Η Ρένα απαντά: Update ιστορίας με συναισθήματα για το συνάδελφο

Είχαμε δημοσιεύσει την αρχική ιστορία εδώ. Κάτω από το λινκ η συνέχεια με διευκρινίσεις!

H Ρένα απαντά: Έχω συναισθήματα για τον συνάδελφο

____________

Το update της ιστορίας

Ρένα, Κλισεδούρα εδώ. Γράφω ξανά γιατί προσπαθώντας να περιγράψω το θέμα μου χωρίς πολλά πολλά (μου προκαλεί μεγάλες ενοχές και δεν θέλω με τίποτα να πω κάτι συγκεκριμένο), μάλλον δεν εξήγησα καλά την κατάσταση.

Όταν λέω ότι ο συνάδελφος δεν είχε περάσει τα όρια (έχω ελαστική αντίληψη των ορίων; μπορεί) εννοώ πως δεν μου είχε βάλει χέρι, δεν πέταγε σεξουαλικά υπονοούμενα, δεν συμπεριφερόταν σαν πέφτουλας, δεν είχε κάνει κάτι που να μην τηρεί τουλάχιστον τα βασικά προσχήματα. Τι έκανε; Εδραίωσε μια τακτική επικοινωνία μεταξύ μας που δεν ήταν καθόλου απαραίτητη, έσπρωχνε πρότζεκτ και συναντήσεις που περιλάμβαναν μόνο τα δυο μας, έμενε πάντα να με περιμένει στα group outings της εταιρείας, και άλλα που δεν θέλω να αναφέρω εδώ. Σ’ όλα αυτά, που κράτησαν πολύ καιρό, εγώ ανταποκρινόμουν ως ένα βαθμό αλλά δεν ανταπέδιδα. Δεν ισχυρίζομαι ότι καίγεται όσο καίγομαι, ότι είμαι η γυναίκα της ζωής του ή οτιδήποτε άλλο, όμως η σκέψη ότι αν έδινα περιθώριο το πράμα θα εξελισσόταν με κυνηγά.
Το άλλο είναι πως χαρούμενη οικογενειακή ζωή δεν σημαίνει και χαρούμενη συντροφική ζωή. Τα σχόλια τι κάθεστε μαζί; τα κατανοώ, γιατί τέτοια έλεγα κι εγώ. Όταν όμως ο σύζυγος έχει περάσει από μεγάλες ψυχολογικές δυσκολίες και τώρα είναι καλά, κι εσύ τον νοιάζεσαι ακόμα δεν τον δυναμιτίζεις. Όταν το παιδί σου έχει κι αυτό κάποια θέματα, δεν του τραβάς εύκολα το χαλί κάτω από τα πόδια.

Ρένα και παιδιά η ερώτησή μου είναι πώς να αποδεχτώ τα δεδομένα μου (που στο κάτω κάτω από πλευράς μου είναι αυτά που είναι, είτε καίγεται είτε δεν καίγεται ο συνάδελφος) και να ξεκολλήσω. Ξέρω γιατί μου έχει συμβεί, μπορώ να το εκλογικεύσω και να δω ότι και αν ακόμα το ζούσα πιθανόν η ζωή να το γείωνε κι αυτό, αλλά συναισθηματικά μου είναι πολύ δύσκολο.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Κλισεδουρα

___________________

Το σχόλιο της Ρένας 

Ευχαριστούμε για τις διευκρινίσεις.

Γράφεις «η σκέψη ότι, αν έδινα περιθώριο το πράμα θα εξελισσόταν, με κυνηγά.» Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο μετανιώνεις που δεν έδωσες περιθώριο. Ή αλλιώς φοβάσαι ότι γλίτωσες στο παρά τσακ να δυναμιτίσεις όλη σου την υπάρχουσα ζωή. Σε συνδυασμό με αυτά που λες παρακάτω, αλλά κι αυτό που είπα την πρώτη φορά, ότι καταλαβαίνεις και δεν σου λείπει η αντίληψη, συμπεραίνω ότι αντλείς ψυχοθεραπευτικές ποιότητες από την όψιμη ενοχικότητα. Αυτό εννοώ με τον ηθικό μαζοχισμό, λειτουργεί ως ψυχική μπουγάδα.
Μήπως ήρθε η ώρα να κάνεις κανονική ψυχοθεραπεία με επαγγελματία; Μοιάζει το πρόβλημα να είναι μια κάποια απόγνωση για την θέση σου στην οικογένεια ως το συναισθηματικό στήριγμα και του συζύγου και του παιδιού. Έχεις κι εσύ ανάγκες, δεν είσαι από σίδερο. Δεν είναι κακό να λάβεις βοήθεια. Ούτε να αγνοήσεις αυτά που έθεσα για την συζήτηση εκ βάθρων με τον σύζυγο. Αν πρόκειται να τα βρείτε, είναι αναγκαία. Την καψούρα με τον συνάδελφο θα την ξεπεράσεις με το πέρας του χρόνου, έτσι κι αλλιώς, τέτοιου είδους πράγματα παίρνουν περίπου 3 χρόνια να «φύγουν», έχουν ήδη περάσει τα 2, είσαι κοντά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News