Είναι η τελειομανία μας; Τα σόσιαλ της σύγκρισης; Ότι μέσα στο χορό δεν καταλαβαίνεις τι πετυχαίνεις;
_______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλημέρα σε όλη την όμορφη παρέα.
Ρένα νιώθω ότι κάποιος κόσμος (και εγω μέσα σε αυτούς) ενώ αναγνωρίζουμε στους άλλους τα κατορθώματα τους σε εμάς είμαστε πάντα με τη φράση “δεν έκανα και τίποτα”.
Το παρατηρώ έντονα σε μένα, καθώς βιώνω μια 3ετια τρομερών αλλαγών. Κι όμως, ενώ στους άλλους αναγνωρίζω τον κόπο, το αποτέλεσμα τους, επαινώ και ειλικρινά τους θαυμάζω και καμιά φορά ζηλεύω το πόσο δυνατοί είναι, σε μένα λέω δεν έκανα και κάτι.
Πρόσφατα, ξεκίνησα να το παρατηρώ και σε κάποιες φίλες μου! Είναι η τελειομανία μας; Τα σόσιαλ της σύγκρισης; Ότι μέσα στο χορό δεν καταλαβαίνεις τι πετυχαίνεις; Ότι όντως δεν πετύχαμε και τίποτα; Ή απλά έτσι είμαστε και ταλαιπωρούμαστε λιγάκι, χωρίς μια καλή κουβέντα από εμάς;
ΑΠΟ ΤHΝ – Πολύχρωμος Υάκινθος
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι όλα αυτά που αναφέρεις εν μέρει. Η άμιλα κι ο ανταγωνισμός προϋποθέτει την ύπαρξη άλλων, οπότε οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Η εποχή μας απλώς το γιγάντωσε, όχι πάντοτε για καλό. Και φυσικά όταν σου συμβαίνουν διάφορα δεν προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις το πλήρες μέγεθος, η αποτίμηση έρχεται αργότερα με «κρύο» κεφάλι.
Νομίζω όμως ότι η νοητική αυτή αγκύλωση οφείλεται κυρίως στον τρόπο που μας μεγάλωσαν. Να είμαστε μετριόφρονες και να αυτο-υποτιμούμαστε για να μην φανούμε ψωνισμένες. Η νοοτροπία αυτή έχει κι επέκταση.
Με την αυτο-υποτίμηση μειώνουμε και την αξία της προσφοράς μας, κι όταν αναφερόμαστε σε γυναίκες αυτό λαμβάνει κι έμφυλο πρόσημο. Δηλαδή αφενός τα γυναικεία κατορθώματα στην ευρύτερη κοινωνικο-οικονομική διάσταση λαμβάνουν μικρότερης αναγνώρισης (επειδή τα αντρικά κατορθώματα αξιολογούνται ως πιο σημαντικά -για ποιόν άραγε;). Κι αφετέρου η προσφορά, ιδιαίτερα η φροντιστική προσφορά, παίρνει μικρότερη επιβεβαίωση από το σύνολο, θεωρείται ψιλοαυτονόητη. Δηλαδή με το να υποτιμάται εξασφαλίζεται ότι θα συνεχίζονται οι απαιτήσεις και θα δικαιολογούνται κιόλας! Δεν νομίζω ότι το συνειδητοποιούν οι γονείς που ακολουθούν αυτό το parenting, παρατηρώ όμως ότι οι σύγχρονοι γονείς το έχουν εγκαταλείψει εντελώς -ίσως υπερβάλλοντας προς το άλλο άκρο, με αμφίβολα αποτελέσματα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ δεν νομίζω ότι είναι υποτίμηση ακριβώς. Είναι όντως μετροφροσύνη και είναι μια υποτιμημένη αρετή που όσο η Ελλάδα “αμερικανίζει” αρχίζει και χάνεται. Είχα συζητήσει με φίλο που είναι στον κλάδο του HR τη διαφορά των βιογραφικών σε Αμερική vs Ασιατικές χώρες και πόσο από την μία πλευρά πρέπει να εκθιάζεις τον εαυτό σου ενώ από την άλλη πρέπει να είσαι μετριοφρων και να επικεντρώνεσαι στα στοιχεία. Τα σόσιαλ το αντίθετο κάνουν. Έχουν δημιουργήσει ένα χώρο για να εκθιάζει ο μέσος άνθρωπος τον εαυτό του. Τι ενδιαφέρον, όμορφος, δημιουργικός είναι, πόσο καλά πάνε οι σχέσεις του , τι καλά που… Διαβάστε περισσότερα »
Μόνο που η μετριοφροσύνη αφορά το πώς επικοινωνούμε στους γύρω μας την αντίληψή μας για τα κατορθώματά μας, διατηρώντας χαμηλό προφίλ και χωρίς να κομπάζουμε γι’ αυτά που έχουμε καταφέρει. Εδώ η γράφουσα το λέει στον εαυτό της, στην ουσία δηλαδή δεν αναγνωρίζει το μέγεθος της δύναμής της σε αντίθεση με των άλλων που μπράβο τους και ζήτω τους (ενώ μπορεί να έχουν καταφέρει το ίδιο πράγμα).
Μιλώντας με την ψυχοθεραπεύτριά μου, μου ανέφερε το “Σύνδρομο του Απατεώνα”, το οποίο βρήκα εξαιρετικά συναφές με όσα γράφεις.
Ρίξε μια ματιά και σε αυτό!
Ακριβώς, το βίωσα και εγώ το διάστημα της διατριβής
Εχω ακουσει οτι ειναι σύνηθες σε τέτοιες περιπτώσεις να το αισθανθεί κάποιος αυτό (βάζω κ τον εαυτό μου μεσα).
χμμμμ… εγώ που μετριόφρων δεν μες λες (με τίποτα όμως), εκτιμάω τα επιτεύγματά μου βάση του κόπου και των δυσκολιών που συνάντησα και υπερνίκησα για να τα επιτύχω και όχι βάση του τι θεωρείται από την κοινωνία επίτευγμα και τι όχι. Οπότε υπάρχουν πράγματα τα οποία η κοινωνία θεωρεί ασήμαντα και απλά, αλλά εγώ επαινώ και θαυμάζω τον εαυτό μου για αυτά γιατί τα κατάφερα παρ’όλο με δυσκόλεψαν. Και κατ αναλογία, υπάρχουν άλλα πράγματα για τα οποία η κοινωνία με επαινεί, αλλά εγώ δεν τα θεωρώ επιτεύγματα, γιατί δεν με δυσκολέψανε. Οπότε σκέψου και το πως ορίζεις ένα επίτευγμα.
Έχετε χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Αξιολογείτε αρνητικά τον εαυτό σας.
Μήπως σας οδηγεί σε τελειομσνία ολο αυτό και τρέφετε εναν φαύλο κυκλο?
Και δεν είναι οτι καλύτερο ο περίγυρος μας να κινείται στα ιδια πλαίσια γιατί βουλιάζετε ομαδικώς.
Πολύχρωμε Υάκινθε, ξέρεις, όλα αυτά που αναφέρεις απαιτούν μεγάλη ανάλυση. Πρέπει να υπάρχει η ίδια βάση ώστε μία απάντηση να βρει αποδέκτη. Τί θεωρείς εσύ κατόρθωμα; τί εγώ; τί ο παραδίπλα; Είναι μια απλή λέξη, που σημαίνει διαφορετικά για τον καθένα. Αν σου πω ότι κατόρθωμα είναι να είσαι υγιής, χαρούμενος, ήρεμος ίσως γελάσεις. Αναφέρεις τον κόπο, σαν αναπόσπαστο βήμα για ένα κατόρθωμα. Μιλάς για δύναμη, ταλαιπωρία στο δρόμο του επιτεύγματος. Αρχικά, επαναξιολόγησε τους στόχους σου, δες τη σημαντικότητά τους για σένα, για τη ζωή σου. Επιβράβευσε τον εαυτό σου για κάθε μικρό ή μεγάλο στόχο που επιτυγχάνεις. Ξεκίνα από… Διαβάστε περισσότερα »
Για λίγο νόμιζα ότι το έγραψα εγώ και το ξέχασα! Σίγουρα είναι κάπως χαρακτηριστικό των γυναικών της γενιάς μας, όπως λέει και η Ρένα και τα άλλα σχόλια σύνθετο το γιατί και εκφράζεται μέσω της τελειομανίας, “συνδρόμου του απατεώνα”, “εσωτερικού κριτή” κλπ
Όχι, δεν τα υποτιμούμε. Όταν έχουμε κοπιάσει πολύ για κάτι και πετύχαμε, το ξέρουμε. Εάν ήταν τυχαίο, πάλι το ξέρουμε. Δεν είμαστε τόσο σεμνοί όσο λέμε. Ίσα ίσα, οι περισσότεροι, πάντα βρίσκουμε ευκαιρία να παινευτούμε με κάποιον τρόπο. Ίσως οι πιο πραγματικά σεμνοί άνθρωποι που έχω γνωρίσει, να μιλάνε άνετα για τα επιτεύγματα αλλά και τις αποτυχίες τους.