Η Ρένα απαντά: Υπάρχουν κίνητρα για να κάνεις παιδί πέρα από τα κλισέ;

Το να κάνεις παιδί θέλει όντως ισχυρά κίνητρα, καθώς είναι απόφαση που σου αλλάζει τη ζωή, δεν θα σου πω ψέμματα.

________________________

Η ιστορία της weirdo όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα,
Έχω ένα προβληματισμό και εφόσον κάνεις από τον περίγυρο μου δεν με παίρνει στα σοβαρά, αποφάσισα να στείλω μια ερώτηση εδώ.

Έχω μια σχέση η οποία με καλύπτει πλήρως, περνάω πολύ όμορφα και υπάρχει ένα μόνο μελανό σημείο, το οποίο αφορά το απώτερο μέλλον και ξεκάθαρα όχι το άμεσο.
Εκείνος θέλει παιδιά και εγώ είμαι αρκετά σίγουρη ότι δε θα θελήσω ποτέ.

Είναι ένα καίριο ερώτημα που με απασχολεί και αποτελεί σοβαρή διαφωνία για ένα ζευγάρι. Ίσως στο μέλλον να αλλάξω γνώμη, αυτό που με προβληματίζει όμως είναι ότι δεν βλέπω κανένα απολύτως λόγο που να με πείθει γιατί τα παιδιά φέρνουν χαρά. Βλέπω ανθρώπους με καρότσια και μωρά και νιώθω θλίψη, σκέφτομαι “κρίμα” τελείωσε η ζωή τους, έχουν μια μόνιμη έγνοια και ποιος ο λόγος, τι κέρδισαν από αυτό; Το άμοιρο το πλάσμα που έφεραν σε αυτό τον άθλιο κόσμο δεν το λυπούνται;

Η απάντηση που παίρνω είναι ότι έχεις κάποιον πλέον να προσφέρεις, χωρίς να θες αντάλλαγμα κ αυτό φέρνει ολοκλήρωση.. και γιατί δηλαδή αυτό να μην το κάνεις γενικότερα για τον συνάνθρωπο και το κάνεις για ένα μωρό; Ποια είναι η διαφορά;

Καταλαβαίνω φυσικά ότι αυτοί δεν το βλέπουν έτσι και μπορεί να είναι ευτυχισμένοι, εκφράζω το αυθόρμητο συναίσθημα που μου βγαίνει προσωπικά. Μπορώ να φανταστώ εκατό λόγους γιατί δεν πρέπει ή δε θες να φέρεις στον κόσμο άλλα άτομα, αλλά κανένα επαρκή για να με κάνει να καταλάβω τι συμβαίνει και κάποι@ θέλει να έχει παιδί.

Εάν τα παιδιά είναι ευτυχία, γιατί όλοι αναπολούν τα χρόνια που δεν είχαν παιδιά και λένε ότι από τη στιγμή που κάνεις παιδί αλλάζει η ζωή σου; Τι σου προσφέρει πέρα από ευθύνη ένα νέο πλάσμα το οποίο θα σου περιορίσει την ζωή; Για να σε κάνει να γελάς με το ότι είναι χαριτωμένο; Αξίζει αυτό μπροστά στην “καταστροφή” (όπως το βλέπει αυθόρμητα κ πάλι, τονίζω, το μυαλό μου) που κάνει στο σώμα και τη σχέση του ζευγαριού; Ξαφνικά στους δύο μπαίνει ένας τρίτος, που πάει η προσωπική ζωή;

Ειλικρινά θα ήθελα κάποια λογικά επιχειρήματα για το λόγο του να κάνεις παιδί, ίσως κάποι@ να θεωρήσει ότι εξ αρχής αυτό που θέτω είναι λάθος και ότι το να γεννήσεις είναι κάτι που απλά θες να κάνεις, ότι απλά σου βγαίνει… Από την άλλη πιστεύω πως κάθε τι που κάνουμε στην καθημερινότητα μας αποσκοπεί κάπου, υπάρχει λόγος και κινητρο, οπότε γιατί να μην υπάρχουν κίνητρα και για την γέννηση ενός παιδιού;

Παρόλα αυτά εάν άκουγα κάποιο επιχείρημα πέρα των κλισέ που ήδη έχω ακούσει ή χιουμοριστικές απαντήσεις θα με βοηθούσε πραγματικά… Προσπαθώ να καταλάβω την κατάσταση…
Ευχαριστώ

ΑΠΟ ΤΗΝ – weirdo

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Δεν είναι καλή ιδέα να σκέφτεσαι πώς θα πεισθείς ώστε να κάνεις παιδιά για να συνεχίσεις μια σχέση στην οποία ένας εκ των δύο θα αναγκαστεί να ζήσει με μια συνθήκη που δεν διάλεξε.

Δεν είναι καλή ιδέα να πεισθείς και να ελπίσεις ότι θα σου βγει, επειδή τι γίνεται αν δεν σου βγει; Υπάρχει ένας αθώος άνθρωπος υπό διαμόρφωση στη μέση που δεν χρωστάει να πληρώνει τις αποφάσεις ενηλίκων.

Το ζήτημα απόκτησης παιδιού είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που καθορίζουν αν ένα ζευγάρι θα μείνει μαζί ή όχι. Εφόσον η απόφαση κάποιου να αποκτήσει παιδί ή αντίστοιχα να ΜΗΝ αποκτήσει παιδί (κι είναι απολύτως θέμα επιλογής, είναι σεβαστότατη επιλογή η μη μητρότητα ή η μη πατρότητα) τότε οι δρόμοι χωρίζουν. Αλλιώς υπάρχει πικρία που διαρκεί για πάντα και ρίχνει τη σκιά της στη σχέση.

Τώρα, γιατί να κάνει κάποιος έτσι γενικά μιλώντας παιδί;

Ναι, αλλάζει η ζωή σου, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι όλα μαύρα κι άραχλα κι οι μανούλες καημένες που συμβιβάστηκαν. Θα ήταν λάθος να οικτίρεις κάτι που δεν γνωρίζεις, όσο περίπου λάθος είναι και να οικτίρουν μια γυναίκα που δεν αποφάσισε να γίνει μάνα ή δεν της προέκυψε! Και οι δύο καταστάσεις είναι σεβαστές κι είναι στο πεδίο απόφασης της γυναίκας.

Είχα γράψει για το πώς αλλάζει η ζωή με το παιδί. Αυτά δεν στα λέει κανείς, είναι ταμπού.

Η Ρένα απαντά: Πότε σταματάς να πενθείς που έγινες μάνα;

Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει μαζί με την υπαρξιακή αγωνία και συγκλονιστική χαρά. Αυτά στα λένε, αλλά είναι από τις εμπειρίες ζωής που δεν μεταφέρονται ικανοποιητικά, παρά μόνον αν τις βιώσεις.

Δεν μπαίνει ανάμεσα στο ζευγάρι το παιδί. Είναι το καλύτερο άθροισμα του ζευγαριού, είναι ένας δεσμός ακατάλυτος, η γονεϊκότητα δεν σταματάει ποτέ, κι έτσι ουσιαστικά δένεσαι κατά κάποιο τρόπο με τον άνθρωπο με τον οποίο κάνεις παιδί για πάντα. Γι’αυτό κι η καλύτερη συμβουλή που έχω να δώσω στις γυναίκες είναι να είναι πολύ προσεκτικές με ποιόν θα κάνουν παιδί.

Το παιδί σου είναι και μια δική σου συνέχειά στην αιωνιότητα, ο μόνος τρόπος να μείνει κάτι δικό σου ζωντανό αφού πεθάνεις, εφόσον δεν είσαι μεγάλος -κι εννοώ συγκλονιστικά μεγάλος- επιστήμονας ή καλλιτέχνης. Όταν το παιδί σου είναι γονιδιακά δικό σου, αυτό είναι κάτι που το βλέπεις έμπρακτα. Ρώτησαν τη Μόνικα Μπελούτσι μια σεξιστική ερώτηση, “πώς θα το δεχτείτε, σε σχέση με την ομορφιά σας όταν πια θα γεράσετε;” , κι εκείνη απάντησε “θα ξυπνώ και θα βλέπω την κόρη μου αντί τον καθρέφτη”. Κι είναι αλήθεια! Είναι αλήθεια.

Αλλά και να μην είναι γονιδιακά δικό σου το παιδί, να είναι υιοθετημένο ή με δανεικό ωάριο, η εμπειρία να μεγαλώνεις ένα μικρό ανθρωπάκι είναι συγκλονιστική και δεν περιγράφεται με λόγια. Είναι μεγαλείο. Είναι η ευκαιρία να γίνεις καλύτερος άνθρωπος εσύ ο ίδιος, μέσω του πλεονάσματος της αγάπης σου να πλάσεις έναν άνθρωπο καλύτερο, αξιότερο, αγνότερο. Να βάλεις ό,τι καλύτερο έχεις, ότι πιο όμορφο και μεγαλειώδες σε ένα έργο ζωής. Γιατί το παιδί αυτό είναι, έργο ζωής.

Έτσι νιώθω. Μπορεί εσύ να μην το νιώσεις ποτέ. Δεν είναι ανάγκη να το νιώσουμε όλες. Το παιδί δεν μας ολοκληρώνει. Εμείς ολοκληρώνουμε το παιδί με την αμέριστη αγάπη μας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News