Η Ρένα απαντά: Ξενερώνω που πληρώνω τα πάντα εγώ

Το να πληρώνεις εσύ για όλα έχει από πίσω του διαστάσεις που δεν έχεις αναλύσει επαρκώς.

_____________

Η ιστορία της Μαρίνας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα Ρένα

Πήρα το θάρρος να γράψω για ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζω στον γάμο μου και που στο μυαλό μου πλέον μοιάζει αξεπέραστο.

Με τον άντρα μου είμαστε 9 περίπου χρόνια μαζί και τον ερωτεύτηκα παράφορα από την αρχή της γνωριμίας μας. Είναι γλυκός, τρυφερός, και καλός σύντροφος, υπό την έννοια ότι σέβεται τις ανάγκες μου για ξεκούραση, προσωπικό χρόνο, και γενικότερα συνεννοούμαστε και είναι καλός μπαμπάς για τον γιο μας.

Το πρόβλημα έχει να κάνει με τα οικονομικά του/επαγγελματικά του που αποτελούσαν από την αρχή ένα αγκάθι για μένα στη σχέση μας, το οποίο επέλεξα να παραβλέψω για αρκετό καιρό. Και εξηγούμαι:

Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον οικογενειακό στο οποίο η οικονομική ασφάλεια και σταθερότητα επικρατούσε. Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά δεν μου έλειψε ποτέ τίποτα και οι γονείς μου είχαν και έχουν κάνει τα κουμάντα τους, ώστε να υπάρχει μια σχετική άνεση. Εγώ από πλευράς μου εχω μια πολύ καλή δουλειά που αγαπώ και βγάζω πολύ καλά χρήματα. Ο άντρας μου (Ν.) έχει επιλέξει να κάνει ένα επάγγελμα που δεν διασφαλίζει ούτε τη σταθερότητα στις πληρωμές σε μηνιαία βάση, ούτε δίνει δυνατότητα για έναν αξιόλογο μισθό μελλοντικά – αυτό φέρνει σε καθημερινή βάση ιδιαίτερες δυσκολίες και προστριβές. Εκείνος ζει για το σήμερα και για το αύριο έχει ο θεός.

Όποτε προκύπτει κάποια ανάγκη τύπου να πάει το παιδί στον παιδίατρο, πληρώνω εγώ. Για τα ρούχα του παιδιού και τις ανάγκες του και για το 90% των οικιακών μας αναγκών, πληρώνω εγώ. Εκείνος συνεισφέρει με ένα εξαιρετικά μικρό ποσό κάθε μήνα και τους πιο πολλούς μήνες δεν το βάζει στο σπίτι γιατί δεν τον πλήρωσαν, δεν έχει λεφτά κλπ κλπ.

Η αλήθεια είναι πως αυτά ισχυαν από την αρχή της γνωριμίας μας. Πίστευα ωστόσο πως μεγαλώνοντας και κάνοντας οικογένεια θα άλλαζε η νοοτροπία του σε αυτό το θέμα, μιας και οι ανάγκες αυξήθηκαν. Για να σου δώσω να καταλάβεις, δεν έχει ούτε 50 ευρω αυτή τη στιγμή στην τράπεζα. Αν χρειαστεί οτιδήποτε έκτακτο, θα πάρει να μου ζητήσει χρήματα. Αντιλαμβάνομαι ότι φταίω, γιατί του έχω επιτρέψει να έχει αυτή την άνεση, να κάνει αυτό που γουστάρει επαγγελματικά, αδιαφορώντας για τις ανάγκες του σπιτιού που δεν καλύπτει.

Έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις όλα αυτά τα χρόνια όπου του λέω πως δεν μπορώ να ζω με αυτή την ανασφάλεια από πλευράς του, ότι αν μου τύχει εμένα κάτι με τη δουλειά μου (π.χ να με απολύσουν) δεν θα έχουμε κανένα στήριγμα λόγω της κατάστασης. Ωστόσο δεν υπάρχει καμμία βελτίωση από πλευράς του με το θέμα αυτό. Δεν έχει καμμία οικονομική φιλοδοξία. Πιστεύει ότι οκ 600 ευρώ το μήνα μια χαρά λεφτά είναι. Οι επιλογές του οι επαγγελματικές κινούνται μονίμως γύρω από αυτό το ποσό. Ε για μένα δεν είναι βρε Ρένα.

Θα μου πεις κοπελιά τώρα το θυμήθηκες? Τώρα με ενοχλεί. Με ενοχλεί να δουλεύω 10ωρα και 11ωρα και να στερούμαι τον γιό μου και να πρέπει εγώ μόνο να βάλω το χέρι στο πορτοφόλι να πληρώσω εξόδους, εστιατόρια, διακοπές, τα πάντα, όταν έρχεται η ώρα. Με ενοχλεί να πηγαίνουμε να φάμε με φίλους στην ταβέρνα και να του δίνω την κάρτα μου για να πληρώνει, πριν μπούμε στο μαγαζί για να μην σχολιάσουν οι φίλοι μας. Με ενοχλεί να βλέπω τον άντρα μου εξαρτημένο από εμένα οικονομικά και βολεμένο.

Να πω εδώ πως η δουλειά που κάνει (δεν θέλω να αναφέρω λεπτομέρειες για ευνόητους λόγους) είναι part time (δηλαδή 3-4 ώρες την ημέρα max). Άρα θα μπορούσε να βγάζει περισσότερα επιλέγοντας κάτι πιο μόνιμο και full time αλλά εκείνος δεν το κάνει, γιατί όπως λέει θέλει να ασχολείται με το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Τον αγαπώ αλλά με έχει ξενερώσει πολύ το οικονομικό (ιδίως τελευταία που χρειάστηκε να βάλω εγώ χρήματα για να βοηθήσει εκείνος μέλος της οικογένειάς του – δημιουργήθηκε μεγάλη ένταση μεταξύ μας εξαιτίας αυτού). Δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και είναι 40 χρονών. Σκέφτομαι να χωρίσω συχνά τελευταία, αλλά μετά αναρωτιέμαι αν αυτός είναι λόγος να χωρίσω με έναν άνθρωπο με τον οποίο στα υπόλοιπα ζητήματα τα βρίσκουμε.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρίνα

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αγαπητή Μαρίνα, τα χρήματα είναι στο τοπ 3 των καυγάδων ανάμεσα στα ζευγάρια. Δεν είστε πρωτότυπη περίπτωση υπ’αυτή την έννοια. Και δυστυχώς σε βάθος χρόνου είναι κι αιτία χωρισμών. Όμως ας μην τα βάφουμε μαύρα ακόμη, η περίπτωσή σας έχει αποχρώσεις.

Είναι μοιρασμένο το δίκιο, αν και κατανοώ και συμπονώ αυτό που λες: η οικονομική ανασφάλεια, αν ο μη γένοιτο συμβεί κάτι πού θα στηριχτείτε, είναι κάτι που καλό είναι να υπάρχει στο μυαλό όλων. Επειδή δεν είναι εγγυημένο ότι θα είμαστε πάντοτε υγιείες κι ικανοί για εργασία. Γι’αυτό βέβαια υπάρχουν τα ασφαλιστικά συμβόλαια με ρήτρες για τέτοιες ακριβώς περιπτώσεις (μια εξ αυτών, η πιο ακραία είναι η “μόνιμη ολική ανικανότητα”, δηλαδή εισόδημα σε περίπτωση που δεν μπορείς να εργαστείς.) Θα ήταν μια καλή ιδέα να κάνετε άμεσα κάποιο συμβόλαιο, και να βάζετε (εσύ) στην άκρη λίγα χρήματα για να το πληρώνετε 2 φορές το χρόνο, ώστε να σου φύγει η έγνοια. Για την απόλυση, δεν σου έχω λύση. Είναι μια πιθανότητα παντού, περικοπές συμβαίνουν και σε καλούς εργαζόμενους. Το καλό βιογραφικό, η δικτύωση (networking) και η στοχευμένη αναζήτηση είναι τα κλειδιά σε τέτοια περίπτωση.

Στο λοιπό.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι ο άντρας σου σου φάνηκε ωραίο τυπάκι όταν γνωριστήκατε και σου άρεσε που ήταν ελεύθερο πουλί που έκανε αυτό που γούσταρε επαγγελματικά (κάτι καλλιτεχνικό, να υποθέσω;) Γι’αυτά τον ερωτεύτηκες. Τώρα όμως, που η αμείλικτη καθημερινότητα κι οι υποχρεώσεις σε έχουν καταπλακώσει, θα τον ήθελες…δημόσιο υπάλληλο. Μόνο εκείνοι έχουν μονιμότητα και σίγουρο -όχι μεγάλο- μισθό βρέξει χιονίσει. Και ιδιωτικός υπάλληλος να ήταν, όμως, και ελεύθερος επαγγελματίας να ήταν, και επιχειρηματίας να ήταν, τίποτα απ’αυτά δεν είναι 100% σίγουρο με την έννοια του μόνιμου και σταθερού εισοδήματος που μπαίνει στο σπίτι. Αυτά καλό είναι να τα έχουμε υπόψιν πάντοτε. Επηρεάζεσαι από το πώς μεγάλωσες, όπως όλοι μας, όμως τότε ήταν άλλες εποχές, δεν υπήρχε η διεθνής συνθήκη που υπάρχει σήμερα μετά από συνεχείς κρίσεις.

Αν όμως ήταν πράγματι δημόσιος υπάλληλος, θα ήσασταν μαζί ευτυχισμένοι; Μάλλον όχι, επειδή οι συνθήκες στις οποίες έχετε γνωριστεί κι ερωτευτεί ήταν οι συγκεκριμένες, κι επειδή ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα ασφυκτιούσε μέσα σε ένα τυπικό ωράριο μιας εργασίας “που θα έσπρωχνε χαρτιά” (ας μου συγχωρεθεί η στερεοτυπία).

Αυτή τη στιγμή θυμώνεις που επωμίζεσαι όλο το βάρος και επιζητείς να αλλάξει για να ξεθυμώσεις. Το επάγγελμα όμως δεν αλλάζει, αυτό θέλει, αυτό τον ολοκληρώνει, οπότε κάθε συζήτηση σε αυτή τη βάση δημιουργεί τριγμούς και αναίτια φθορά στο γάμο σας. Ο τρόπος που θα μπορούσες να το θέσεις αντίθετα θα ήταν ότι επιθυμείς ένα συμπληρωματικό εισόδημα από μια άλλη part time δουλειά (ή περισσότερη απ’αυτή που ήδη κάνει, αν πχ. τραγουδάει σε κέντρα, μήπως να τραγουδάει και κάπου αλλού; μήπως να κάνει κάποια jingles στο ράδιο; μήπως να ενεργοποιηθεί σε διαφημίσεις; τι θα μπορούσε να κάνει παραπάνω;) Να μην τον ακυρώσεις δηλαδή, όπως τώρα, αλλά να τον ενισχύσεις ώστε να πετύχει αυτό το κάτι παραπάνω. Με την ενθάρρυνη πετυχαίνουμε πολύ περισσότερα πράγματα, βασική παιδαγωγική αρχή. Δεν του λείπει η κατανόηση. Κατανοεί πολύ καλά τι του λες, αλλά δεν θέλει να αλλάξει δουλειά. Η συναισθηματική ώθηση ότι θα το εκτιμήσετε εφόσον αναζητήσει επιπλέον εισόδημα, κι εσύ και το παιδί σας, είναι που ίσως φέρει αποτέλεσμα. Αυτή τη στιγμή νιώθει μείον, χρεωμένος. Αυτό τον φέρνει σε θέση άμυνας κι αντιδρά.

Η άλλη λύση θα ήταν τελεσίγραφο, “ή βρίσκεις άλλη δουλειά ή χωρίζουμε”, αλλά δεν βλέπω τέτοια επιθυμία στο γράμμα σου. Είναι ακραίο για την περίπτωση σας.

Αν ο σύντροφός σου ξόδευε τα χρήματα που βγάζει ή τα ζητούσε από σένα για τζόγο, για παράτολμες επαγγελματικές κινήσεις, ή τα σκόρπιζε σε συγγενείς χωρίς έκτακτες ανάγκες ζωής και θανάτου, τότε η απάντηση μου να είσαι σίγουρη θα ήταν πολύ διαφορετική!

Στη θέση σου πάντως, όσο κι αν συναισθάνομαι και το βάρος σου, και την ανασφάλειά σου, θα σκεφτόμουν διαφορετικά. Όχι ότι είμαι το κορόιδο πάνω στο οποίο άλλος κάνει ζωάρα, ή που θα περιγελούσαν οι φίλοι ότι έχει άντρα-βολεμένο (γιατί κατά βάθος αυτό σε ενοχλεί), αλλά ότι είμαι μια γυναίκα πλήρως κυρία του εαυτού μου. Που μπορώ ανά πάσα στιγμή να κάνω ό,τι ακριβώς θέλω, επειδή τα χρήματα είναι εξουσία. Ναι, η εξουσία έρχεται με ευθύνες a priori. Ίσως αυτό είναι που δεν έχεις σκεφτεί εις βάθος. Γι΄’αυτό άλλωστε πολύς κόσμος δεν επιζητεί την εξουσία και μπαίνει σε σχέσεις με κάποια εξάρτηση κι υποταγή. Το ίδιο κι ο άντρας σου.

ΥΓ. Το έχω ξαναβάλει αλλά πάντα χρήζει επαναλήψεως.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News