χρεος μας θα εξοφληθει σε 8 χρονια. (θεωρητικη ασκηση ,, ναι , αλλα πατωντας σε υπολογισμους πραγματικων στοιχειων)
Ακριβώς για την αντιμετώπιση αυτού του ανισότιμου έως αθέμιτου ανταγωνισμού υπάρχει και ο προστατευτισμός, όχι τα καραγκιοζιλίκια του Τραμπ, αλλά ο καλώς νοούμενος, με βάση τις αρχές του αντιντάμπινγκ : με σοβαρές μελέτες πανεπιστημιακών, ινστιτούτων και αλγόριθμους, υπολογίζεις για κάθε προϊόν και χώρα το πόσο επωφελείται για την παραγωγή με χαμηλότερο κόστος λόγω του μη σεβασμού του περιβάλλοντος, των εργατικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, κλπ, και επιβάλλεις εξαιρετικά στοχευμένους δασμούς, οι οποίοι επαναφέρουν ισότιμη μεταχείριση εργαζόμενων. Μάλιστα, όπως είχαν προτείνει οι Ευρωπαίοι Πράσινοι που προωθούσαν ιδιαίτερα αυτό το μέτρο, στο όνομα της δικαιοσύνης, ένα σημαντικό μέρος του ποσού που θα προκύψει… Διαβάστε περισσότερα »
Όσο γι’ αυτές τις ασκήσεις επί χάρτου που αποσκοπούν απλά σε λαϊκίστικες εντυπώσεις, αρκεί μονάχα να σκεφτεί κανείς δύο-τρεις παραμέτρους που αποδεικνύουν τη γελοιότητά τους: το 16ωρο για όλο τον πληθυσμό προϋποθέτει ότι υπάρχει αρκετή δουλειά για όλους και δεν βρίσκονται σήμερα εργαζόμενοι. Εδώ υπάρχει ήδη ανεργία… ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που όλοι θα δούλευαν αρχικά 16ωρο, δεν θα τους έμενε απολύτως καθόλου χρόνος για κατανάλωση, με αποτέλεσμα ολόκληροι κλάδοι της οικονομίας να καταρρεύσουν, ακυρώνοντας το μοντέλο. ο εργαζόμενος που θα δούλευε με αυτά τα ωράρια, τι παραγωγικότητα και τι ποιότητα δουλειάς θα είχε; Αυτά που λέγαμε περιφρονητικά “από… Διαβάστε περισσότερα »
Αν νιώθεις τόσο χάλια γιατί δεν συμβιβάζεσαι με μια άλλη δουλειά λιγότερο ψυχοφθόρα γιατί εδώ βλέπω δεν έχεις προσωπική ζωή.
Και σου βγαινουν και κακιούλες αυθόρμητα.
Μήπως μπορείς να μείνεις στην ίδια δουλειά αλλά να διαπραγματευθείς λιγότερες ώρες ή μια μέρα λιγότερη;
Δεν πάει η δυσκολία ενός επαγγέλματος με τον χρόνο που δουλεύεις μόνο. Εγώ είμαι εκπαιδευτικός και δουλεύω στο σχολείο 5-6 ώρες τη μέρα. Εχω διακοπές Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι. Είμαι προνομιούχος; Προσωπικά δεν το πιστεύω. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τις δυσκολίες του επαγγέλματος μου, όμως πολύ λίγα άτομα τις αναγνωρίζουν. Δέχομαι και ζήλεια και κακία και υποτίμηση για το επάγγελμα μου. Θέλω να πω ότι οποίος είναι έξω απ το χορό, πολλά τραγούδια ξερει. Επισης δεν κάνουν όλοι την ίδια ψυχολογική διαχείριση της κούρασης του επαγγέλματος τους.
Με βάση όσα λέτε, η γνώμη μου είναι ότι κινδυνεύτε να μπείτε σε δύσκολη πίστα, από την οποία θα είναι δύσκολη η έξοδος (ή, καλύτερα, το πέρασμα σε μια άλλη). Καταρχήν αυτό που περιγράφετε θα ήταν πιο πρόσφορο να το ονομάσουμε ως συμπεριφορές που πηγάζουν από τάσεις φθόνου, παρά από ζήλειας. Το παραπάνω αν συμφωνείτε να δεχθούμε, έστω απλουστευτικά για χάρη της συζήτησης, ότι η διαφορά έγκειται στο ότι όταν ζηλεύουμε υπάρχει ένα επίδικο (φοβόμαστε μην χάσουμε αυτόν που ζηλεύουμε ή κάτι από αυτά που διαθέτει), ενώ στην περίπτωση των συναισθημάτων που πηγάζουν από φθόνο, φθονούμε κάποιον επειδή διαθέτει κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Επιλογές είναι.
Κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις.
Η ισορροπία δύσκολα επέρχεται, χρειάζεται προσπάθεια.
Βάζεις στόχους, αν θέλεις κάτι πολύ θα το βάλεις στόχο.
Κάπου κρύβεται ένας δράκος, αλλά θέλει κόπο και θέληση να βγει.
Είναι ο χρόνος που σου λείπει ή ένας ανταγωνισμός με το σύντροφο;
Δεν σου αρκεί ο ρόλος που έχεις…δεν παίρνεις πίσω…
Δουλεύει, δουλεύεις
Κάνει δουλειές στο σπίτι, έχει χρόνο, ξεκούραση…
Τον βλέπεις ένα βήμα μπροστά, κάπου χάνεις στην εξίσωση της σχέσης…
Δεν έχεις την αναγνώριση (που θα ήθελες…γενικά… )
Περνάς καλύτερα στη δουλειά;
…ο καθένας μας κάνει τη διαφορά ξεκινώντας από το μικρόκοσμό του…
Αυτό !