Η Ρένα απαντά: Update ιστορίας με παρθένα ετών 30 που αγχώνεται θέλοντας παιδιά

Μας είχε γράψει ότι αγχώνεται πότε θα προλάβει να κάνει παιδιά. Από κάτω από την αρχική ιστορία ακολουθεί το update με λεπτομέρειες.

Η Ρένα απαντά: Έχω άγχος πότε θα προλάβω

____________

To Update της ιστορίας

“Η Ρένα απαντά: Έχω άγχος πότε θα προλάβω“

Καλησπέρα και πάλι σε όλους

Ευχαριστώ Ρένα και σε όσους λίγους απάντησαν σε αυτό που πραγματικά ρώτησα. Όντως με καθησυχάσατε κάπως για το θέμα της οικογένειας (αν και δεν καταλαβαίνω αυτούς που αυτομάτως θεώρησαν ότι έχω υποστεί πλύση εγκεφάλου από την κοινωνία επειδή είπα πως θα ήθελα να κάνω κάποια στιγμή δικιά μου οικογένεια, αλλά οκ).

Και τώρα πάμε σε οοοοοολους αυτούς τους πολλούς που στάθηκαν στην παρθενιά μου, κάτι το οποίο εντέλει πολύ κακώς ανέφερα στο αρχικό μου γράμμα, καθώς το 90% των απαντήσεων στάθηκε εκεί, παρότι άλλο ήταν το κεντρικό ερώτημά μου. Αυτός είναι και ο λόγος που ξαναστέλνω κατά βάση, γιατί δε μου άρεσε καθόλου το ύφος πολλών απαντήσεων, και θεωρώ άσχημο το ότι πηδηξαν πολλοί σε τόσο αυθαίρετα συμπεράσματα.

Στην καθημερινή μου ζωή αποκρύπτω από τον περισσότερο κόσμο ότι είμαι παρθένα ακόμα και όταν πάει η συζήτηση προς τα εκεί. Αρχικά εννοείται πως είναι προσωπικό δεδομένο και δεν είμαι υποχρεωμένη να το παραθέσω σε κανέναν, αλλά βασικά ο λόγος είναι ακριβώς αυτό που συνέβη στις απαντήσεις στην πρώτη μου επιστολή: ότι θα βγάλουν αυτόματα ένα σωρό αυθαίρετα συμπεράσματα για το άτομό μου. Διάβασα μέχρι από το ότι μάλλον είμαι ασεξουαλ ή λεσβια μέχρι και το ότι προφανώς μεγάλωσα σε κλειστό θρησκευτικό περιβάλλον και το ότι θα μου ταίριαζε… συνοικεσιο! Γενικώς, έχω καταλάβει εδώ και χρόνια ότι όταν μια γυναίκα λέει ότι είναι παρθένα μετά τα 25 (ποσο μάλλον στα 30), της φέρονται σαν να είναι εξωγήινη, όπως έκανε και η πλειοψηφία εδώ. Ειλικρινά δεν το περίμενα και ήταν μεγάλη απογοήτευση, καθώς πίστευα ότι εδώ είναι safe space, γι’ αυτό και πήρα το θάρρος να το μοιραστώ.

Αρχικά πάμε να καταρριψω μερικές από τις αγαπημένες υποθέσεις/έμμεσες κατηγορίες που εξαπολυσατε: Όχι, δεν έχω κανένα τραύμα που με έκανε να αποστρεφομαι ή να φοβάμαι τους άντρες. Ναι, με ελκύουν σεξουαλικα οι αντρες. Όχι, δεν είχα αυστηρούς ή παρανοϊκους γονείς. Όχι, δεν έχω κάποιο σοβαρό θέμα με την εμφάνισή μου. Όχι, δεν “περιμένω την πρώτη νύχτα του γάμου”. Όχι, δεν υπάρχει κανένα θρησκευτικό background που να με εμποδίζει. Και όχι, δεν περιμένω πρίγκιπες, τελειους άντρες ή ό,τι.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί σας φαίνεται τόσο ακραια περίεργο το “απλώς δεν έτυχε”. Οι άντρες που με ελκυαν δεν με ήθελαν. Οι άντρες που τους ελκυα, δεν ελκυαν εμένα (επιτεθείτε μου τώρα και γι’ αυτό και βάλτε με και να απολογηθώ, το περιμένω). Και σε κάποιους άλλους που με ελκυαν δεν είχα το θάρρος να την πέσω πρώτη εγώ. Χιλια συγγνώμη προκαταβολικά και γι’ αυτό, πού ως παντελώς άπειρη δεν ήξερα πώς να κάνω το πρώτο βήμα.

Σε ορισμένες απευθείας ερωτήσεις σας:

“(Αλήθεια τι κάνεις; Αυνανίζεσαι συχνά; Μήπως είχες επαφές με πρακτικές άνευ διείσδυσης; Δεν μας το λες, ενώ έχει τεράστια σημασία)” – ναι, αυνανιζομαι πάρα πολύ συχνά, από πολύ μικρή, και το χαίρομαι αφάνταστα, περνάω τέλεια. Διείσδυση δεν έχω κάνει ολοκληρωμένη, κλειτοριδικα κυρίως. Επισης διαβάζω ερωτική λογοτεχνία, βλέπω πορνό κλπ. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό έχει τόσο τεράστια σημασία.

“Εφόσον τόσα χρόνια δεν σε έχει ελκύσει κάποιος, μήπως είσαι ασέξουαλ;” – δεν είπα ότι δε με έχει ελκύσει, είπα ότι δεν με έχει ελκύσει ενώ ταυτόχρονα να με κάνει να τον εμπιστευτώ κιόλας. Ίσως όμως ακόμα και αυτή η τοποθέτηση να μην ήταν ολοκληρωμένη, οπότε θα επεκταθώ παρακάτω.

“Γενικά ακούω πολύ κόσμο να αναφέρει παρθενίες σε μεγάλες ηλικίες και ενώ δέχομαι το “δεν έτυχε”, προβληματίζομαι ότι αν έχει περάσει μια δεκαετία και υπάρχει ένα σωρό κόσμος γύρω τους, μα όντως κανένας δεν τους γυάλισε;” – Όχι, μας γυάλισε. Απλώς δε μας ήθελε, ή δεν ξέραμε πώς να κάνουμε το πρώτο βήμα.

“Τι κριτήρια άραγε έχει μια κοπέλα σήμερα; για να κάνει σεξ;” – δεν μπορώ να μιλήσω για όλες τις κοπέλες. Για εμένα προσωπικά κριτήριο θα ήταν η αμοιβαία έλξη. Συγκεκριμένα όμως για την πρώτη φορά, ναι, θα ήθελα κάτι παραπάνω. Να απολογηθώ μήπως και γι’ αυτό; Και δεν εννοώ καν έρωτα, απλα θέλω κάποιον που να τον βρίσκω ελκυστικό, να με βρίσκει κι αυτός ελκυστική, και να ξέρω σίγουρα ότι ούτε θα με κοροϊδέψει που είμαι 30 και παρθένα, ούτε θα με περάσει από ανακριτικό απόσπασμα για το γιατί είμαι 30 και παρθένα επειδή προφανώς αυτό σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά μαζί μου, ούτε θα βγάλει αυθαίρετα συμπεράσματα για την παρθενιά μου, όπως τόσος κόσμος ήδη έκανε στα σχόλια. Αυτό εννοώ όταν μιλάω περί εμπιστοσύνης προς τον άλλο.

“Μήπως αυτά τα κριτήρια τελικά δεν είναι σεξουαλικά αλλά κάτι άλλο;” – εδώ δεν κατάλαβα την ερώτηση.

“Αγχωμένη ,πριν αγχωθείς πώς ζούσες ;
Πώς πέρασαν τα χρόνια ;” – με εξαίρεση το άγχος της παρθενιάς, ωραιότατα πέρασαν, εκτός απ’ αυτό δε μου έλειπε κάτι άλλο απ’ τη ζωή μου.

“Δεν είχες σεξουαλικές ανησυχίες ,ανάγκες;” – φυσικά, και τις κάλυπτα πάντα μόνη μου ωραιότατα. Ωραιοτατους οργασμούς είχα και έχω.

“Δε μας αναφέρεις τη σχέση σου με τους άντρες ,τους θέλεις στη ζωή σου;” – εσύ τι λες; Γι’ αυτό κάνουμε αυτή τη συζήτηση εξαρχής. Αλλιώς δε θα με απασχολούσε τίποτα.

“Ερωτεύτηκες ποτέ; Συμφοιτητή, συμμαθητή, καθηγητή, τραγουδιστή κτλ;” – ναι, ερωτεύτηκα. Και συμμαθητή, και καθηγητή. Ήταν μονοπλευρα και στις δυο περιπτώσεις, ο συμμαθητής μου με έβρισκε χαζή και μη ελκυστική και με αγνοούσε στην καλύτερη, κι αργότερα ο καθηγητής μου δεν είχε καταλάβει κάτι (ετσι ελπίζω τουλαχιστον, λολ). Μου είχε πάρει αρκετά να το ξεπεράσω αυτό το δεύτερο, ήμουν όντως πολύ ερωτευμένη. Με τραγουδιστές/ηθοποιούς δεν ξέρω αν μπορώ να το πω έρωτα, δεν είναι το ίδιο συναίσθημα. Πώς γίνεται να ερωτευτείς κάποιον που δεν ξέρεις; Απλά έλξη είναι.

“Μήπως σε τρόμαξαν μικρή ότι θα χυθεί ποταμός με αίμα κατά την εισαγωγή του φαλλού; ” – πολυ μικρή, τυπου νωρίς έφηβη, είναι η αλήθεια το φοβόμουν πολύ αυτό, η τηλεόραση ήταν που με είχε τροκοκρατησει κατά βάση, που δείχνανε σε πολλα ελληνικά σίριαλ τη μαλακια με το σεντόνι και αυτό με είχε φρικάρει γενικότερα σαν πρακτική. Μεγαλώνοντας έφυγαν αυτά, αν και πιστεύω ότι είναι λάθος το take σου ότι όλο αυτό δεν έχει καμία βάση. Ναι μεν οι περισσότερες γυναίκες που ξέρω δεν είχαν κανένα πρόβλημα, αλλά γνωρίζω επίσης και γυναίκες που υπέφεραν από φριχτους πόνους κατά την πρώτη διείσδυση και για πολλές διείσδυσεις μετά, και είχαν και πολύ μεγάλη αιμορραγία την πρώτη φορά. Οπότε καλό είναι να μην τσουβαλιαζουμε. Ωστόσο προσωπικά δε με απασχολεί κάτι τέτοιο, δεν το έχω ως φόβο δηλαδή.

Πραγματικα ενιωσα μια επίθεση που δεν την περιμενα καθόλου από μεγάλο μέρος των σχολίων και με απογοήτευσε πολύ αυτό. Τώρα λοιπόν που απάντησα στις ερωτήσεις σας, θα ήθελα πραγματικά να ξέρω τι σημασία έχει το να γνωρίζετε τις απαντήσεις στο να απαντηθεί η αρχική μου ερώτηση στο αρχικό ποστ, που να θυμίσω ότι ήταν το ότι ανησυχώ ότι δεν θα μπορώ βιολογικα να κάνω οικογένεια όταν το θελήσω.

Ευχαριστώ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγχωμένη

______________

Το σχόλιο της Ρένας

Είχε μεγάλη σημασία να βγει από τη μέση η έλλειψη έλξης κι επιθυμίας (και τα δυο τα διαθέτεις) επειδή θα διέφερε πάρα πολύ η απάντηση τότε. Καλώς μας απαντάς λοιπόν ώστε να αποκλείσουμε την ασεξουαλικότητα.

Όμως βλέπω έναν εκνευρισμό σε ένα ερώτημα που εξαρχής δεν μπορεί να έχει σαφή απάντηση (πώς να κάνω κάτι που προϋποθέτει κάτι άλλο για να γίνει, το οποίο όμως δεν μοιάζει πιθανό να γίνει;). Αυτό που ονοματίζεις επίθεση είναι η αμηχανία να σου απαντήσουμε με λύση εφόσον δεν θέλεις να αλλάξεις κάτι. Δεν έρχεται μαγικά ο κατάλληλος για την πρώτη φορά και για το κατόπιν και φτιάχνετε μαζί παιδάκια. Χρειάζεται διάδραση. Οφείλω εδώ να υπερασπιστώ τις σχολιάστριες, επειδή δεν γίνεται να απαντούν όπως επιθυμείτε όταν στέλνετε μια ερώτηση. Δεν πηδούν σε αυθαίρετα συμπεράσματα, αντλούν από αυτά που γράφετε και από τις προσωπικές εμπειρίες και του κύκλου τους. Πώς αλλιώς να γίνει; Δεν έχουν σκοπό να φλεξάρουν, να επιτεθούν ή να κοροϊδέψουν, μπαίνουν στον κόπο να γράψουν ανώνυμα ένα κατά τεκμήριο δομημένο σχόλιο ώστε να προσφέρουν μια οπτική που δεν είχε σκεφτεί η ερωτώσα.

Εφόσον δεν μπορείς να εμπιστευτείς ότι δεν θα τους φανεί παράξενο σε αυτή την ηλικία, ε τότε νομοτελειακά δεν έχεις πολλές επιλογές, επειδή αυτός ο δισταγμός σου δεν θα αλλάξει ξαφνικά μετά από τόσα χρόνια. Μόνο να επιδεινωθεί μπορεί με το πέρας του χρόνου, καθώς την παρθενία την ανέφερες επειδή εσύ η ίδια την αντιλαμβάνεσαι ως εμπόδιο για να κάνεις οικογένεια -όχι εμείς. Ίσως να πρέπει να δουλέψεις τον φόβο σου ότι θα σε κοροϊδέψουν. Κι έπειτα. Πώς μπορούμε να λύσουμε το ζήτημα να ελκύεσαι από αυτούς που δεν ελκύεσαι αλλά τους ελκύεις εσύ ή να σου “κάτσουν” αυτοί που εσύ θέλεις; Δεν έχει βρει η επιστήμη λύση σε αυτό το ζήτημα.

Κατανοείς λοιπόν ότι τα κριτήριά σου είναι και πέραν του σεξουαλικού, αυτό που ανέφερα στην αρχική απάντηση. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει αμοιβαία σεξουαλική έλξη μόνο, είναι ότι είσαι μαγκωμένη λόγου φόβου μήπως αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι ως αδυναμία το κοροϊδέψουν.

Επομένως, πρακτικά και λογικά: ή που πρέπει να αλλάξεις το κριτήριο της “εμπιστοσύνης” σου ή που πρέπει να κάνεις πρώτη κίνηση με την ελπίδα να γίνει κάτι με κάποιον που σου αρέσει ή που θα συνεχιστεί η κατάσταση όπως είναι τώρα. Όλοι δοκιμάζοντας έμαθαν, δεν γεννήθηκαν με την γνώση του φλερτ. Δεν μπορείς δυστυχώς να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Κι αν αποτύχεις, τι πειράζει; Πραγματικά, σκέψου το, τι πειράζει; Κι η χυλόπιτα μέσα στη ζωή είναι!

Ούτε είσαι υποχρεωμένη να εξομολογηθείς στους άντρες ότι δεν είχες πριν σεξουαλικές επαφές όταν θα είναι να γίνει η πράξη (δεν είναι πάντα δεδομένο ότι γίνεται κατανοητό, ανάλογα την γυναίκα και την ανατομία της, τυχόν αίμα μπορείς να το αποδώσεις σε περίοδο), ούτε χρειάζεται να αποτελεί η πτύχωση αυτή πρακτικό εμπόδιο: λύνεται το θέμα απλά και αναίμακτα στον/στην γυναικολόγο σου, μπορείς να ρωτήσεις/ζητήσεις. Αυτό βέβαια πάλι σε αφήνει με το πρόβλημα να βρεις άντρα για οικογένεια. Τι να γίνει, είναι συλλογικό το πρόβλημα αυτό, σε αυτό σου απαντήσαμε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News