Αν έχετε κανένα ωραίο χαλαρό καλοκαιρινό βιβλίο και αυτό θα το ήθελα. Μου αρέσουν πολύ τα μυστηρίου.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα μου, παρέα του Αμπά και βιβλιόφιλοι καλημέρα!
Τα καλοκαίρια με πιάνει μια τρέλα (που λέει το άσμα) και κάπως καταφέρνω να διαβάζω βιβλία, το Χειμώνα απορώ γιατί ενώ θέλω δεν το συνεχίζω. Μεγάλη συζήτηση, μάλλον.
Φέτος είπα ότι θα ήθελα πολύ να διαβάσω “ιστορία”. Βάζω παρένθεση γιατί νιώθω ότι αφήγηση γεγονότων, δυστυχώς, δεν με τραβά και τα παρατάω. Οπότε τα αγαπημένα μου βιβλία είναι αυτά που κάτι έχουν από μυθιστόρημα, τα τοπ 3 μου είναι :
Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε
Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς
Που ναι η μανα σου μωρή (Έκλαψα τόσο που απορώ πως το τελείωσα)
Πέρυσι το καλοκαίρι διάβασα και το Μύθοι, παρεξηγήσεις και άβολες αλήθειες της ελληνικής ιστορίας και μπορώ να πω ότι έφυγε νεράκι. Δεν είναι λογοτεχνικό. Κάπως σαν μικρές ιστορίες τσέπης θα έλεγα. Θα το χαρακτηρίσω διασκεδαστικό βιβλίο με δόσεις ιστορίας.
Θα ήθελα, λοιπόν, τις προτάσεις σας.
Επίσης, αν έχετε κανένα ωραίο χαλαρό καλοκαιρινό βιβλίο και αυτό θα το ήθελα. μου αρέσουν πολύ τα μυστηρίου χωρίς συνεχόμενους φόνους (ίσως ζητάω πολλά, αλλά έχω διαβάσει 2-3 τέτοια που τα ρούφηξα).
ΑΠΟ ΤΗΝ – Βιβλία τσάι και συμπάθειο
_______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Το καλοκαίρι προσφέρει περισσότερο προσωπικό χρόνο ώστε να διαβάσουμε απερίσπαστοι με το πάσο μας, ωστόσο η βιβλιοφιλία είναι μια συνήθεια, ένας μυς που εξασκείται. Όταν έχουμε έστω λίγες σελίδες μπροστά μας να διαβάσουμε και το ανάγνωσμα μας εμπνέει όλα γίνονται: στα ΜΜΜ, πριν τον ύπνο, λίγες σελίδες σε ένα διάλειμμα για καφέ… Δεν χρειάζεται να επιμένουμε με βιβλία που δεν μας κρατάνε, καθώς τότε γίνεται αγγαρεία, ίσως να έχει νόημα η επιμονή σε νεαρές ηλικίες όταν κτίζουμε ακόμα το κριτήριό μας. Σε μεγαλύτερη ηλικία αν ένα βιβλίο δεν μας δώσει μια σπίθα στις πρώτες 30 σελίδες (για μικρά βιβλία) ή τις πρώτες 100 (για ογκώδη μυθιστορήματα) ίσως να μην είναι για μας. Δεν είναι όλα για όλους. Κι ούτε διαβάζουμε για να δείξουμε ένα συγκεκριμένο προφίλ. Το αναγνωστικό μας υλικό δεν μας χαρακτηρίζει καθ’ολοκληρίαν.
Κι εδώ να σημειώσω το εξής. Ένα ιστορικό βιβλίο δεν είναι σαν τα εγχειρίδια ιστορίας του σχολείου, με άπειρες παραθέσεις γεγονότων, μαχών, ημερομηνιών, αλλά κυρίως εστιάζει στην ερμηνεία των γραπτών μνημείων (συνθηκών, εγγράφων, αποχαρακτηρισμένων μυστικών πηγών, τηλεγραφημάτων, επιστολών κλπ κλπ.) Έτσι η ιστορία γίνεται αυτό που της αξίζει: ενδιαφέρουσα. Που είναι!
Πάμε όμως και σε συγκεκριμένες βιβλιοπροτάσεις και θα χαρώ πολύ να προσθέσουν κι οι αναγνώστριές μας προτάσεις βεβαίως, θα τις συμβουλευτώ κι εγώ!
Σε ιστορικό πλαίσιο εξαιρετικά ενδιαφέρον βρήκα το βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά για την περίοδο της Χούντας. Το θέμα δεν θέλει συστάσεις, κι αν και φαίνεται βαρύ στον καλοκαιρινό αναγνώστη, η δημοσιογραφική εμπειρία του Παπαχελά το κάνει να κυλάει χωρίς να βαριέσαι στιγμή. Λέγεται Ένα Σκοτεινό Δωμάτιο 1967-1974. Η διήγηση-αποτύπωση του πολεμικού συμβουλίου για την εισβολή στην Κύπρο το 1974 ιδιαίτερα είναι συγκλονιστική και κάτι που πρέπει να διαβάσουν όλοι για το πώς κατέληξε η μεγαλόνησος να ταλανίζεται τόσα χρόνια μετά με προτάσεις και λύσεις που δεν έχουν δώσει λύση. Η σημασία της όποιας εμπλοκής ξένων παραγόντων είναι επίσης σημαδιακή και φωτίζει εθνικές προκαταλήψεις όσο και εθνικές υποψίες.Το βιβλίο είναι διαθέσιμο ΕΔΩ.
Το Χωράει όλη η αρχαιολογία στο Ασανσέρ του Θόδωρου Παπακώστα είναι τέλειο για διακοπές επειδή είναι εύληπτο και δεν απαιτεί ειδικές γνώσεις. Απαντά σε ερωτήματα όπως τι πήρε στις αποσκευές της μια Μινωίτισσα πριγκίπισσα για να πάει στην Αίγυπτο; Πώς περνούσε την ώρα του όταν βαριόταν ένας Μυκηναίος δημόσιος υπάλληλος; Πώς τραυμάτισε το πόδι του ένας κένταυρος; Πώς ένας άσεμνος χορός οδήγησε τυχαία στη δημιουργία της Δημοκρατίας; Ποιος ξένος σκλάβος έγινε πλούσιος τραπεζίτης; Γιατί ο Ηράκλειτος πρότεινε να χαστουκίσουμε τον Όμηρο; Γιατί τις Κυκλάδες τις λέμε Κυκλάδες;
Όπως σημειώνεται στο οπισθόφυλλο, «Η αρχαιολογία, όπως και η αρχαιότητα, ανήκει σε όλους μας. Είναι απολαυστική, συγκινητική, τρομακτική, χιουμοριστική, μας εμπνέει και μας δείχνει τι θα πει άνθρωπος στο σύνολο της ύπαρξής του σε αυτή τη γαλάζια μπίλια που πλέει στο σύμπαν και λέγεται Γη. Η αρχαιολογία είναι μια πανανθρώπινα ψυχοθεραπευτική επιστήμη. Οι τόσοι αιώνες αρχαίας πολιτιστικής κληρονομιάς στον ελλαδικό χώρο συχνά μοιάζουν δύσκολοι στην κατανόηση. Δεν είναι. Ξεκινώντας από τα κοινωνικά δίκτυα, ο Archaeostoryteller, ένα project Επικοινωνίας της Επιστήμης, «σπάει τους κανόνες» και φέρνει την αρχαιολογία στο ευρύ κοινό με εύθυμο τρόπο.»
Προσωπικά είχα απολαύσει και τους δυο (από τους τρεις) τόμους του Μια σταγόνα Ιστορία του Δημήτρη Καμπουράκη στο παρελθόν, επειδή ακριβώς είναι σε μορφή «μπουκίτσας», δεν χρειάζεται να διαβάσεις με τη σειρά ή να έχεις άγχος τι ειπώθηκε πιο πριν. Όπως παρουσιάζεται, «Όταν η τρέλα συναντά το έγκλημα, η ιστορία γίνεται τραγική φάρσα ;» Και παρά το ανάλαφρο ίσως ορισμένων θεμάτων, η έρευνά του είναι σωστή (πχ. πώς αποτριχώνονταν οι γυναίκες στην αρχαιότητα και τι συμβόλιζε η αποτρίχωση στην αρχαία Ελλάδα;)
Αν θες να συνδυάσεις ιστορία με μυστήριο και φόνους, το κλασικό Εγώ ο Κλαύδιος του Robert Graves είναι ιδανικό. Προσοχή, είναι αυτό που λέει compact, περιέχει πολύ πράγμα, κυκλοφορούσε σε δύο μεγάλους τόμους.
Σε ύφος κλασικού μυστηρίου είχε απασχολήσει η Carol της Patricia Highsmith το Αμπα Book Club. Εδώ, εδώ κι εδώ μπορείς να διαβάσεις κριτική. [ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Πατρίτσια Χάισμιθ, “Κάρολ”]
Μυστηρίου με στοιχεία dark είναι τα βιβλία του Sebastian Fitzek, που γράφει στο είδος του ψυχολογικού θρίλερ, πχ. Η θεραπεία, ή το Πείραμα Μνήμης ή ο Επιβάτης 23 (αυτό αν ταξιδέψεις με πλοίο ή αεροπλάνο βέβαια ίσως σε επηρεάσει).
Ωραία πρόταση είναι κι Η Μυστική Ιστορία της Ντόνα Ταρτ. Η υπόθεση πάει κάπως έτσι. Μια συντροφιά έξυπνων, εκκεντρικών και απροσάρμοστων νεαρών που σπουδάζουν σε ένα κορυφαίο κολέγιο της Νέας Αγγλίας ανακαλύπτουν, κάτω από την επιρροή του χαρισματικού καθηγητή τους κλασικής φιλολογίας, έναν τρόπο σκέψης και ζωής που δεν έχει καμία σχέση με την ανιαρή καθημερινότητα των συνομηλίκων τους. Όταν, όμως, ξεπερνούν τα όρια της καθιερωμένης ηθικής, καταλαμβάνονται από εμμονές και ολισθαίνουν σταδιακά από τη διαφθορά στην προδοσία, με αναπόφευκτη κατάληξη την κυριαρχία του κακού πάνω τους.Το βιβλίο μπορείτε να το αγοράσετε ΕΔΩ.
Επίσης συμβουλείτε αυτό εδώ το αρχείο για δωρεάν βιβλία σε μορφή PDF όπως είχε προτείνει και μια αναγνώστριά μας.
Καλές διακοπές, καλές αναγνώσεις!
Η Ρένα απαντά: Ποια βιβλία και συγγραφείς σου άρεσαν και ποια σε απογοήτευσαν;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν ξέρω αν εμπίπτει σε αυτή τη κατηγορία αλλά θα προτείνω το “Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας” της Διβάνη.
Πολύ καλό πραγματικά!
Συμφωνώ! Πολύ ωραίο βιβλίο και συναντάς πολλά ιστορικά γεγονότα στις σελίδες του.
Εγω δεν θα προτείνω βιβλίο. Οι προτάσεις της Ρενας και των σχολίων είναι υπερ αρκετές. Θα πω μόνο πως αν μπει το βιβλίο στην καθημερινοτητα σου γίνεται εθισμός. Τουλάχιστον για μένα έτσι είναι από τα 12 μου. Αν δεν έχω να διαβασω κάτι νιωθω οτι δεν έχει ενδιαφέρον η μέρα μου. Επίσης άλλαξε η ζωή μου όταν άρχισα να διαβάζω και στο πρωινό αντί για μόνο πριν τον υπνο (τις μέρες που δεν σηκώνομαι πολύ νωρίς για δουλεια βέβαια και κατανοώ πως αν κάποιος έχει οικογένεια, το πρωί δεν υπάρχει χρονος). Είναι πολύ ωραίος τρόπος να ξεκινήσεις τη μέρα σου,… Διαβάστε περισσότερα »
Με τα βιβλία ταξιδεύεις, ζεις άλλες ζωές.
Αν γίνει εθισμός κάτι χρειάζεται να αλλάξει στην καθημερινότητά μας, στη δική μας πραγματικότητα.
«Το Κιβώτιο» του Άρη Αλέξανδρου, ( αριστούργημα) «Το μηδέν και το άπειρο» του Αρθούρ Καίσλερ ( με παρόμοιο κάπως θέμα και τα δύο, συναρπαστικά και στεναχωρητικα). « Το δικό μας αίμα» ( πεζογραφήματα για την Θεσσαλονίκη, του Γιώργου Ιωάννου), «The last of the wine” της Mary Renault ( εξελίσσεται στον πελοποννησιακό πόλεμο – υπάρχει μεταφρασμένο στα ελληνικά αλλά δεν είμαι σίγουρη για την απόδοση του τίτλου). Εχω ξαναγράψει για την «Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα».
Δεν είναι ακριβώς ιστορία, αλλά εμένα μου αρέσει ο πετρόπουλος (ηλίας). Μιλάει για διάφορα ‘ανάξια λόγου’. Νομιζω θεωρείται και επισήμως λαογράφος του περιθωρίου.
Επίσης, εμένα (έχε ωστόσο υπόψη σου ότι δεν διαβάζω και τόσο ιστορικό μυθιστορημα), ίσως με κάλυπτε, αν ήμουν στην τροχιά που νομίζω ότι περιγράφεις, κάτι σαν το ‘τρίτο στεφάνι’ του ταχτσή (;;). Έχει διαφορα ιστορικά μέσα, αλλά δεν εξαντλείται στο ιστορικό κομμάτι (είναι λογοτεχνία)
Ξεκινώντας με κάτι πολύ χαλαρό
Το πράσινο σημειωματάριο της Clare Pooley (αν δεν το έχεις διαβάσει… )
συνεχίζουμε με Λένα Μαντά ( αν αντέχεις)
Ζωή σε πόλεμο (αυτοβιογραφικό ) και
λίγο από ιστορία με άρωμα Χιλής
Φωτογραφία σε σέπια της Ιζαμπέλ Αλιέντε
Α! και πρόσεχε…μην καείς!
Καλημέρα. Η μυστική ιστορία και η καρδερινα πολύ ωραία τα είχα διαβάσει πριν 10 και χρόνια. Για το που είναι η μάνα σου μωρη, πολύ κλάμα, πολύ σκληρό βιβλίο, πήγαινα λύκειο τότε που το διάβαζα. Εσανς εμφυλίου για το τι έκαναν οι χυτες στους αριστερούς. Εμένα το αγαπημένο μου βιβλίο μέχρι στιγμής είναι τα Έθιμα Ταφής της Χάνα Κεντ. Είναι μια ζωγραφιά είναι λες και βλέπεις ταινία. Μυθιστόρημα που βασίζεται σε αληθινή ιστορια. Διαδραματίζεται το 1600 τόσο στην Ισλανδία. Για μια γυναίκα που καταδικάστηκε σε θάνατο διότι λέγεται ότι εκαψε το σπίτι του άνδρα της και εκτίει τη ποινή της… Διαβάστε περισσότερα »
Lea Ypi Ελέυθερη είναι στη λίστα μου για το φετινό καλοκαίρι με στοιχεία της πρόσφατης ιστορίας της γείτονος χώρας.
Διασκεδαστικά με μικρά κείμενα διάβασα φέτος το Τέλος Πάντων του Αχιλλέα ΙΙΙ και το αστείο του Γιάννη Παλαβού, τα συστήνω ανεπιφύλακτα.
Την Ελίζα Παναγιωτάτου την ανακάλυψα πριν κανα δυο χρόνια, το Διακοπές στην Αβυσσηνία το διάβασα σε μια μέρα, εξαιρετικό
Μακάρι να διαβάζαμε στο σχολείο πραγματικά βιβλία ιστορίας και αρχαιολογίας!
Στη φετινή μου λίστα συγκαταλέγεται και το παλαιό
“Ο άνθρωπος που επινόησε την ιστορία
Ταξίδι με τον Ηρόδοτο” του Justin Marozzi.
Τι φανταστικό thread ξεκίνησε μόλις! Ανυπομονώ!
Στα εύπεπτα και “χαλαρά” θα έβαζα σίγουρα το “Γεια σου όμορφη” της Ann Napolitano. Έχει αρκετές σελίδες, είναι μια ωραία ιστορία με αρκετές συγκινήσεις, μου άρεσε πολύ πολύ.
Εντάξει γούστα είναι αυτά αλλά εμένα που μου το κάνανε δώρο το βαρέθηκα και το παράτησα, ήταν σαν να έχω διαβάσει άλλα 100 παρόμοια, δεν βρήκα κάτι να με κρατήσει
Τι ωραίο thread! Δεν είμαι σίγουρη αν εμπίπτουν στην κατηγορία, αλλά θα ήθελα να προτείνω 2 βιβλία που διάβασα πέρσι και μου προσέφεραν ψήγματα ιστορίας, το καθένα με τελείως διαφορετικό τρόπο. 1) Guns, germs and steel, J. Diamond Μια κατά κάποιο τρόπο ιστορία της ανθρωπότητας και συγκεκριμένα πως η γεωγραφία είχε καθοριστικές επιδράσεις στην πορεία της. 2) Born a crime, T. Noah Η αυτοβιογραφία του Ν. Αφρικανού κωμικού, που δίνει φως σε διάφορες πιθανώς άγνωστες σε πολλ@ς από εμάς πτυχές της ζωής κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη ρήξη του Απαρτχάιντ. Το 1ο θα το βρεις και στα ελληνικά,… Διαβάστε περισσότερα »
Ψιλοάσχετο: τωρα με το απαρτχαιντ που λες, μου ήρθε και του γουαιτχεντ ‘τα αγόρια του νίκελ’. Το διάβασα πρόσφατα ξεμένοντας στο σπίτι ενός ons μου. Ήταν ό,τι πιο ενδιαφέρον βρήκα στη βιβλιοθήκη του, βασικά ήταν πολύ ωραίο. Έχει διάφορα ιστορικά για τους μαύρους στην αμερική, κυρίως εστιάζει στο πώς λειτουργούσε το αναμορφωτήριο. Είναι σκληρό βέβαια (ή εγώ παραείμαι ευαίσθητη).
Επίσης, μιας που έπιασα τους μαύρους νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον (αλλά δεν το έχω διαβάσει) και ο ‘αόρατος άνθρωπος’ του έλισον (παλιό αυτό βέβαια)