Φοβάμαι ότι αν δεν μπορέσω να ανταποκριθώ οικονομικά δεν θα μπορέσει η οικογένεια μου να με βοηθήσει και θα αναγκαστώ να γυρίσω πίσω σαν αποτυχημένη.
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημέρα Ρένα,
Διαβάζω τη στήλη σου και είναι η ώρα να σου πω και τη δική μου ιστορία. Είμαι 29 ετών και ζω με τους γονείς μου. Ζω σε ένα υπερπροστατευτικό και τοξικό περιβάλλον κάτι το οποίο με δυσφορεί. Εδώ και ένα χρόνο σκέφτομαι ότι η μόνη λύση για να βελτιώσω την ποιότητα της ζωής μου είναι να φύγω από το σπίτι μου. Αυτή η σκέψη με αγχώνει αρκετά, διότι φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να ανταπεξέλθω οικονομικά.
Εδώ να πω ότι εργάζομαι με τον βασικό και έχω μια σταθερή δουλειά (αναζητώ βέβαια και κάτι καλύτερο). Σκέφτομαι να βρω πάλι κάτι στην περιοχή που μεγάλωσα διότι αυτό μου προκαλεί μια ασφάλεια ξέροντας την περιοχή μου. Φοβάμαι ότι αν δεν μπορέσω να ανταποκριθώ οικονομικά δεν θα μπορέσει η οικογένεια μου να με βοηθήσει και θα αναγκαστώ να γυρίσω πίσω σαν αποτυχημένη. Φοβάμαι επίσης ότι αν συμβεί το οτιδήποτε δεν θα μπορέσω να το διαχειριστώ. Φοβάμαι ακόμα και να ανακοινώσω την απόφαση μου στους γονείς μου. Φοβάμαι ότι αν χάσω τη δουλειά μου θα δυσκολευτώ να βρω κάτι άλλο και δεν θα ανταπεξέλθω. Φοβάμαι επίσης την μοναξιά. Δεν ξέρω άμα είναι τόσο δύσκολο. Τα ενοίκια είναι στα ύψη, όλα είναι στα ύψη αλλά αν το πάω έτσι δεν θα φύγω ποτέ. Οι άλλοι που μένουν μόνοι τους πως τα καταφέρνουν; Αν χρησιμοποιώ δικαιολογίες ότι τα πράγματα είναι δύσκολα που είναι δεν αμφιβάλλω δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Φοβάμαι αρκετά αλλά μέσα μου ξέρω ότι πρέπει να τολμήσω προκειμένου να σταθώ στα πόδια μου και ίσως να ΠΕΤΑΞΩ!!
ΑΠΟ ΤΟΝ – ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΗ
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αυτό είναι ένα θέμα που επανέρχεται με πολύ μεγάλη επαναληψιμότητα στις επιστολές μας του Α μπα. Αυτό συμβαίνει επειδή εκφράζει ένα υπαρκτό και καυτό σύγχρονο πρόβλημα, ιδιαίτερα για τις γυναίκες που έχουν και την μεγαλύτερη πίεση για δημιουργία οικογένειας στο κοντινό μέλλον. Ωστόσο οι αμφιβολίες που εκφράζονται είναι υπαρκτές, με δύσκολη στέγαση και ακρίβεια δεν υπάρχει ασφάλεια στην ανεξαρτοποίηση από την πατρική οικογένεια. Δυστυχώς δεν υπάρχει και εναλλακτική. Ή θα πρέπει να ρισκάρει κάποι@ ή πρέπει να παραμείνει βαλτωμέν@.
Οι λύσεις είναι λίγο πολύ γνωστές. Συγκατοίκηση με φιλικό πρόσωπο ή ακόμη και μέσω αγγελιών και συστάσεων (αναγκαία συνθήκη πλέον, λόγω των λίγων παρεχόμενων χώρων για μακροχρόνια μίσθωση και της δυσαναλογίας του τι ζητείται ως μίσθωμα σε σχέση με τα τετραγωνικά και την αξία), εύρεση συμπληρωματικού εισοδήματος, προσπάθεια περιορισμού των πολύ μικρών εξόδων για μη αναγκαία για ένα διάστημα μέχρι να γίνει το πρώτο βήμα προς νέα στέγη. Δεν λέω ότι θα είναι εύκολο, αλλά και τι να κάνει κανείς; Η πραγματικότητα δεν αλλάζει με ευχολόγια. Το έχεις αντιληφθεί κι η ίδια όπως μας το γράφεις. Εύχομαι καλή δύναμη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συγγνώμη, (ίσως σου φανώ σκληρή) αλλά είσαι 29 ρε συ. Φοβάσαι να πεις στους γονείς σου ότι θα φύγεις από το σπίτι και θα αυτονομηθείς, αυτό από μόνο του είναι προβληματικό. Πρέπει να μεγαλώσεις και να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου. Την άποψή μου την έχω γράψει σε διάφορα σχόλια και εμμένω σε αυτή. Σαν την αυτονομία δεν έχει. Καλύτερα να ξεμένεις είκοσι του μήνα ή να κάνεις δύο δουλειές, παρά να ”σε μεγαλώνουν” στα 29 οι γονείς σου, “επειδή τα ενοίκια είναι στα ύψη”. Σίγουρα έχεις βολευτεί κι εσύ σε αυτή την κατάσταση, αλλά δεν σου κάνει καλό,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μπορούν όλοι να ανταπεξέλθουν σε πολλές δουλειές, δεν έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες, ούτε τις ίδιες αντοχές, για να μην ξεκινήσουμε με το ότι πρέπει να βάλεις μέσο για να δουλέψεις σε σουπερμάρκετ ή ότι ζητούν πτυχίο ακόμη και για ανειδίκευτα.
Επίσης η ζωή δεν είναι μόνο για να δουλεύεις και να κοιμάσαι, απλά για να μπορείς να μην είσαι στον δρόμο.
Όποιος θέλει να αυτονομηθεί βρίσκει τρόπο, όσο δύσκολη κι αν είναι η κατάσταση, αυτό λέω. Δικαιολογίες μπορούμε να βρούμε όλοι άπειρες, την γράφουσα δεν την βοηθάει να ψάχνει κι άλλες δικαιολογίες, θέλει κινητοποίηση και δράση, είναι κοντά 30.
Το πρόβλημα δεν είναι το οικονομικό εφόσον γνωρίζεις ότι θα έχεις κάπου να γυρίσεις αν χρειαστεί. Το πρόβλημα είναι ότι φοβάσαι. Και θα σου πω ένα κλασικό τσιτάτο “όλες τις μάχες που δεν δίνεις, τις χάνεις”.
Αυτο που παρατηρώ με όλες αυτές τις επιστολές, αλλά συγκρίνοντας τη δική μου εμπειρία με φίλων από δύσκολα οικογενειακά background, είναι ότι όσο πιο τοξικό το οικογενειακό σας περιβάλλον, τόσο περισσότερο ΔΕΝ τολμάτε να φύγετε. Ενώ κανείς θα περίμενε ότι θα αξιοποιούσατε την πρώτη ευκαιρία. Συνήθως, οι γονείς χρησιμοποιούν διάφορες “τεχνικές” για να σας κρατήσουν κοντά τους, είτε υπερεμπλεκοντας σας σε δικα τους θέματα είτε δημιουργώντας σας έναν φόβο για τον “δύσκολο κόσμο εκεί εξω”. Δηλαδή κι ευκαιρίες που δινονται μερικες φορες βρίσκετε μια δικαιολογία (συνήθως βασισμενη στη ρητορικη των τοξικων γονιων σας που νομιζετε όμως οτι είναι δική σας… Διαβάστε περισσότερα »
Η ανεξαρτησία δεν έρχεται όταν πάψεις να φοβάσαι.Έρχεται όταν αποφασίσεις ότι, παρ’ όλο που φοβάσαι, θα κάνεις έστω ένα βήμα. Οπότε σταματάς την αναβολή και την υπερ-ανάλυση που είναι αυτό που σε κρατάει κολλημένη και παμε βήμα το βήμα. Πρώτο βήμα: Ανακοίνωσε στους γονείς σου, μέσα στις επόμενες μέρες, ότι σκέφτεσαι σοβαρά να φύγεις από το σπίτι. Δεν ζητάς άδεια. Το ανακοινώνεις. Δεν χρειάζεται να μπεις σε λεπτομέρειες για το γιατί. Πες απλά ότι είσαι 29 χρονών, έχεις γυναικείες, ενήλικες ανάγκες που δεν καλύπτονται πια στο πατρικό και νιώθεις ότι πρέπει να σταθείς στα πόδια σου και ότι θα αρχίσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Λίγο άκυρο το σχόλιο σου από ένα σημείο και μετά και με πολλές αυθαιρεσίες. Πολύ γονείς είναι υπερπροστατευτικοί γιατί έχουν οι ίδιοι ανάγκη για έλεγχο και λίγα ουσιαστικά προσφέρουν. Πως είσαι σίγουρος ότι ο πατέρας και ξέρει και θα θέλει να κάνει μαστορεματα. Μπορεί απλά να λέει “εγώ μεγάλωσα τώρα” και να περιμένει να τον φροντίσει η κόρη, εξίσου και η μάνα. Εξού και η υπερπροσυατευτικοτητα μην τους “κλέψει” κάποιος τον φροντιστή. Πολλά παίζουν και οι τοξικοί γονείς συνήθως αδυνατούν να παραστούν στα παιδιά τους με ουσιαστικούς τρόπους. Τα στερεότυπα σου ότι ο μπαμπάς επισκευάζει και η μαμά μαγειρεύει μπορεί… Διαβάστε περισσότερα »
Υπερπροστατευτικός μπορεις να είσαι για δεκάδες λόγους ακόμα και στο κατοικίδιο σου. Επειδή πιστεύεις ότι το παιδί σου είναι ανίκανο ή επειδή το υπερ αγαπάς και δεν θέλεις να το δεις να πονάει και να δυσκολευεται. Βασικά στοιχεία του υπερπροστατευτικού ανθρώπου είναι 1 είναι είναι υπερσυγκετρωτικός θεωρεί οτι αυτός τα κάνει καλύτερα όλα 2 όσοι ζουν μαζί του θα γίνουν είτε επαναστάτες είτε φοβικοί πιστεύοντας ότι δεν ειναι ικανοί για πολλά 3 Δεν λειτουργούν παράνομα (δηλ προφανώς δεν την έχουν βιάσει) αλλά προφανώς θα της έχουν υπερτονίσει πόσο δυσκολο είναι να τα καταφέρει και θα υπάρχει έμεση υποτιμηση σιγα το… Διαβάστε περισσότερα »
Ξαναλέω, κάνεις υπερβολικά πολλές αυθαιρεσίες. Πως ξέρεις ότι δεν λειτουργούν παράνομα πρώτα απ’ όλα? Αφού το μόνο που λέει η επιστολή είναι φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι. Πιστεύεις ότι αν λειτουργούσαν παράνομα θα είχε μπει στη μέση η αστυνομία ή κάτι τέτοιο? Δε ξέρεις καν αν οι γονείς της είναι σε καλή κατάσταση σωματικά και ψυχικά, αν έχουν κινητικά προβλήματα όλα αυτά που λες δεν έχουν βάσει. Είπαμε κρίνεις με βάση τη μέση ελληνική οικογένεια, πως είσαι πεπεισμένος ότι εδώ μιλάει για τη μέση ελληνική οικογένεια πάλι? Σου φαίνεται φυσιολογικό κάποιος που προέρχεται από τη μέση ελληνική οικογένεια να φοβάται και την… Διαβάστε περισσότερα »
σχέδιο λέγεται (και παραδοχές σχεδίασης που είτε βασίζονται στα δεδομένα της επιστολής είτε σε ότι δυνάμεθα εμπειρικά να παρατηρήσουμε ΠΑΝΤΟΥ ΓΥΡΩ ΜΑΣ), Κάθε κανονιστικό πλαίσιο από τον νόμο μέχρι τα σχέδια εκτάκτων αναγκών είναι είτε υπό είτε υπερ περιεκτικό ενέχοντας μέσα του την ίδια του την ανατροπή. Είναι ο λόγος της διαρκούς εξέλιξης του νομικού μας πολιτισμού. Παρ όλη την δομική αυτη αδυναμία της σχεδίασης και της νομοθεσίας η ανέναη περιπτωσιολογία σύμπτωμα του μετανεωτερισμού πάντα αποβαίνει καταστροφική όταν προσπαθούμε να πάρουμε αποφάσεις. Η γράφουσα δεν απαιτείται να τηρήσει κατά γράμμα το προτεινόμενο σχέδιο. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΒΑΣΙΖΟΜΕΝΗ ΣΕ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ… Διαβάστε περισσότερα »
Όποιον έχω ακούσει, στην δεκαετία των 20, να μένει μόνος του, έχει οικονομική βοήθεια από τους γονείς (πληρωμένο ενοίκιο, λογαριασμούς + άλλα έξοδα), κι ας μην δουλεύουν, ή τουλάχιστον έτοιμο σπίτι. Δεν έχω ακούσει κανέναν που δεν είχε καλυμμένο σπίτι το ελάχιστο. Εκεί μιλούν για ανεξαρτησία και κοροϊδεύουν εκ του ασφαλούς. Εγώ είπα μια φορά στην μάνα μου πως κάποια μέρα θα φύγω, και έβαλε τα γέλια. Μην φύγεις από το σπίτι αν δεν μαζέψεις ένα καλό ποσό στην άκρη. Κάνε και μια δοκιμή: για έναν μήνα, ξόδεψε όσα θα ξόδευες μόνη σου, πχ βάλε στην άκρη τι θα έδινες… Διαβάστε περισσότερα »
Στο περιβάλλον μου ξέρω 5 στην ηλικία της γράφουσας από φτωχούς γονείς που μένουν στο νοίκι με δουλειές του ποδαριού. Προφανώς οι κόσμοι μας είναι λίγο διαφορετικοί.
Παίζει ρόλο και το μέρος όμως στις τιμές ενοικίων.
Εγώ ξέρω τουλάχιστον 2-3 άτομα που πληρώνουν τα πάντα οι ίδιοι και είτε κάνανε σεζόν και τα κάλυπταν μόνοι τους είτε έχουν αυτονομηθεί έστω από τα late 20s και τα καλύπτουν όλα μόνοι τους. Και οι περιπτώσεις αυτές αφορούν γονείς που μειώνουν τα παιδιά τους, αλκοολικοί κτλ. Οπότε ναι, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχει λόγος να μείνεις για τα χρήματα. Ό, τι κερδίζεις σε χρήμα το χάνεις σε ψυχική υγεία. Αν εσύ δεν έχεις θέμα και τα βρίσκεις με τους δικούς με γεια σου και χαρά σου, αλλά με αυτά που λέει η γραφούσα δε νομίζω ότι ανήκετε στην ίδια… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιο είναι το χειρότερο σενάριο; Να γυρίσεις στο σπίτι σου. Μάντεψε λοιπόν, ζεις ήδη το χειρότερο σενάριο γιατί ζεις στο σπίτι των γονιών σου. Προσπάθησε να βγεις απ το confort zone σου. Πήγαινε να μεινεις κάπου κοντά στην δουλειά σου πχ αντί να μείνεις στην γειτονιά σου, αν οικονομικά δεν βγαίνει να νοικιάσεις διαμέρισμα νοίκιασε δωμάτιο και μείνε με κάποια φίλη, ακόμα και με κάποια άγνωστη. Αν δεν ρισκάρεις δεν θα πετύχεις τίποτα. Οταν ξεκίνησα την πρώτη πραγματική δουλειά μου εκτός Ελλάδας έψαξα να βρω ένα δωμάτιο μέσα από αγγελία ζώντας στην Ελλάδα γιατί ξεκινούσα σε έναν μήνα. Ημουν τυχερή… Διαβάστε περισσότερα »
Το ερώτημα είναι το εξής απλό. Τι σε χαλάει περισσότερο; Η ζωή με τους δικούς σου, όπως ακριβώς είναι τώρα ή να δουλεύεις δυο και τρεις δουλειές και ανάσα να μην παίρνεις, να μένεις με συγκάτοικο, στην καλύτερη γνωστό και συμβατό, στη χειρότερη κάποιον άγνωστο; Τώρα η ελευθερία σχετική είναι, πόσο ελεύθερος είναι κάποιος που όλη μέρα τρέχει σε δουλειές του ποδαριού και δεν έχει ελεύθερο χρόνο ούτε για τουαλέτα, αλλά τουλάχιστον δε του λέει σουτ ο γονέας, αλλά ο συγκάτοικος; Σχετικά είναι όλα. Για μένα το ιδανικό θα ήταν να κάνεις καλό κομπόδεμα πιάνοντας δεύτερη δουλειά, ώστε και χρήματα… Διαβάστε περισσότερα »
Βάζεις μπροστά τον φόβο, και όσο το κάνεις αυτό θα μένεις για πάντα στο παιδικό σου δωμάτιο. Δεν κρίνω, αλλά σκέψου λίγο την ζωή και τα life skills που χάνεις σχεδόν 30 χρονών άνθρωπος. Βάλε μπροστά την ανυπομονησία για μια ελεύθερη ζωή. Σκέψου να είσαι μια ανεξάρτητη ενήλικας και όχι ακόμα το 30χρονο παιδί μιας οικογένειας. Να μην εξαρτάσαι από κανέναν, να μπαινοβγαίνεις στον χώρο σου χωρίς να λογοδοτείς ή να σκέφτεσαι μην ενοχλήσεις τόσους άλλους, να βάλεις την προσωπικότητά σου στην διακόσμηση, να δεις πως είναι να φροντίζεις τον εαυτό σου, να κάνεις σεξ όπου σου καπνίσει και ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Δείχνεις γενικα πολύ φοβισμένη. Η ζωή δεν είναι ροδινη. Ενηλικίωση σημαίνει οτι θα φας και “σφαλιαρες” απο τη ζωή, θα αποτύχεις, θα αντιμετωπίσεις μόνη δύσκολες καταστάσεις. Η γυάλα που σε έβαλαν οι δικοί σου δε σε αφήνει να μεγαλώσεις. Θα σου περιγραψω λιγο τη δικη μου αρχη. Απο οταν τελείωσα το λύκειο αυτονομηθηκα. Πήγα το καλοκαίρι στην Αθήνα και δούλευα σε επιχείρηση συγγενή στην Ομόνοια, μου έδινε 15 ευρώ τη μέρα και με φιλοξενούσε. Έβγαζα δουλειά όμως κανονικά και εκτός αυτού απο ενα ήσυχο ορεινό χωριουδάκι βρέθηκα στην πρωτεύουσα μεσα στο κέντρο, δούλευα με μετανάστες κυρίως και τους ετοίμαζα τη… Διαβάστε περισσότερα »
Ο φόβος ζει στο μέλλον.
Το μόνο που ελέγχουμε είναι το παρόν,όταν όλη μέρα λέμε φοβάμαι πως θα μπορέσουμε να δούμε ορθολογικά τις αποφάσεις που θέλουμε να πάρουμε.
Ζείτε σε ενα στρεσογόνο περιβάλλον που το συντηρείτε προβάλλοντας μόνο αρνητισμό.
Προσελκύουμε ότι σκεφτόμαστε και ότι φοβόμαστε.
Πρέπει να δουλέψετε με τις ανασφάλειες σας.