Η Ρένα απαντά: Βασίζομαι στις συνεδρίες της ψυχανάλυσης για να πάρω ένα μπράβο

Αλλά μετά βλέπω τον έναν προβληματισμό πίσω από τον άλλον να φυτρώνει. Τις λύσεις γενικά τις έψαχναν πάντα οι γύρω μου και ακόμα δεν έχω αναπτύξει δεξιότητες τέτοιες και υποψιάζομαι ότι και στον ψυχοθεραπευτή δεν είμαι ιδιάιτερα ειλικρινής.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Aγαπητή Ρένα,
Συγχαρητήρια και ευχαριστούμε για την υπέροχη δουλειά που κάνεις!
Έχω λοιπόν να σου πω ότι νιώθω πως ό,τι έχω κάνει δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Σε δουλειές έχω αλλάξει τρεις, όλες στο ίδιο αντικέιμενο-μηχανικός- για τις οποίες δε έχω και δεν είχα κανένα κίνητρο εκτός του βιοπορισμού. Βαριέμαι τόσο πολύ να ψάξω τι μου ταιριάζει που βασίζομαι στις συνεδριές της ψυχοανάλυσης για να πάρω ένα μπράβο, αλλά μετά βλέπω τον έναν προβληματισμό πίσω από τον άλλον να φυτρώνει. Τις λύσεις γενικά τις έψαχναν πάντα οι γύρω μου και ακόμα δεν έχω αναπτύξει δεξιότητες τέτοιες και υποψιάζομαι ότι και στον ψυχοθεραπευτή δεν είμαι ιδιάιτερα ειλικρινής με σκοπό να εξωραίσω τους προβληματισμούς μου και τους δικούς του για μένα.

Αλήθεια πιστεύω πως όσοι αναπτύσσουν δεξιότητες, όπως δυναμισμό, κριτική ικαότητα, ικανότητα με τους ανθρώπους είναι ανώτεροι από μένα και τους αξίζουν τα καλύτερα. Έχεις πει, αν δεν κάνω λάθος, πως μετά από κάποια ηλικία υποχωρούν οι νευρώσεις της εφηβείας, αλλά εγώ τα βλέπω βουνό και δε θέλω να μεγαλώνω γιατί νιώθω την πίεση να μετριάσω τα θέματά μου. Τα ευρήματα από τις ψυχαναλύσεις που έχω κάνει είναι πολύ φτωχά και είχαν μέτρια αποτελέσματα όπως μου είπε ένας τοπ ψυχίατρος που επισκέφτηκα πρόσφατα.

Θα ήθελα να έχω ηρεμήσει και να είμαι το καλό παιδί χωρίς να νιώθω τα περιττά βάρη και τις απαιτήσεις των γύρω μου να με βαραίνουν. Θα μου πεις όλοι λίγο πολύ το θέλουμε αυτό, όχι; Δεν είναι το πρόβλημα μου οι φίλοι ή η οικογένειά μου και όταν ακούω να μου λένε κάνε ένα χόμπι, βρες ένα γκόμενο και άλλα τέτοια τσιτάτα, απλά με εκνευρίζουν στο μέγιστο βαθμό (ακόμα και η ψυχολόγος μου είπε ξεκίνα χορό, άνοιξε τον κύκλο σου) γιατί δεν μπορώ να απαντήσω όπως θα έπρεπε, τύπου εσύ τι θα έκανες στη θέση μου. Μου φαίνεται γελοίος ένας τέτοιος διάλογος. Ίσως μου πεις δεν είναι και τόσο απαραίτητο να τα παίρνω όλα στα σοβαρά και συμφωνώ αλλά και πάλι στην πολυθρόνα του ψυχολόγου θα βρεθώ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – -Η couchpotato του ψυχολόγου

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Σ’ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου για την δουλειά μας.

Πιστεύω, όπως έχω πει και σε άλλη πρόσφατη ερώτηση, ότι μέσα στα αρνητικά του σύγχρονου πολιτισμού μας, είναι κι η υπέρμετρη ψυχολογοποίηση των πάντων. Οπωσδήποτε η ψυχολογία είναι επιστήμη η οποία βρίσκει εφαρμογή σ’ένα εκατομμύριο πράγματα (από την βιομηχανική της χρήση μέχρι την εργασιακή εφαρμογή στο HR, την εκπαίδευση και την εγκληματολογία). Κι είναι καταπληκτικό να μπορούμε να εντρυφήσουμε. Άλλο όμως αυτό κι άλλο να θεωρούμε ότι πρέπει όλοι να κάνουμε ψυχοθεραπεία ή να αναζητήσουμε συμβουλευτική για οτιδήποτε. Ακόμα και για τα παντελώς ανθρώπινα καθημερινά κι υπαρξιακά που ταλανίζουν όλους μας στην διάρκεια της ζωής μας. Αυτή η παραπάνω ψυχολογοποίηση όχι μόνο δεν προσφέρει (εφόσον φυσικά δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να αντιμετωπίσει), αλλά μπερδεύει περισσότερο. Ο μέσος άνθρωπος τείνει να την κάνει επιφανειακά, άλλωστε δεν επαρκεί το budget, ιδιαίτερα για τον κλάδο της ψυχανάλυσης που αναφέρεις (όντως έκανες ψυχανάλυση; ή εννοείς ψυχοθεραπεία;) που παίρνει χρόνια και δεκαετίες!  Όταν λοιπόν μια θεραπεία αντί να σου προσφέρει την πρακτική λύση που αποζητάς γίνεται βατήρας περισσότερων προβληματισμών, τι κερδίζεις; Μπερδεύεσαι και μην έχοντας το οπλοστάσιο της βαθιάς κι ουσιαστικής ψυχοθεραπείας ετών πελαγοδρομείς, ενδεχομένως χειρότερα από πριν, καθότι η ημιμάθεια χειρότερη της αμαθείας.

Η σχέση με τον/την ψυχοθεραπευτή δεν πρέπει να υποκαθιστά την σχέση με το γονιό. Δεν πρέπει να αποζητούμε το μπράβο από τον ψυχοθεραπευτή που δεν ακούσαμε ως παιδιά. Ούτε και να μας βρει σύντροφο. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Μπράβο θα πει βεβαίως ο ψυχοθεραπευτής, για δύο βασικούς λόγους. Ο ένας είναι επιστημονικός και ψυχοδυναμικά τεκμαιρόμενος: αν δεν υπάρξει στήριξη κι ενθάρρυνση, πώς ο θεραπευόμενος θα προχωρήσει και θα αναψηλαφίσει τα τραύματά του ώστε να προβεί σιγά σιγά στην θεραπεία τους; Ο δεύτερος είναι λογικά τεκμαιρόμενος και να με συγχωρήσουν οι επαγγελματίες του κλάδου, η συνέχιση της ψυχοθεραπείας κι επομένως της επαγγελματικής σχέσης δεν μπορεί να συμβεί αν ο θεραπευόμενος νιώσει ρήξη κι απόρριψη. Αυτό δεν ένιωσες άλλωστε με τον ψυχίατρο που μίλησες στο τέλος; Τι σου είπε; Τζάμπα όσα έκανες… Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Οι άνθρωποι δεν είχαν ψυχολόγους παρά τα τελευταία 50 χρόνια σε μια περίοδο που εκτείνεται σε 300.000 χρόνια. Είναι σταγόνα στον ωκεανό. Πώς νομίζεις έλυναν τα υπαρξιακά τους και τα συναισθηματικά τους στο παρελθόν; Ήταν ανήμποροι; Και πού μας ωφέλησε η μαζική είσοδος των κάθε λογής «θεραπευτών» και θεραπευτών στη σύγχρονη πραγματικότητα; Αφού είμαστε πιο μόνοι και πιο μπερδεμένοι από ποτέ!

Η δική μου πρόταση για το κοντινό μέλλον είναι επομένως η εξής. Σταμάτα μαχαίρι τους ψυχολόγους και το μπίρι μπίρι με την ψυχολογία. Δεν σε έχουν ωφελήσει. Βγες στον ήλιο και τον καθαρό αέρα, πήγαινε κάνε ένα μπάνιο στην θάλασσα (πολλά, όσο το δυνατόν περισσότερα!) τώρα που είναι η εποχή της, άδειασε το μυαλό σου εντελώς από τις συγκρίσεις και την άκαιρη ανάγκη αποδοχής και κοινωνικότητας και νιώσε με τις αισθήσεις σου. Φάε ένα ωραίο φαγάκι, πιες ένα ωραίο ποτό, άκου μουσική, διάβασε ένα ευχάριστο βιβλίο, δες ψυχαγωγικές ταινίες, ασκήσου, περπάτα, κάνε μασάζ. Κάνε πράγματα που ενεργοποιούν το σώμα πρώτα, τις αισθήσεις, τους μύες, το μεδούλι των οστών σου. Και το πνεύμα θα ακολουθήσει, θα δεις. Δεν είναι πιο προχωρημένος όποιος καμώνεται ότι «δουλεύει με τον εαυτό του», η ουσιαστική δουλειά γίνεται υποδόρια, υπόγεια, στο μεδούλι των οστών.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News