Τώρα είμαι ΟΚ με το μόνη μου, αλλά χωρίς καθόλου οικογένεια όταν πεθάνουν οι γονείς δε ξέρω αν θα είμαι οκ σε μεγαλύτερη ηλικία.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα και σε όλη την πάρεα!
Ευχαριστώ για την παραγωγική συντροφιά που μου κρατάτε καθημερινά στη στήλη.
Έχω κάποιες υπαρξιακές ανησυχίες που με απασχολούν τα τελευταία χρόνια, πλησιάζοντας στα 38.
Είμαι ένα χαρούμενο μοναχοπαίδι, με πολύ καλή σχέση με τους γονείς μου, οι οποίοι είναι και σχετικά νέοι (60 τώρα, με κάνανε στα 21 τους περίπου).
Το θέμα μου είναι τι θα γίνει όταν δεν θα υπάρχουν πια, δεδομένου ότι κατά πάσα πιθανότητα δε θα τεκνοποιήσω (δεν με ελκύει ιδιαίτερα ο ρόλος της μητρότητας, εκτός και αν μια στο εκατομμύριο γνωρίσω τον έρωτα της ζωής μου και μου δημιουργήσει αυτή την επιθυμία) και άρα δε θα έχω οικογένεια (με την κυριολεκτική έννοια του όρου).
Μπορεί να έχω σύντροφο τότε, αλλά μπορεί και όχι. Φίλους θα έχω, αλλά θα είναι απασχολημένοι με τις δικές τους οικογένειες.Τώρα είμαι ΟΚ με το μόνη μου, αλλά χωρίς καθόλου οικογένεια δε ξέρω αν θα είμαι οκ σε μεγαλύτερη ηλικία.
Σίγουρα δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον και σίγουρα αυτός ο προβληματισμός δεν είναι λόγος να κάνω παιδιά, αλλά ρε γμτ ο όσο καλά και να είναι κάποιος με τον εαυτό του, εεε με τσιγκλάει αυτή η σκέψη, μιας και είναι η ηλικία μου τέτοια που καλούμαι σιγά σιγά να αποφασίσω αν θέλω παιδιά ή όχι, αν όχι τότε νιώθω ότι πρέπει να βρω άλλο τρόπο νοηματοδότησης μέσω της προσφοράς και ακόμα δεν έχω καταλήξει 100%.
Δε θα το σκεφτόμουν καθόλου έτσι αν είχα αδέρφια ή/και ανίψια, που θα μπορούσα να μοιραστώ και την ενδεχόμενη απώλεια των γονιών, να έχω κοντά μου παιδιά να προσφέρω χωρίς να είμαι ο γονέας αλλά και να νιώσω ότι υπάρχει οικογένεια για μένα πέρα των φίλων.
Για τα πρακτικά του θέματος, δεν με αγχώνει το ποιος θα με γηροκομήσει, θα κάνω τα κουμάντα μου αν δεν μπορώ να συντηρηθώ μόνη, οπότε δεν είναι αυτός το άγχος μου.
Πώς να είναι η γεννιά μας άραγε μετά τα 60 χωρίς παιδιά και τυχόν μόνοι? Δεν έχουμε ακόμη μεγάλο δείγμα για αυτό, οπότε φαντάζομαι δε θα έχετε παρόμοια παραδείγματα να μου πείτε.
Ελπίζω να είμαστε αρκετοί σε αυτή την φάση τότε και να φτιάξουμε community και να περνάμε σούπερ και μόνοι μας;)
Το ξέρω, εγγυήσεις δεν υπάρχουν, αλλά πιστεύετε είναι valid o προβληματισμός μου ή πρέπει να το κοιτάξω σε ψυχολόγο? Κι αν ναι, τι είδος ψυχοθεραπείας ενδείκνυται από τα αμέτρητα που υπάρχουν?
ΑΠΟ ΤΗΝ – μοναχοπαίδι μόνο ψάχνεται
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστούμε πολύ!
Πάντα valid είναι ο προβληματισμός της θνητότητας, είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση. Για το λόγο αυτό καθόλου δεν πιστεύω ότι χρειάζεται ψυχοθεραπεία. Έχουμε φτάσει να παθολογοποιούμε και τα εντελώς φυσιολογικά πράγματα και συναισθήματα. Ο φόβος της μοναξιάς, το άγχος του θανάτου, της απώλειας είναι ανθρώπινες ιδιότητες. Ελαχιστότατα είδη τα μοιράζονται, η συνείδηση του επικείμενου θανάτου δεν είναι παρούσα από την αρχή της ζωής των περισσότερων.
Στο ερώτημα που θέτεις, παιδιά δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος/α για να απαλύνει το υπαρξιακό άγχος. Όχι (μόνο) επειδή δεν είναι σωστό, αλλά κι επειδή κάνοντας παιδιά ξεπηδάνε ένα σωρό άλλα υπαρξιακά άγχη που δεν θα τα είχε αυτός/η ο/η κάποιος/α πριν αποκτήσει παιδιά! Αυτό βέβαια το καταλαβαίνει κάποιος/α μόνο αφού κάνει παιδιά. Είναι η συμπαντική ειρωνία…
Κατανοώ ότι η σχέση με τους γονείς σου έχει σφυρηλατηθεί πάνω στην πεποίθηση ότι κανείς δε σε αγαπάει όπως το αίμα σου. Είναι μια άποψη που ανακυκλώνεται πολύ και μάλιστα μοιάζει και λογική όπως παρουσιάζεται, αλλά την βρίσκω κάπως μυωπική και τελικά επικίνδυνη. Επειδή τείνει να δένει στανικά τους συγγενείς ακόμα και εκεί που δεν πρέπει (δεν είναι όλοι αγαπημένοι όπως εσείς), ενώ ταυτόχρονα αφήνει το άτομο με την ψυχική ερημιά ότι -ακριβώς όπως το λες- θα μείνει πεντάρφανο όταν οι γονείς φύγουν. Λέγεται ότι ενηλικιωνόμαστε πραγματικά όταν χάσουμε τη μάνα μας κι είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Όσο υπάρχει το σίγουρο λιμάνι μέσα στην καταιγίδα δεν βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις, ανατρέχουμε στην ασφάλεια, όταν πια χαθεί όμως κερδίζουμε την αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα. Όπως όλοι, άλλωστε. Γιατί τελικά οι άνθρωποι δεν διαφέρουμε τόσο πάρα πολύ. Όλοι περνάμε παρόμοιες φάσεις, παρόμοιους κύκλους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Κι αυτό τελικά είναι που απαλύνει την υπαρξιακή αγωνία. Δεν είσαι μόνη. Δεν θα είσαι ποτέ μόνη. Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
χθες μόλις κανόνισα με έναν φίλο μου αστεγο να περασουμε μαζί τα χριστουγεννα, μόνος του θα είναι κι αυτός, μόνη μου κι εγω. Και περισυ μαζί του τα είχα περασει τα χριστουγεννα, και είχαμε περασει πολύ όμορφα. Μεσα σε δεκα μερες είχε μαθει να παίζει κιθαρα, του χαρισα και μια δική μου που είχα, και τωρα την εχει δει μουσικός του δρόμου, βγαζει και κανα χαρτζιλικι. Σαν τα μουτρα μου τον εκανα, λεει, αλλα το προτιμαει νομίζω να παίζει μουσικη από το να πουλαει σεξ (που εξακολουθεί να είναι ο βασικός βιοπορισμός του). Φετος σκεφτομαι να του χαρίσω μια pocket… Διαβάστε περισσότερα »
το οτι έχει κάποιος παιδιά δεν σημαίνει οτι δεν ζει την μοναξιά στο πετσί του. Οι μόνοι άνθρωποι που δενε είναι μόνοι είναι όσοι παραμένουν ενεργοί, πάνε εκδρομές, έχουν χόμπι και έχουν φιλίες. Όσοι ειναι γονείς ειναι συνήθως επιφορτισμένοι με την φροντίδα των εγγονιών, κάτι τόσο άδικο θεωρώ που δεν τους επιτρέπει ούτε τότε να αναπτύξουν τις προσωπικές τους ανάγκες.
Οπότε έχει τα καλά του να είσαι μόνη. Το αν θα μαραζώσεις είναι σε ένα βαθμό δική σου επιλογή. Το δυσκολότερο είναι να μπορείς να ζεις οικονομικά. Αυτό δεν ξέρω πως το εξασφαλίζεις.
Αυτό θα έλεγα και εγώ. Όπως και οι φίλοι τώρα, έτσι και τα παιδιά στο μέλλον θα έχουν τις οικογένειες και τις υποχρεώσεις τους. Προσωπικά θα επέλεγα να πάω όσο είμαι ακόμα καλά σε έναν ωραίο οίκο ευγηρίας (αν έχω τα λεφτά), ώστε να δημιουργήσω αυτή τη βάση για κοινωνικοποίηση.
Ως μοναχοπαίδι τις είχα (και εν μέρη τις έχω ακόμα) και εγώ αυτές τις υπαρξιακές ανησυχίες. Μετά όμως βλέπω του φίλους μου, άτεκνους από επιλογή ή και όχι, που επίσης είναι μοναχοπαίδια ή έχουν αδέλφια με τα οποία δεν μιλιούνται, και σκέφτομαι ότι είμαστε πολλοί. Επίσης θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό που είπε έγραψε και η Ρένα. Και για εμένα οι γονείς μου ήταν πάντα το safe space μου και σκεφτόμουν ότι άμα πάθουν κάτι θα καταρρεύσει όλος μου ο κόσμος. Μέχρι που έχασα την μητέρα μου και ξαφνικά ενηλικιώθηκα. Ή μάλλον συνειδητοποίησα ότι ήμουν ενήλικη από χρόνια πριν και… Διαβάστε περισσότερα »
Στη γενιά των γονιών σου, μοναχοπαίδι, 2 διαζύγια χωρίς παιδιά από επιλογή. Εχω ανηψιά από ξαδέρφια αλλά όχι ότι ασχολήθηκα ποτε. Παίρνω νόημα στη ζωή μου από τη δουλειά μου κ ζεστές κοντινές φιλικές ανθρώπινες σχέσεις, συμπεριλαμβανομένου του συντρόφου μου τα τελευταία σχεδόν 2 χρόνια -π βρεθήκαμε μαζί στα δικά μου 60. Εάν δε σου βγαίνει να επιθυμείς να τεκνοποιήσεις μη το κάνεις. Δεν είναι απαραίτητο ακόμα κ αν κάνεις παιδιά αυτά να σε γηροκομησουν ή ασχοληθούν μαζί σου. Κ δεν είναι αυτός λόγος να κάνεις παιδιά, πιστεύω. Καλό είναι να κουβαλάμε το βάρος της ύπαρξης μας από μόνοι μας… Διαβάστε περισσότερα »
Η απάντηση σε αυτό είναι οι φίλοι. Φίλοι που δημιουργείς καθόλη τη διάρκεια της ζωής σου. Τυγχάνει οι γονείς μου να έχουν εναν αρκετά μεγάλο (για τα δεδομένα της εποχής) φίλων που είναι singles ηπ ζευγάρια που δεν έκαναν παιδιά. Πέραν του οτι έχουν ηδη προβλέψει και τακτοποιήσει πιο λεπτομερώς το μέλλον τους καθώς δεν έχουν εξορισμού κάποιον να τους φροντίσει στα γεράματα, δεν βλέπω κάποια άλλη διαφορά στο πως ζουν τη ζωή τους. Ή μάλλον βλεπω, τη ζουν με περισσότερη ελευθερία και ανεξαρτησία. Πάντως μόνοι τους δεν είναι, εκτός απο μια περίπτωση, αλλά αυτός αυτό ήθελε μια ζωή.
Με προβληματίζει κι εμένα, λόγω του ότι δε σκέφτομαι την τεκνοποίηση, αλλά δε νομίζω να είμαι μόνη. Ίσα ίσα, βλέπω ηλικιωμένους σε παρέες καλύτερα κι από πριν, μια που σε εκείνη την ηλικία κανείς δε θα έχει το βαρύ πρόγραμμα “παντρεμένος με παιδιά”. Νομίζω θα έχουμε περισσότερο χρόνο. Βέβαια αυτό προϋποθέτει να καταφέρουμε πρώτα να βγούμε στη σύνταξη.
Το κακό είναι οτι πολλοί όταν εκλείπει το προγραμμα “παντρεμένος με παιδιά” ξεκουράζονται για λίγα χρόνια και μετά αρχίζει το εντατικό “παππουδογιαγιάδες/μπειμπισιτερ” και τους χάνεις εντελώς.
Κατανοητές οι ανησυχίες και τα υπαρξιακά.
Έρχονται και παρέχονται σε όλες τις ηλικίες ανάλογα τον άνθρωπο.
Στο σκεπτικό σας κάνετε πολλές υποθέσεις…και η πραγματικότητα μπορεί να εξελιχτεί εντελώς διαφορετικά.
Είστε νέα, όλοι είστε νέοι.
Χαρείτε το σήμερα, χτίστε το αύριο που θέλετε, όσο μπορείτε.
Η ζωή επιφυλάσσει πολλά, όχι αυτά που φοβόμαστε.
Να ξερεις πως τους ιδιους φοβους τους εχω ακουσει και απο ατομα που εχουν αδερφια,συζυγο και παιδια.
Γιατί μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας φεύγουμε.
Αναπτύξτε δεσμούς φιλίας,να έχετε τον κύκλο σας,μερικές φορές αυτές οι σχέσεις είναι πιο ισχυρές απο τους συγγενείς.
Αν όμως σας ταλαιπωρούν πραγματικά τα υπαρξιακά θέματα που αναφερετε ίσως χρειάζεται να μιλήσετε με ειδικό.