Η Ρένα απαντά: Update ιστορίας με τα λέβελ στην αγάπη

Έχουμε update κι είναι ενισχυμένο στην αρχική ιστορία που είναι αυτή εδώ.

____________________

Η Ρένα απαντά: Αρκεί η αγάπη όταν δεν είμαστε στο ίδιο level?

Το update της ιστορίας της Εστερ. 

Εστέρ εδώ, πάλι. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα σχόλια και το χρόνο που αφιερώσατε στο προηγούμενο μου ποστ, όποια και αν ήταν αυτά. Μου έδωσαν πολλή τροφή για σκέψη και τα εκτίμησα ιδιαίτερα. Ελπίζω να μην σας νευρίασα πάρα πολύ. Είμαι πάντα υπέρ του να ακούω γνώμες από διαφορετικές οπτικές και να βελτιώνομαι.

Ενώ αντιλαμβάνομαι οι περισσότεροι που σχολίασαν τί θέλουν να πουν, αισθάνομαι πως “έπεσαν να με φαν” για τον τρόπο σκέψης μου αντί να απαντήσουν στο ερώτημα το οποίο με σοβαρότητα έθεσα. Περίμενα να δω απαντήσεις, και όχι ένα δάχτυλο να με δείχνει για το πόσο προβληματικούς συλλογισμούς κάνω. Έβλεπα σχόλια τύπου “καβαλημένο καλάμι”, “ο περίγυρος σου σε εξύψωνε χωρίς να έχεις καταφέρει τίποτα” “ποια είσαι εσύ που θεωρείς ότι είσαι μπροστά και ο άλλος από πίσω ακολουθεί” κτλ κτλ
Αρχικά δεν μεγάλωσα σε μια οικογένεια που μου πέρασε την αντίληψη ότι είμαι καλύτερη από τους άλλους, ότι είμαι η “καπεταν-γ@μαω” ή δεν ξερω κι εγώ τι άλλο, in any way shape or form. Μέσα μου είχα πάντα την αίσθηση του καθήκοντος και ήθελα να είμαι συνεπής και εμπνέω εμπιστοσύνη. Ήταν σημαντικό για μένα να έχω μια ταυτότητα και να μπορεί να βασιστεί ο άλλος πάνω μου. Το ήθελα, δεν με ανάγκασε κανείς. Κανένας στο περιβάλλον μου δεν με βαθμολογούσε ούτε με σύγκρινε.

Η βαθιά μου ανάγκη για κατανόηση και αποδοχή πηγάζει στο ότι έψαχνα ήδη από πολύ μικρή το βάθος και την ουσία ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ (είμαι INFJ – συνήγορος για όποιον γνωρίζει). Δεν με ενδιέφερε να βγαίνω στην πλατεία να κοιτάζω αγοράκια. Ήθελα να διαβάζω Έρμαν Έσσε, Καρλ Γιουνγκ, Νίτσε, Πλάτωνα, ήθελα τον κύκλο μου με τις πιο στενές μου φίλες που τις ένιωθα σαν οικογένεια, να καθόμαστε μαζί τα βράδυα και να κάνουμε deep talks. Ήταν κυριολεκτικά βάλσαμο για την ψυχή μου τα χρόνια εκείνα. Ήθελα να βιώνω συναισθήματα, αναζητούσα αγνή και αληθινή φιλία, ήθελα κάποιον να με πάρει από το χέρι και να μου δείξει τον κόσμο, να με μάθει, να με εμπλουτίσει, να με καθοδηγήσει. Η πικρία που βγάζω είναι κυρίως στο ότι αυτά που χρειαζόμουν και χρειάζομαι -κατά τη δική μου εμπειρία-, ο κόσμος αυτός δεν είχε να μου τα δώσει. Μεγαλώνοντας δυστυχώς το βλέπω τριγύρω μου όλο και πιο πολύ, σε βαθμό που εως συμφιλιώνομαι με την ιδέα ότι δε θα βρω ποτέ κάτι ανάλογο.

Δεύτερον, όλο το κράξιμο έπεσε γιατί ανέφερα το παράδειγμα με τις κλίμακες. Είσαι μισάνθρωπος δηλαδή επειδή έχεις το cognitive ability να κατανοήσεις τί συνάδει με τις αξίες σου, τα θέλω σου, το πού είσαι στη ζωή σου, τι στόχους έχεις, με ποιο ρυθμό κινείσαι ? Δεν θεωρώ καθόλου κακό να αναγνωρίζεις τα στάνταρ σου και το τι θέλεις, όπως μάλιστα και το τί ΔΕΝ θέλεις…

Θεωρώ ότι όλοι λίγο-πολύ διαθέτουν την ικανότητα να καταλάβουν εάν θα κυλήσει το ποτάμι με κάποιον ή αν θα σερνόμαστε… Δεν είπα ποτέ ότι είμαι καλύτερη από τον πρώην μου, απλά στη ζωή μου ήθελα πάντα να έχω movement, να εξελίσσομαι, να μαθαίνω. Η αυτοβελτίωση ήταν είναι εξακολουθεί να είναι σημαντικό κομμάτι για μενα, (αλλά κλασσικά όλοι στάθηκαν το ότι “είσαι 21 και αλαζόνας, τέρμα ανώριμη”). Εκείνος ήταν πιο αργό καράβι. Και δε το έλεγα μόνο εγώ αυτό. Δεν ήταν συνειδητοποιημένος, δεν είχε βάθος σαν χαρακτήρας, δεν έδινε τόση βάση στην μόρφωση του ούτε στον κόσμο γύρω του, δεν είχε αυτό το εσωτερικό πάθος ή “drive” για να κάνει κάτι στη ζωή του, ήταν πιο πολύ “όπως πανε και όπως έρχονται μωρέ τα πράγματα” κτλ. Δεν είχε ευελιξία, ούτε την ικανότητα να με νιώσει σε βάθος. Ήταν ρηχός, να το πω έτσι. Και ίσως τα “unmet needs” μου που προεκτάθηκαν κατά πολύ μετά από αυτή τη σχέση, να αφήνουν αυτό το αίσθημα θυμού που μπορεί να φαίνεται ότι βγάζω.

Ό,τι και να έγινε μεταξύ μας, μου έδωσε την προσοχή και την επιβεβαίωση που χρειαζόμουν. Γιαυτό και ήταν τόσο σημαντικός(πες το και ψευδαίσθηση). Δεν ξέρω αν και κατά πόσο ήταν αγάπη αυτό, από τη στιγμή που ζούσαμε σε άλλα μύκη κύματος, το ράδιο έπιανε άλλες συχνότητες, οι οπτικοί φακοί άλλα πεδία αντίληψης.
Κάτι τελευταίο (επειδή έτυχε να δω σχετικό σχόλιο). Ως αυτοαποκαλούμενο level 7, φυσικά και έτυχε να γνωρίσω και 8αρι και 9άρι, όσοι αναρωτιέστε. Και όχι δεν ήταν καθόλου άβολο. Ήμουν σοκαρισμένη πόσο υπέροχα ένιωσα, πόσο γαμάτο ήταν να μαθαίνω από κάποιον που έχει κάτι ουσιαστικό να μου μάθει. Δεν ήμουν καθόλου ανταγωνιστική, έριξα κάθε αμυντικό μηχανισμό και είχα όλη την καλή πρόθεση να το ζήσω.
Ίσως τελικά μετά από το μεγάλο μου αυτό vent να ξεκαθαρίζει λίγο το τοπίο….

ΑΠΟ ΤΗΝ – Εστέρ

________________

Το σχόλιο της Ρένας

Εφόσον πρόκειται για vent, όπως το θέτεις, πράγματι μπορεί να καταλάβεις πράγματα όταν καταλαγιάσει μέσα σου όλη αυτή η αναρώτηση.

Δεν είναι κακό να είσαι φιλόδοξη. Απλά δίπλα στον Νίτσε υπάρχει κι ο Διογένης ο Κυνικός. Το πιθάρι κι ο ήλιος είναι τόσο σημαντικά όσο το όρος κι ο Ζαρατούστρα. Είναι διαφορετικοί δρόμοι για να βρεις την ίδια αλήθεια: σκιάς όναρ άνθρωπος.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News