Η Ρένα απαντά: Υπάρχει τελικά ανιδιοτελής αγάπη;

Η αγάπη και το βόλεμα. Έννοιες αλληλοσυγκρουόμενες ή παράλληλοι βίοι.

________________

Η ιστορία της Αγάπης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα Ρένα και όμορφη παρέα. Τα τελευταία χρόνια αναρρωτιεμαι όλο και πιο έντονα, υπάρχει αγάπη? Αγάπη, ανάμεσα σε 2 ανθρώπους, σε 2 συντρόφους, σε συζύγους.

Πέρα από την υπέρτατη αγάπη προς τα παιδιά μας, πιστεύεις πως γίνεται 2 άνθρωποι να αγαπηθούν ανιδιοτελως? Ή μήπως όλες οι σχέσεις βασίζονται λιγο-πολυ στο βόλεμα. Οικονομικό, κοινωνικό η ότι άλλο. Μήπως τελικά απλά βολευόμαστε με κάποιες συνθήκες και το λέμε αυτό αγάπη? Μήπως μας “τραβανε” πραγματα που μας εξυπηρετούν και το ονομάζουμε αγάπη για να μην μας κράξει η κοινωνία?

Θα με βοηθούσαν πολύ οι απαντήσεις σας…. ευχαριστώ

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγάπη

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Νιώθω πολύ μικρή για να πιάσω ένα τόσο τεράστιο κεφάλαιο, όμως ως άνθρωπος που αγάπησα δυνατά και εξακολουθώ να πιστεύω στην αγάπη, θα σου πω πως γίνεται. Δύσκολο, επειδή τόσες πολλές σχέσεις ξεκινούν και συνεχίζουν για να τικάρουν κουτάκια, να επιβεβαιώσουν κοινωνικούς στόχους, να φτιάξουν άνθρωποι οικογένεια “επειδή περνάνε τα χρόνια” και ξαφνικά βρίσκονται φυλακισμένοι σε δεσμούς που δεν μπορούν να τους νιώσουν σπίτι τους αλλά φυλακή…

Πιθανότατα υπάρχει το εξής. Πολλοί άνθρωποι βολεύονται επειδή ξεκινούν αυτή την εξερεύνηση της αγάπης πολύ νωρίς ή πολύ αργά. Για τους ίδιους, δεν υπάρχει πανανθρώπινο χρονόγραμμα. Δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Έχει να κάνει με τον βηματισμό της ζωής.

Όταν είναι νωρίς εννοώ ότι δεν ξέρεις τον εαυτό σου, είναι εύκολο να την πατήσεις και να δώσεις προσοχή σε όποιον πρώτο σου δώσει πολυπόθητη προσοχή. Και τότε αν δεν είσαι πραγματικά τυχερή να κακοπέσεις. Ή να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι άλλο παίζει εκεί έξω. Μήπως συμβιβάστηκες με μέτριο προϊόν;

Η Ρένα απαντά: Πού βασίζονται τα απωθημένα;

Όταν πάλι είναι αργά, όταν έχεις ματαιωθεί κι έχεις γίνει ανασφαλής και κυνική, μπορεί να πείσεις τον εαυτό σου ότι η αγάπη ήρθε γιατί ο έρωτας σε προσπέρασε, κι ότι η χλιαρή συμβίωση είναι τελικά κάτι ανώτερο που του αξίζει να μετουσιωθεί σε κοινωνικό συμβόλαιο, σε οικογένεια, σε κάτι σταθερό που αναμένει η κοινωνία από σένα.

Η Ρένα απαντά: Φοβάμαι ότι θα μείνω μόνη μου

Όμως κοίτα τι γίνεται. Για να ζήσεις την αγάπη πρέπει να έχεις νεανική ματιά: να μπορείς να κορώσεις πέρα από συμβάσεις, να διαπνέεσαι από αθωότητα, από μια κάποια άγνοια κινδύνου. Ταυτόχρονα πρέπει να έχεις ώριμη ψυχή: να μπορείς να αναγνωρίσεις πρωτοκαθεδρία σε κάποιον άλλον, να μετράει η ευτυχία του άλλου πιο πολύ, να μπορείς να μην είσαι ανασφαλής, να νιώθεις σιγουριά για το ποιά είσαι και τι θες.

Η Ρένα απαντά: Πώς ξέρεις ότι ο άνθρωπός σου είναι αυτός που θέλεις να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου μαζί του;

Τελικά είναι κι ένα ρίσκο. Αν δεν το πάρεις, δεν μπορείς να ξέρεις από πριν. Η μεγαλύτερη αποτυχία των νέων γενεών είναι ότι ψάχνουν εγγυήσεις σε κάτι που από τη φύση του δεν παρέχει καμμία. Ο έρωτας κι η αγάπη δεν είναι αμοιβαία κεφάλαια.

Όμως για σκέψου κάτι. Λες (λέει η κοινωνία) “δεν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη παρά μόνο για τα παιδιά σου”. Σκέψου πόσο περιοριστικό είναι αυτό από μόνο του. Όπως το “δεν θα σε αγαπήσει κανένας όσο η μάνα σου” από το γονιό το παιδί. Αν ισχύει αυτό, τότε κάθε ορίζοντας είναι συσκοτισμένος, κάθε εισιτήριο σε τόπο άξενο, κάθε αγκαλιά προδομένη. Είναι αυτοεκπληρούμενη προφητεία που μας δεσμεύει να συνάπτουμε σχέσεις όπου δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε 100% εκεί, αναμένοντας πάντα πότε ο άλλος θα μας “ρίξει” στο ζύγι, θα μας ξεγελάσει, θα επιβεβαιώσει αυτό που βαθιά μέσα μας πιστεύουμε. Ότι δεν υπάρχει αγάπη.

Αλλά και λογικά αν το πάρουμε, χωρίς συναισθηματισμούς, και το παιδί μας το ίδιο το αγαπάμε (όταν το αγαπάμε, δεν αγαπούν όλοι οι γονείς το ίδιο τα παιδιά τους) επειδή μέσα του καθρεφτιζόμαστε εμείς… Για ποιά ανιδιοτέλεια μιλάμε; Το Εγώ μας κάνει πάντα μοιρασιά. Ίσως όταν αυτό το δεχτούμε, να μπορούμε και να το υπερβούμε. Ως τότε, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Γιατί όποιος δεν τολμά και δεν ζει ως ελεύθερος άνθρωπος αλλά με φρόνημα δούλου, δεν θα αγαπήσει ποτέ.

Σε αφήνω με ένα αγαπημένο απόσμασμα από τον Herman Hesse”που τα λέει όλα.

“Σαν πήγα στο σπίτι, ύστερα από απουσία πολλών ημερών, με πήρε παράμερα και μου είπε: “Δεν πρέπει να παραδίδεσθε, σε επιθυμίες στις οποίες δεν πιστεύετε. Ξέρω τι επιθυμείτε. Πρέπει να παραιτηθείτε από τις επιθυμίες αυτές ή να επιθυμήσετε σωστά. Αν μπορείτε να παρακαλέσετε για κάτι που είναι σίγουρη η εκπλήρωση του, τότε θα γίνει. Επιθυμείτε όμως κι έπειτα μετανιώνετε- γι’αυτό ακριβώς έχετε αγωνία. Θα σας διηγηθώ ένα παραμύθι”.

Και μου διηγήθηκε για έναν νέο, που αγάπησε ένα αστέρι. Στεκόταν στη θάλασσα, άπλωνε το χέρι και λάτρευε το αστέρι, το ονειρευόταν κι έστελνε τη σκέψη του πάντοτε εκεί πάνω. Αλλά ήξερε ή έπρεπε να ξέρει πως ένας άνθρωπος δεν μπορεί ν’ αγκαλιάσει ένα αστέρι. Το πήρε για μοίρα του, χωρίς ελπίδα για μια εκπλήρωση ν’ αγαπά ένα αστέρι και παραδόθηκε σε μια ποίηση που εξέφραζε την παραίτηση και τον σιωπηλό και αφοσιωμένο του πόνο, που όφειλαν να τον γαληνέψουν. Όλα τα όνειρά του πήγαιναν προς το αστέρι. Έτσι, μια νύχτα, πήγε πάλι στη θάλασσα και από ένα σκόπελο παρατηρούσε το αστέρι, φλογισμένος από αγάπη. Και σε μια στιγμή ακράτητης λαχτάρας, έδωσε ένα πήδημα προς τα πάνω και γκρεμίστηκε στο κενό, μακριά από το αστέρι. Αλλά και τη στιγμή που πηδούσε, πρόλαβε να σκεφτεί: Και όμως είναι αδύνατο! Έτσι τσακίστηκε στην ακρογιαλιά. Δεν ήξερε ν’αγαπά. Τη στιγμή που πήδησε, αν είχε την ψυχική δύναμη να πιστέψει στην εκπλήρωση της επιθυμίας του, θα πετούσε και θα έσμιγε με το αστέρι.

“Η αγάπη δεν πρέπει να παρακαλεί” είπε, “ούτε να απαιτεί. Η αγάπη πρέπει να έχει την δύναμη να φτάσει στη βεβαιότητα.”

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News