Η Ρένα απαντά: Update ιστορίας με κοπέλα στο πατρικό με τις αναμνήσεις

Η κοπέλα που κατακλύζεται από άσχημες αναμνήσεις όταν γυρνά στο πατρικό της μας σχολιάζει κάποια ακόμη πράγματα…

Η Ρένα απαντά: Δεν αντέχω να γυρίζω στο πατρικό μου, που είναι γεμάτο με απαίσιες αναμνήσεις

____________

Το update

Ρενα,είμαι η κοπέλα που σού έγραψε όλα αυτά για την οικογένεια μου.

Πώς έβγαλες το συμπέρασμα ότι θεωρώ πως ο κόσμος γυρίζει γύρω μου; Ασφαλώς όχι. Θα έπρεπε μόνη σου να αντιληφθείς πόσο ανακουφιστικο θα ήταν αλήθεια και για τη μητέρα μου να φύγουμε. Δύσκολο σίγουρα,αλλά και ανακουφιστικο. Δεν ξέρεις πώς μεγάλωσα,μην κρίνεις τόσο εύκολα. Ίσως ήταν λάθος που τελικά περίμενα να καταλάβεις. Αυτό που με ενοχλεί τόσο λοιπόν,για να είμαι αρκετά ξεκάθαρη,είναι το πόσο ενδιαφερει κάποιους ανθρώπους ο κόσμος. Πίστεψε με,η μητέρα μου λατρεύει τους γονείς της,θα λάτρευε να μείνει μαζί τους,το μόνο που την αποτρέπει είναι ο φόβος της γιαγιάς μου για το τι θα πει ο κόσμος. Ναι,αν το πιστεύεις υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται ετσι.

Επίσης,ζω κι εγώ σε αυτόν τον κόσμο ξέρεις και γνωρίζω πως στις περισσότερες περιπτώσεις μετά το διαζύγιο ακολουθεί μια μετακόμιση. Όχι,δεν θεωρώ ότι είναι τόσο τρομερό να αλλάξει κανείς περιβάλλον,θα έπρεπε κανείς να μάθει να προσαρμοζεται. Ειλικρινά,δεν συμφωνείς;

Σε ο,τι κι αν διαφωνησεις μαζί μου,ο,τι κι αν μπορείς να πεις για μένα,δεν γνωρίζεις πως μεγάλωσα και δεν γνωρίζεις πόσο δύσκολο είναι εν τέλει να κατεβαίνεις για διακοπές και να αντικρυζεις το προσωπο κάποιου που σε πλήγωσε τόσο πολύ. Πόσες φορές έκλαψα ξέρεις; Πόσες φορές φοβήθηκα ότι η μάνα μου θα πεθαινε απο τη στενοχωρια της μετα τους τσακωμους; Και όλα αυτά τα πέρασα εγω,μονη μου.

Ξέρεις τι ζητώ,Ρενα; Να ξεφύγω για πάντα από τις αναμνήσεις. Οσο κι αν αγαπω τον πατερα μου,δεν μπορώ να ξεχασω οσα εγιναν,γιατι με εχουν πλεον στοιχειωσει. Επίσης,σκέψου αλήθεια πώς θα ένιωθες αν η μητέρα σου λάμβανε ως βασικό παράγοντα τους γονείς της και κυρίως τον αδερφό σου όταν επρόκειτο να αποφασίσει για το διαζύγιο της – και όχι τοσο εσένα που ήσουν μπροστά σε κάθε τσακωμο,που έχεις δει τα πάντα να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια σου και που πάντα έκανες τον διαιτητη; ναι,νιώθω παραμελημένη. Λειτουργώ με το συναίσθημα,γιατί είμαι πολύ πληγωμένη. Αν ήταν κανείς σε αυτήν την κατάσταση,θα μπορούσε να καταλάβει.

Συγγνώμη για το ύφος μου. Σε κάθε περίπτωση,δεν υπάρχει αλλαγή. Η μητέρα μου είναι ανενδοτη.

Η μόνη αλλαγή που θα γίνει θα είναι ότι θα φύγω και θα έρχομαι λιγότερο συχνά,αν βοηθήσει σε κάτι αυτό. Και απλώς θα κάνω υπομονή για να περάσουν τα χρόνια.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία

_____________

Το σχόλιο της Ρένας

Αγαπητή Μαρία, με το δεύτερό σου μήνυμα επιβεβαιώνεις την απάντηση μου στο πρώτο. Μου λες: Τι κρίμα που δεν “αντελήφθην” (?) αυτά που ήθελες να αντιληφθώ. Ή μήπως τα αντελήφθην και πήγα ένα βήμα παρακάτω; Κραυγάζεις (μεταφορικώς), μα γιατί δεν γίνονται τα πράγματα όπως θα τα ήθελα εγώ; Έλα ντε! Σαν να ήσουν η μόνη που της συμβαίνει αυτό.

Είναι επειδή, και στο λέω με πολλή αγάπη, στη ζωή δεν ελέγχουμε πολλά πράγματα. Ελέγχουμε πολύ λίγα, ουσιαστικά. Μόνο όσα εξαρτώνται αποκλειστικά από μας. Εκεί εστίασα στην απάντησή μου. Το λες και μόνη σου: “η μητέρα μου είναι ανένδοτη.” Θα έχει τους λόγους της η γυναίκα, τους οποίους πιθανόν να μην θέλει να σου κοινοποιήσει. Έχεις λ.χ. σκεφτεί ότι αν πάει να μείνει με τους γονείς της είναι σαν να βάζει ταφόπλακα στο ερωτικό της μέλλον; Όχι, δεν το σκέφτηκες επειδή σκέφτεσαι τον εαυτό σου αυτή τη στιγμή, είσαι πολύ νέα κι η νεότητα είναι εκ φύσεως εγωιστική. Επιζητείς ίσως να δικάσουμε τη μητέρα σου, να την πούμε κακή μάνα, να διοχετεύσεις τον θυμό σου. Δεν θα το κάνουμε, όμως εδώ, επειδή αφενός δεν έχουμε περπατήσει στα παπούτσια της, αφετέρου υπήρξε η ίδια θύμα.

Το διαζύγιο δεν σημαίνει απαραιτήτως μετακόμιση, δεν έχουν όλοι διαθέσιμα 2-3 σπίτια να πηγαινοέρχονται, και κάποιοι συμβιβασμοί είναι αναγκαίοι. Η προτεραιοποίηση του αδερφού σου και των αναγκών του ακόμη είναι κάτι που φέρεις βαρέως, όμως δεν είναι κάτι στη δική σου ζώνη ελέγχου. Θα συγχωρήσεις ή δεν θα συγχωρήσεις τη μάνα σου με την βοήθεια της ψυχοθεραπείας.

Ούτε το τι θα πει ο κόσμος είναι στη ζώνη ελέγχου μας, όμως σε ορισμένα θέματα μας επηρεάζει, πώς να το κάνουμε. Καθένας κρίνει ατομικά πόσο εξαρτημένος θα είναι από την κοινή γνώμη. Η γιαγιά σου αποφάσισε και σε αυτή την ηλικία δεν θα αλλάξει μυαλά. Είναι αυτό που είναι.

Αυτό που είναι στη ζώνη ελέγχου σου είναι να μην βλέπεις καθόλου τον πατέρα σου. Γιατί τον βλέπεις; Γιατί δεν τον αποφεύγεις; Σου είπα και στην προηγούμενη απάντηση ότι μπορείς να κάνεις πράγματα για να μην λυπάσαι, να βρεις άλλες λύσεις. Πρέπει να το πιστέψεις και θα το κάνεις κι αυτό με τη βοήθεια θεραπείας. Ωριμάζω θα πει διαχειρίζομαι τα βαρίδια του παρελθόντος, αντιμετωπίζω την πραγματικότητα. Η αγανάκτηση για το παρελθόν δεν σου προσφέρει απολύτως τίποτα.

Τέλος, όταν στέλνουμε ερώτηση σε μια στήλη στο δίκτυο, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να λάβουμε κι απαντήσεις που να μην μας είναι εντελώς ευχάριστες. Σημασία όμως έχει να είναι χρήσιμες. Και πιστεύω ότι πάντα θέτω έναν χρήσιμο προβληματισμό για το παρακάτω.

Επομένως, κράτα ότι χρειάζεσαι να δουλέψεις με έναν επαγγελματία, για να ξεπεράσεις τα οικογενειακά τραύματα, και μεγαλώνοντας θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι ούτε το πρώτο, ούτε το τελευταίο παιδί χωρισμένων γονιών. Θα βρεις το δρόμο σου, όπως κι οι υπόλοιποι.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News