Η Ρένα απαντά: Υπάρχει χώρος και χρόνος για προσωπική ανασκόπηση μέσα σε σχέση;

Πώς αποφασίσατε αν πρέπει να επανασυνδεθείτε ή να προχωρήσετε παρακάτω;

_____________

Η ιστορία της όπως την έχω ξεχωρίσει σήμερα

Έχετε βιώσει κάποια στιγμή έντονη πίεση από την καθημερινότητα (δουλειά, οικογένεια, προσωπικές ανασφάλειες) που να έχει επηρεάσει τη σχέση σας χωρις να φταει ο συντροφος κ να ξεσπάτε μονο σε αυτον ;

Πώς διαχειρίζεστε την ανασφάλεια σε μια σχέση; Πιστεύετε ότι η επικοινωνία και η ανοιχτή συζήτηση είναι πάντα αρκετές;

Αν βρεθείτε σε μια σχέση που νιώθετε ότι έχει χάσει την ισορροπία της, αλλά εξακολουθείτε να έχετε συναισθηματική επαφή, τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνετε για να αναζωογονηθεί η σχέση;

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να υπάρχει χώρος και χρόνος για προσωπική ανασκόπηση μέσα σε μια σχέση;

Αν έχετε περάσει από έναν χωρισμό με έναν σύντροφο που εξακολουθεί να σας ενδιαφέρει, πώς αποφασίσατε αν πρέπει να επανασυνδεθείτε ή να προχωρήσετε παρακάτω;

Αν κ ξερω ο καθε ανθρωπος εχει τα δικα του πιστευω κλπ οι απαντησεις σας θα με βοηθησουν να σκεφτω κ να δω τα δικα μου με μια διαφορετικη ματια κ να τα διαχειστω

ευχαριστώ

ΑΠΟ ΤΗΝ – tinny dancer

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Είναι ένα ερώτημα (πολλά μάλλον) που απασχολεί φαντάζομαι πολύ κόσμο, καθώς η καθημερινότητα έρχεται να κουμπώσει μέσα σε μια μακρόχρονη σχέση και να βγάλει πτυχές που τείνουμε να εξωραΐζουμε σε σύντομες επαφές και βραχυχρόνιες σχέσεις των λίγων μηνών.

Το να ξεσπάει ένα σύντροφος στον άλλο για θέματα που είναι άσχετα από τη σχέση σημαίνει ότι χρησιμοποιεί τον σύντροφο για κάδο συναισθηματικών απορριμάτων. Ο σύντροφος πράγματι θα ακούει και τους γενικότερους προβληματισμούς μας, άνθρωποι είμαστε, ωστόσο ειδικά όταν δεν έχει τίποτα να προσφέρει, είναι άδικο να τον μετατρέπουμε στον αμισθί ψυχοθεραπευτή μας. Δεν χρωστά επίσης να διαχειρίζεται τα παιδικά μας τραύματα, την καΐλα με το αφεντικό μας, την σύγκρουση με τους συναδέλφους ή τα φιλικά μας παράπονα. Όλα αυτά μπορούν να αναφερθούν περαστικά, όμως υπάρχει η λεπτή γραμμή όπου η αναφορά γίνεται ξέσπασμα. Το ξέσπασμα δείχνει ασέβεια προς τον ρόλο του άλλου, δείχνει επίσης ότι θεωρούμε το σύντροφο δεδομένο, ότι δεν θα θυμώσει/φύγει/αντιδράσει/ψυχοπλακωθεί. Όμως οι κουβέντες αυτές δεν προάγουν την επικοινωνία όταν δεν έχουν πρακτικό αποτέλεσμα ομάδας απέναντι σε κοινό «εχθρό».

Λέγεται συχνά από κόσμο εκτός της σχέσης «συζητήστε το πρόβλημα» (εντός ή εκτός της σχέσης). Ωστόσο ο διάλογος είναι πρακτικώς υπερτιμημένος. Διότι όταν ο διάλογος είναι παράλληλοι μονόλογοι, δεν μπορεί να παράξει αποτέλεσμα. Διαιωνίζει μια κατάσταση. Ένας παραγωγικός διάλογος εντοπίζει τα προβλήματα ρωτώντας για συγκεκριμένα πράγματα: τι από όσα κάνω σε ενοχλούν; γιατί; πώς νιώθεις όταν γίνεται; τι θα επιθυμούμες να αλλάξει στο πλαίσιο που μπορώ; πώς θα μπορούσαμε να βρούμε μέση οδό στο συγκεκριμένο θέμα;

Επιπλέον κάποια προβλήματα απλά δεν μπορούν να λυθούν με διάλογο. Αν εγώ διψάω, αλλά δεν έχεις νερό, μου εξηγείς ότι είμαστε στην έρημο, ότι δεν υπάρχει συγκοινωνία και μεταφορά, ότι θα αργήσει πάρα πολύ η πρόσβαση σε νερό, αυτό μειώνει τη δίψα μου; Όχι. Επομένως παρόλο που έχω πάρα πολύ καλά καταλάβει γιατί δεν μπορώ να πιω νερό, συνεχίζω να διψάω. Κι η ανάγκη μου συνεχίζει να μένει ανικανοποίητη. Για να το φέρω σε ρεαλιστικό πλαίσιο: αν εγώ θέλω το παιδί σου, αλλά εσύ δεν θες να γίνεις γονιός, δεν υπάρχει τρόπος να μου ικανοποιήσεις αυτή την ανάγκη. Επειδή η τεράστια υποχώρηση που θα γινόταν θα έχει αντίκτυπο και στο παιδί και στη σχέση, δημιουργώντας μνησικακία. Θα διέλυε το περίκλειστο σύμπαν μας.

Η αναζωογόνηση μιας μακρόχρονης σχέσης έρχεται όταν υφίσταται επιθυμία περί αυτού κι από τις δυο πλευρές. Αυτή είναι αναγκαία προϋπόθεση, καθώς μονομερώς δεν μπορεί να γίνει. Επομένως, ως προς το αν αξίζει ή όχι η προσπάθεια (και περίσκεψη περί αυτού), οφείλει να κάνει μια διερευνητική ερώτηση το άτομο που έχει την επιθυμία αναζωογόνησης προς το άλλο. Είναι ταυτόχρονα σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι και οι δυο έχουμε ανάγκες, πιθανώς ανάγκες που δεν ικανοποιούνται, επομένως ας δούμε πώς μπορούμε να ικανοποιήσουμε εκατέρωθεν όσες περισσότερες ή όσες σημαντικότερες γίνεται. Άραγε έχει τόση σημασία να μείνουμε στο σπίτι που ετοίμασαν οι γονείς του ενός, όταν ο άλλος δεν θέλει; Ή αν θέλουμε γενικώς κι αορίστως παιδιά αλλά όχι τώρα-τώρα (ή και καθόλου παιδιά!), μήπως πρέπει να δοθεί ένα χρονοδιάγραμμα; Αν κάποιος θέλει να εργαστεί στο εξωτερικό, υπάρχει η διάθεση από την άλλη πλευρά να ακολουθήσει ή να τεθεί η συγκατοίκηση σε αναμονή; Αυτά είναι παραδείγματα στα οποία έχει σημασία να αναζητηθεί από κοινού λύση, ώστε να μην έρθουν τα δύο σκέλη του ζευγαριού σε ανυποχώρητα χαρακώματα από τα οποία εγωιστικά δεν θα μετακινηθούν ο κόσμος να χαλάσει.

Από την άλλη, όταν κάποιο άτομο νιώθει ότι δεν αντέχει για λόγους που δεν φαίνονται θεμελιώδεις στο άλλο άτομο, εντούτοις ενοχλούν σε σημείο αφόρητο, ή είναι θεμελιωδώς εκμεταλλευτικοί, είναι απόλυτο δικαίωμα ο χωρισμός. Ο χωρισμός δεν χρειάζεται δύο, η εύρεση λύσεων ώστε να συνεχιστεί η σχέση χρειάζεται δυο. Κι αυτό κρίνει και το αν υπάρχει επανασύνδεση μετά από χωρισμό. Εφόσον ο χωρισμός έγινε επειδή έφτασε ο κόμπος στο χτένι, δεν υπάρχει επιστροφή. Κυρίως δεν υπάρχει επιστροφή όταν έχει ξεφτίσει η εκτίμηση κι ο σεβασμός και όταν η κατάσταση ήταν χλιαρή εξαρχής ώστε να φτάσει να γίνει μια μελάτη κατάσταση, φλογερή όσο και το στραγγιστό γιαούρτι. Κανένας δεν θέλει να χάνει τη ζωή του προσπαθώντας να κάνει το αδύνατο δυνατό. Οι σχέσεις θέλουν κάποια προσπάθεια γιατί ζώντας μαζί κάνουμε αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλλά όχι ΤΟΣΗ προσπάθεια. Πρέπει και να υφίσταται εκατέρωθεν διάθεση και ροή.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News