Παντρεύτηκα την πρώην γυναίκα μου πολύ νέος θεωρώντας ότι ίσως και εγώ φταίω κάπου. Θεώρησα ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας δυνατής σχέσης. Δημιουργήθηκαν εντάσεις ακόμα και με οικογενειακούς φίλους και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα απομονωμένος.
__________
Η ιστορία του όπως την ξεχώρισα σήμερα
Πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια γνώρισα την πρώην σύζυγό μου. Η σχέση ξεκίνησε με ένταση και πολλές πιέσεις από την πλευρά της. Στην αρχή δεν το είδα καθαρά. Ήμουν νέος και θεώρησα ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας δυνατής σχέσης. Ότι ίσως είμαι εγώ περίεργος και έχει σε όλα δίκιο μιας και με κατηγορούσε ότι έχω πρόβλημα και ίσως το είχα πιστέψει μιας και η προσπάθεια να τελειώσω Πανεπιστήμιο, η ένταση της εργασίας στη συνέχεια με είχαν απομακρύνει από κόσμο και σχέσεις.
Σταδιακά όμως άρχισα να αποκόπτομαι από τους ανθρώπους μου, ακόμα και τους κοντινούς λίγους που είχα και σε αυτό συνέβαλε η πρώην σύζυγος καθώς ηθελημένα τηλεφωνούσε κατηγορούσε και απομάκρυνε. Δημιουργήθηκαν εντάσεις ακόμα και με οικογενειακούς φίλους, ειπώθηκαν πράγματα που δεν θα έπρεπε να ειπωθούν, και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα απομονωμένος. Παρ’ όλα αυτά, σκέφτηκα ότι κάθε άνθρωπος έχει τις δυσκολίες του και ότι αξίζει να επενδύσω σε μια οικογένεια.
Όταν έμεινε έγκυος, ένιωσα ότι πλέον δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής. Πίστεψα ότι με προσπάθεια τα πράγματα θα βελτιωθούν. Την παντρεύτηκα θεωρώντας ότι ίσως και εγώ φταίω κάπου και ότι μπορούμε να το διορθώσουμε μαζί ( μιας ακόμα και σήμερα παντού με κατηγορεί, βέβαια όλους τους κατηγορεί βλέπω τώρα με τρίτο μάτι και εκτός του κυκλώνα).
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα. Δούλευα μόνος, στήριζα οικονομικά το σπίτι, φρόντιζα να μη λείψει τίποτα. Έφτασα στο σημείο να επενδύσω ό,τι είχα για να φτιαχτεί το σπίτι όπου μέναμε. Παράλληλα όμως υπήρχαν συνεχείς απαιτήσεις — για περισσότερα χρήματα, για πράγματα που δεν μπορούσα πάντα να καλύψω, ακόμα και πιέσεις προς τους δικούς μου ανθρώπους, παρότι ήδη προσέφεραν αρκετά .
Εγώ, από την πλευρά μου, είχα σταματήσει σχεδόν τα πάντα. Δεν είχα προσωπικό χρόνο, δεν είχα κοινωνική ζωή. Ό,τι έκανα, το έκανα με τη σκέψη ότι στηρίζω την οικογένειά μου.
Όταν το παιδί μας αρρώστησε σοβαρά, στάθηκα δίπλα του σε όλα. Εκείνη την περίοδο ένιωθα ότι τουλάχιστον αυτό είχε σημασία: να είμαι παρών. Όμως, παρά τις δυσκολίες, η σχέση δεν βελτιώθηκε. Μέσα στην κρίση αναγκάστηκα να δουλέψω μακριά από την Αθήνα. Οι πιέσεις συνεχίστηκαν, οι εντάσεις μεγάλωσαν, και τελικά βρέθηκα να επιστρέφω πίσω για να «σώσω» την οικογένεια, αφήνοντας τη δουλειά μου. Έμεινα άνεργος σε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Όμως η κυρία την ίδια ώρα πίεζε όπως σε όλα για δεύτερο παιδί , έμεινε έγκυος και πολύ εύκολα το σκότωσε!
Ταυτόχρονα, ένιωθα ότι ακυρώνομαι ως άνθρωπος. Ό,τι και να έκανα δεν ήταν αρκετό. Κάποια στιγμή έμαθα ότι υπήρχε άλλος άνθρωπος στη ζωή της. Εκεί κατάλαβα ότι όσα προσπαθούσα να κρατήσω είχαν ήδη χαθεί. Χωρίσαμε και εκείνη προχώρησε τη ζωή της. Εγώ παρότι μου δόθηκαν ευκαιρίες δεν βρήκα τον χρόνο καθώς η κυρία δεν ασχολιόταν με τίποτα για το παιδί οπότε έκανα τον ταξιτζή, τον παιδαγωγό και χαιρομουν που μεγάλωναν το παιδί .Όμως το πιο δύσκολο κομμάτι δεν ήταν ο χωρισμός.
Το πιο δύσκολο είναι το σήμερα.
Παρόλο που ήθελε το παιδί κοντά της, δεν υπήρξε η φροντίδα που θα περίμενε κανείς. Και τα τελευταία χρόνια βλέπω κάτι που με πληγώνει βαθιά: το παιδί μου να απομακρύνεται από εμένα. Δεν ξέρω αν είναι φόβος, αν είναι επιρροή, αν είναι κάτι άλλο. Ξέρω μόνο ότι ένα παιδί που κάποτε ήταν κοντά μου, τώρα δεν θέλει να έρθει στο σπίτι μου.
Αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ κομμάτι από όλα.
Δεν γράφω αυτή την ιστορία για να κατηγορήσω. Την γράφω γιατί υπάρχουν στιγμές που κάποιος μπορεί να χαθεί μέσα σε μια σχέση χωρίς να το καταλάβει. Να δίνει συνεχώς, να ελπίζει ότι τα πράγματα θα φτιάξουν, και τελικά να βρεθεί μόνος, προσπαθώντας να κρατήσει επαφή με το ίδιο του το παιδί.
Αν υπάρχει κάτι που έμαθα, είναι ότι τα όρια δεν είναι εγωισμός. Είναι προστασία.
ΑΠΟ ΤΟΝ – George
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Δεν γράφεις για να κατηγορήσεις, όμως οφείλω να σου επισημάνω ότι το κάνεις. Δύο φορές μάλιστα. Δεν σε κακίζω, προσπαθώ να σε κάνω να δεις καθαρά για να βοηθηθείς.
Την μία εκεί που λες ότι «σκότωσε το δεύτερο παιδί». Το δικαίωμα στην άμβλωση είναι ένα απαράγραπτο δικαίωμα αυτού που φέρει την εγκυμοσύνη στο σώμα του. Δεν έχουμε την δική της οπτική επ’αυτού για να ξέρουμε πώς πήρε την απόφαση, παρόλο που ζητούσε δεύτερο παιδί. Υπάρχουν γυναίκες που το ίδιο τους το σώμα παθαίνει πανικό με κάποια εγκυμοσύνη, νιώθουν μέσα τους ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, σωματικά και ψυχικά. Δεν έχει σημασία που το ήθελαν πριν. Την ώρα που το βιώνουν ξέρουν ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν.
Την δεύτερη φορά την κατηγορείς εκεί που λες πως το παιδί σου απομακρύνεται από σένα όπου «δεν ξέρω αν είναι φόβος, αν είναι επιρροή, αν είναι κάτι άλλο.» Θα μπορούσε να είναι πολλά άλλα πράγματα που δεν σχετίζονται αναγκαστικά με την μητέρα του. Μπορεί το παιδί να είναι στην εφηβεία και να έχουν αλλάξει οι προτεραιότητες, οι ανάγκες, οι επιθυμίες του σχετικά με την διαμονή. Μπορεί να είναι προβληματισμοί που έχουν να κάνουν με προσωπικά του ζητήματα, σχολικά, φιλικά, τα οποία να έχει μεγαλύτερη άνεση να συζητήσει με την μητέρα του. Μπορεί ακόμη να μην τα συζητάει ούτε με τη μητέρα του! Δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά στην εφηβεία να μην πολυμιλάνε, να μην πολυμοιράζονται, προσπαθούν να δομήσουν προσωπικότητα και να αποστασιοποιηθούν από τους γονείς. Και κακά τα ψέματα, χρειάζεται διπλή δουλειά σε έναν χωρισμό για να είναι κανείς ουσιαστικά κοντά στο παιδί του και εσύ θα το ξέρεις καλύτερα από μένα από την πικρή σου πείρα.
Δεν θα σου ρίξω αλάτι στην πληγή ωστόσο, είναι δύσκολο να δίνεις και να μην παίρνεις αυτά που πιστεύεις ότι αξίζεις, κι έτσι όπως μας τα περιγράφεις πέρασες κι εσύ δύσκολα. Αν υπήρχε ψυχικό νόσημα ή δυσκολία στην πρώην σύζυγο με τις εντάσεις και τις πιέσεις από νεανική ηλικία όπως το περιγράφεις, αυτό το είχες διαβλέψει από νωρίς, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση, η πρόληψη ώστε να αντιμετωπίζονται έγκαιρα και να προειδοποιούνται οι σύντροφοι ότι δεν θα φτιάξουν έτσι μαγικά τα πράγματα, με τη δύναμη της αγάπης και της προσφοράς. Όπως το νόμισες εσύ το νομίζουν και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι.
Η σύναψη παράλληλης σχέσης εκ μέρους της δεν είναι κάτι ωραίο, ούτε συνάδει με ένα ήθος εντιμότητας αφού όλα γίνονταν στα κρυφά, καταλαβαίνω ότι πληγώνει και θυμώνει. Έχει ωστόσο κάποιες αιτιάσεις από πίσω που δείχνουν πράγματα για την ίδια και τη σχέση σας. Αυτά θα ήταν χρήσιμο για σένα πρωτίστως να τα αναλύσεις. Γιατί εκείνη ένιωσε ότι μακριά σου θα έβρισκε κάτι που χρειαζόταν; Τι την κινητοποίησε;
Για το παιδί, δεν μπορείς παρά να επιμείνεις στο να είσαι παρών όσο γίνεται (να το πάρεις από το σχολείο μια μέρα σε συνεννόηση με τη μητέρα για ένα απροοειδοποίητο μεσημεριανό γεύμα, να παρέχεις ένα ταξίδι, μια εμπειρία που θα ήθελε να ζήσει), να παρέχεις ευήκοο ους όταν θα το θελήσει, να το διαβεβαιώνεις ότι είσαι και θα είσαι πάντα ο πατέρας του. Και ελπίζουμε ότι μεγαλώνοντας το ίδιο θα διαπιστώσει ότι σε έναν χωρισμό έχουν όλοι ευθύνες αλλά ο γονεϊκός δεσμός δεν χαλάει αν δεν επιδιώκεις να χαλάσει. Κι εσύ δεν το επεδίωξες. Θα το αναγνωρίσει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε αυτή την ιστορία κατηγορείς για όλα την πρώην σου, αναφέρεσαι υποτιμητικά σε αυτήν ως «η κυρια» και προσπαθείς να μας πείσεις ότι αυτή ήταν η κακιά σε όλα κι εσύ ο αθώος που δε φταίει σε τίποτα. Δεν πείθεις όμως. Παρουσιάζεις τη σχέση σας σαν να ήταν κάτι που δεν ήθελες και αυτή η πονηρή σε παρέσυρε. Εσύ που ήσουν δηλαδή όταν έβλεπες συμπεριφορές που δεν σου άρεσαν; Πως έμεινε έγκυος τη δεύτερη φορά αν δεν το ήθελες; Μόνη της; Έχεις ευθύνη και γι αυτό. Δεν σκότωσε κανένα παιδι. Ήταν αναφαίρετο δικαίωμα της να διακόψει την εγκυμοσύνη. Προφανως έκρινε… Διαβάστε περισσότερα »
Ο άντρας του σπιτιού να αναλάβει ευθύνες?
Πραγματικά αυτο το “εκανα τον ταξιτζη και τον παιδαγωγο” μου χτύπησε πολύ άσχημα.
και αυτό και η ανεκδιήγητη φράση “το σκότωσε”, αναφερόμενος σε τερματισμό κύησης. Το πως οδηγήθηκε σε αυτήν την απόφαση ενώ εκείνη ήταν που “πίεζε για 2ο παιδί”, το ξεπετάει έτσι βολικά και το κάνει γαργάα. Μέλλον θα ναι τελείως τρελή αυτή η μέγαιρα…..
Αυτο μπορω να το αιτιολογησω αν έχει συντηρητικές απόψεις. Τότε στο μυαλό του η έκτρωση ίσως και η αποβολή (εχω μιλήσει με τυπο που θεωρούσε οτι η γυναίκα του σκοτωσε το παιδί επειδή απέβαλε) ειναι φόνος. Ποιος ξέρει τι γομάρι ηταν κι αυτός για να φτάσει η γυναίκα εκεί.
Μήπως το παιδί κουράστηκε να σε ακούει να κατηγορείς για τα πάντα τη μητέρα του; Λέω μήπως, γιατί εγώ διαβάζοντας όσα έγραψες και από όσα κατάφερα να καταλάβω, είδα μία περιγραφή που δικαιολογείς τον εαυτό σου και κατηγορείς την πρώην σου για τα πάντα. Και ναι, ξέρεις αν αρρωστήσει το παιδί σου, οφείλεις να είσαι παρών, μην το αναφέρεις και σαν κατόρθωμα. Αυτονόητο είναι. Επίσης έγινες ταξιτζής και παιδαγωγός; Για το παιδί σου; Χαχαχα, ευθύνη σου ήταν να τα κάνεις αυτά, είναι μέρος του ρόλου που ανέλαβες ως ΓΟΝΕΑΣ. Εκείνη λες προχώρησε τη ζωή της και εσύ κάθεσαι και την… Διαβάστε περισσότερα »
Αλήθεια προσπαθώ να καταλάβω με ποιο σκεπτικό έγραψε εδώ. Εκτός κι αν ειναι τρολ των (ραδι)ενεργών μπαμπαδων.
Εγώ δεν συμφωνώ με τις απαντήσεις, ούτε της Ρένας, ούτε των περισσότερων στα σχόλια. Αν βγούμε από το στερεότυπο του φύλου και διαβάσουμε την ιστορία που περιγράφει ο Γιώργος νομίζω ότι όλοι μπορούμε να αναγνωρίσουμε στοιχεία ναρκισσιστικής και κακοποιητικής συμπεριφοράς από τη μεριά της συζύγου. Ο άνθρωπος επέλεξε να μπει σε μια φεμινιστική στήλη, όπου ήξερε ότι λόγω φύλου και μόνο η στάση των αναγνωστών θα ήταν επιφυλακτική ως προς την ιστορία του, προφανώς θεωρώντας ότι υπάρχει μια άλλη ευαισθησία στο κομμάτι της ανάλυσης κακοποιητικών σχέσεων και ότι θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε κάποια μοτίβα συμπεριφοράς και να τον συμβουλέψουμε. Θεωρείτε… Διαβάστε περισσότερα »
Θα μπορουσε να εχει γράψει το γράμμα ο πατέρας μου, τεράστιες ομοιότητες, οπότε δε θα απαντήσω επιθετικά ή απαξιωτικά όπως κάνουν άλλα σχόλια. Πρώτον, μπράβο σας που γράψατε, θέλει κουράγιο ακόμα και να τα παραδεχτεί κάποιος. Δεύτερον ο καθένας σε αυτά τα σάιτ γράφει το μακρύ του και το κοντό του, η κατάσταση είναι δύσκολη απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχικής υγείας πρώτα μόνος και μετά αν γινεται και με το παιδί για μια πιο σωστή βοηθεια. Τρίτον έχω αποξενωθεί τελείως απο τον πατέρα μου γιατί η μάνα μου είναι μια κακοψυχη ναρκισσιστική μέγαιρα που ποτέ δε με αποδέχτηκε επειδή έχω αυτισμό… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν χάνονται έτσι εύκολα τα παιδιά μας,υπάρχει υπόβαθρο.
Ίσως περνάει μια προσωπική κρίση,ίσως δεν θέλει να μοιραστεί μαζί σας αυτα που την απασχολούν.
Τα παιδια χωρισμένων γονιών έχουν την τάση της εσωστρέφειας.
Εσείς συνεχίστε να δείχνετε την αγάπη σας έστω και αν δεν λαμβάνετε ανταπόκριση.
Είναι σημαντικό να ξέρει ότι είστε πάντα εκεί.
Αγαπητέ Βασιλάκη Καΐλα, όλο το γράμμα μοιάζει περισσότερο με κατηγορητήριο απέναντι στην πρώην σου, την οποία παρουσιάζεις ως απόλυτα χειριστική, και ταυτόχρονα σε εμφανίζει εσένα σαν ένα παθητικό, άβουλο άτομο που δεν έβαζε όρια. Έτσι όπως το περιγράφεις, δεν είναι περίεργο που εκείνη είχε τον έλεγχο στη σχέση σας, ιδίως αν, ακόμη και μέσα στον γάμο, επέλεγες να βλέπεις συνεχώς τον εαυτό σου ως θύμα. Το παράδειγμα με το παιδί σας που αρρώστησε και ήσουν δίπλα του, γιατί το ανέφερες; Αυτό είναι το bare minimum για κάθε γονιό, όχι κάτι που χρειάζεται ιδιαίτερη επισήμανση. Λες ότι σε πίεζε, σε εκμεταλλευόταν,… Διαβάστε περισσότερα »
Καλημέρα σας. Απ’ όσο καταλαβαίνω χρονικά, το παιδί είναι στην εφηβεία ή στην προεφηβεία. Αυτόματα αλλάζουν οι σκέψεις, οι συνήθειες, τα ενδιαφέροντα. Θα πρότεινα να προσπαθήσετε να είστε κοντά με το παιδί σας ουσιαστικά και όχι πιεστικά (η πίεση δεν βοηθάει στους εφήβους, αυτό δεν σημαίνει ότι τα αφήνουμε ξέφραγο αμπέλι όλα). Πχ κλείστε του εισητήριο για έναν αγώνα της ομάδας του να πάει με τους φίλους του, μια συναυλία ή ένα event . Αν μένετε Αθήνα, έχετε άπειρες επιλογές, αν όχι τότε μπορείτε να κανονίσετε ένα ταξίδι με αφορμή μια εκδήλωση του αγαπημένου του χόμπι. Θέλω να πιστεύω ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι Γιώργο.
Δες πού ήσουν εσύ όλα αυτά τα χρόνια, γιατί υποχωρούσες; γιατί δεν έβαλες όρια;
Κάτι κέρδιζες, εσύ ξέρεις τί.
Τα παιδιά, να ξέρεις, είναι σκληρά.
Προσπάθησε να κρατήσεις επαφή με το παιδί σου, να έχεις επικοινωνία, χωρίς πίεση.
Να γνωρίζει ότι θα είσαι εκεί, όταν σε χρειαστεί.
Θα βρεις τρόπο, να χτίσεις μια υγιή σχέση.
( Και μην κατηγορείς τη γυναίκα σου, ιδιαίτερα μπροστά στο παιδί.
Είστε συνένοχοι σε όλο αυτό.
Το παιδί θέλει να προχωρήσει, χωρίς βαρίδια. )
Συμφωνώ με την απάντηση της Ρένας. Επίσης, ξεκίνησε στραβά όλο και το ξέρεις. Απ’ όσα γράφεις δεν ερωτεύτηκες, ούτε αγάπησες ποτέ, απλά ακολουθούσες άβουλα και αγόγγυστα την πρώην γυναίκα σου… Γιατί; Ίσως ήρθε η ώρα να κινητοποιηθείς, να καλλιεργήσεις τη σχέση με το παιδί σου.
Όλα τα κλισε μαζεμενα σε μια επιστολη. Η γυναικα που σε πιεσε για γαμο, που σε εβλεπε σαν πορτοφολι, που σε απομονωσε απο φιλους, που εμεινε εγκυος και εκανε εκτρωση, που σε απατησε, που δεν ανεθρεψε το παιδι οπως επρεπε και που τελικα του εβαλε λογια και το απομακρυνε απο τον πατερα του.
Ευτυχως ομως δεν ηθελες να την κατηγορησεις.
Κι αν είναι η αλήθεια του;
Η αληθεια του ή η αληθεια;
Η αλήθεια του.
Ο καθένας κατέχει κι από μία.
Απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει.
Βασικά η αλήθεια (τα γεγονότα δηλαδή) μια είναι. Το φίλτρο μέσα από το οποίο την κοιτάζουμε και ο τρόπος που την αντιλαμβανόμαστε είναι που αλλάζουν από άτομο σε άτομο.