Μια ανάλυση που δημιούργησε ερωτηματικά, κι από κάτω από το λινκ έχουμε διευκρινίσεις.
Η Ρένα απαντά: Φταίει ο πολιτισμός για την κατάσταση των αντρών;
_______
Το update της ιστορίας
Ευχαριστώ για την απάντησή σου. Ναι το θέμα είναι όντως επιστημονικό, αλλά το προσέγγισα ως «Άραγε πώς ζούσαν κλπ, τότε;», προφανώς με τους περιορισμούς κλπ της εμπειρίας της βιωμένης ζωής σήμερα, παρά με μελέτη βιβλιογραφίας κλπ. Σκοπός ήταν μια καλώς εννοούμενη «πρόκληση»: να σκεφτώ μια παράμετρο που δεν είχα σκεφτεί (με την αντίστοιχη απάντησή σου), ενδεχομένως και συ ή/και τα άτομα που διάβασαν το ερώτημα. Στο κάτω κάτω η σελίδα δεν είναι επιστημονική και αυτό δεν είναι πρόβλημα.
Η θέση μου είναι η εξής: Ακόμα και αν υπήρχε μια εποχή όπου η υποταγή των γυναικών ήταν νομοτελειακή, αυτή έχει εκλείψει. ‘Όχι τώρα, αλλά αιώνες πίσω και σταδιακά. Το δικαίωμα στην βία περιορίστηκε, τόσο για τους άντρες -όσο και για τις γυναίκες- και νόμοι, μόρφωση, εισόδημα κλπ καθιστούν την σχέση προσφέρω υποταγή, προσφέρω προστασία περιττή. Πολλοί άντρες αυτό δεν το έχουν καταλάβει (και ενδεχομένως και γυναίκες) και αντί να δουν πως θα μετασχηματίσουν τους εαυτούς τους για το σήμερα κλαίνε για ένα παρελθόν, που έφυγε ανεπιστρεπτί. Και αυτό είναι πρόβλημα: αντί να προσαρμοστούν στο σήμερα και να προετοιμαστούν για το αύριο θέλουν να γυρίσει ο κόσμος, όχι στο χθες, αλλά στο προχθές. Δυστυχώς, σχολιαστές κατάλαβαν ακριβώς το αντίθετο.
Τώρα με το θέμα εργασία. Ίσως ο προβληματισμός μου να έχει να κάνει με την συσσωρευμένη, ίσως, ενέργεια των αρσενικών που δεν βρίσκει ικανό χώρο να εκτονωθεί. Άραγε τι μπορεί να γίνει με αυτό;
Επίσης να πω ότι σε αντίθεση με κάποιον σχολιαστή δεν βλέπω τσόντες, για να μου “έχει καεί ο εγκέφαλος” και δεν ασχολούμαι με σοσιαλ, memes και (φεμινιστικά υποθέτω εννοείς) podcast. O φεμινισμός και η πατριαρχία μού είναι αδιάφορα. Όχι γιατί δεν έχουν σημασία, αλλά γιατί εστιάζω σε άλλες “μάχες”. Ας κερδίσω από τον δικό σας αγώνα και ας κερδίσετε εσείς από τον αγώνα που κάνω εγώ. Κανείς δεν έχει την ενέργεια να κάνει τα πάντα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Man and woman interacting
_______________________
Το σχόλιο της Ρένας
Το αντιγράφω από την επιστολή σου γιατί συμφωνώ: «αντί [οι σημερινοί άντρες] να δουν πως θα μετασχηματίσουν τους εαυτούς τους για το σήμερα κλαίνε για ένα παρελθόν, που έφυγε ανεπιστρεπτί. Και αυτό είναι πρόβλημα: αντί να προσαρμοστούν στο σήμερα και να προετοιμαστούν για το αύριο θέλουν να γυρίσει ο κόσμος, όχι στο χθες, αλλά στο προχθές.» Η αντίσταση στην αλλαγή είναι εγγενές χαρακτηριστικό της μεγάλης πλειονότητας των ανθρώπων. Το ξεβόλεμα αποσυντονίζει.
Για το πώς θα εκτονωθούν, ώστε να αποβληθεί η αρνητική τάση για βία, γι’αυτό υπάρχει η φυσική δραστηριότητα. Δεν εννοώ στενά το γυμναστήριο, καθώς εκεί εμφιλοχωρεί ο κόσμος της κρεατίνης, της macho ενέργειας κι η ναρκισσιστική επιθυμία της αυτοαποθέωσης. Εννοώ η φυσική δραστηριότητα έξω: περπάτημα, τρέξιμο, αθλήματα, κολύμπι, αναρρίχηση, δραστηριότητες -πομπάρισμα οξυγόνου κι αδρεναλίνης. Έχουμε, άντρες γυναίκες, ξεχάσει να κινούμε τα σώματά μας στην καθημερινότητα. Η άσκηση παράγει ενδορφίνες που προκαλούν αίσθημα χαράς κι οι χαρούμενοι άνθρωποι δεν βιαιοπραγούν πάνω στους άλλους, για να παραφράσω ένα εμβληματικό ενσταντανέ της pop κουλτούρας.Σας το βάζω παρακάτω, για όσους κι όσες τυχόν δεν έπιασαν την αναφορά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ δεν έχω να κάνω κάποιο σχόλιο στο κείμενο σας και στους προβληματισμούς σας ίσως γιατί δεν έχω καταλάβει πλήρως ποιος ακριβώς είναι ο αγώνας σας.
Έχω όμως να σας τονίσω ότι εδώ μέσα δεν υπάρχουν και πολλοί σχολιαστές , υπάρχουν ΣΧΟΛΙΑΣΤΡΙΕΣ (γυναίκες) κατά κύριο λόγο και κάποιοι ελάχιστοι σχολιαστές. Μην ντρέπεστε (φοβάστε; αδιαφορείτε; σνομπάρετε;) να χρησιμοποιείτε το θηλυκό γένος όταν η πλειοψηφία στις οποίες αναφέρεστε είναι γυναίκες.
Είναι εμφανές ότι ο φεμινισμός σου είναι αδιάφορος. Οι άλλες μάχες, που υπονοείς ότι δεν δίνουμε εμείς, ποιες είναι άραγε;
Αν ο φεμινισμος και η πατριαρχια σου ειναι αδιαφορα, τοτε προς τι η επιστολη σε εναν φεμινιστικο χωρο;
Ή εισαι τρομερα προνομιουχα ή πολυ τυχερη ή ευτυχισμενη στην άγνοιά σου. Και στις τρεις περιπτωσεις, σε ζηλευω, να ξερεις.
Πάντως θα ήταν χρήσιμο αν θέλετε να στείλετε update αντί για direct απάντηση, να γράφετε ολόκληρο το σχόλιο στο οποιο απαντάτε γιατί οι υπόλοιποι αναγνώστες δεν πολυκαταλαβαίνουμε.
Παρενθετικα και λόγω επαγγελματικής διαστροφής αξίζει να σημειώσουμε ότι τα ελάχιστα περιστατικά καταγεγραμμένης βίας στην απώτατη προϊστορία. Η ιδέα ότι οι πρώιμοι Homo ζούσαν σε μια διαρκή κατάσταση βάρβαρου πολέμου δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στην πραγματικότητα. Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι ο οργανωμένος, μαζικός πόλεμος εμφανίστηκε πολύ αργότερα, κατά τη Νεολιθική εποχή, όταν η εκμετάλλευση της γης, η μόνιμη εγκατάσταση και η συσσώρευση αγαθών δημιούργησαν την ανάγκη υπεράσπισης ζωτικών πόρων. Αντίθετα, κατά την απώτατη προϊστορία, τα καταγεγραμμένα περιστατικά βίας είναι ελάχιστα και αφορούν κυρίως διαπροσωπικές διενέξεις, τυχαίες συγκρούσεις ή ακραίες συμπεριφορές επιβίωσης. Η Sima de los Huesos («Λάκκος των Οστών») είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό ηταν ενδιαφέρον. Σε ευχαριστώ προσωπικά για τον χρόνο σου.
Αν και δεν κατάλαβα τι εννοεί η θρματοθετρια διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το δικο σου σχόλιο. Πολλά απο αυτά τα εχω βρει μεμονωμένα αλλα εσύ τα μαζέψει όλα μαζί.
Προφανώς “η υποταγή των γυναικών στους άνδρες” δεν ήταν αποτέλεσμα νομοτέλειας, όχι πια, αλλά σε καμία εποχή. Άλλωστε, πολύ σωστά, το συντάξατε με χρήση ..υποθετικού λόγου 🙂 “ακόμα και αν υπήρξε μία εποχή …… τώρα πια δεν” και “αυτό έγινε αιώνες τώρα και σταδιακά”. Ειλικρινά σας λέω ότι δεν κάνω την παραπάνω επισήμανση ως μεψίμοιρος, αλλά γιατί μπορεί να βρείτε χρήσιμη την οπτική αυτή. Οι σχέσεις που εδραιώθηκαν δεν είναι αποτέλεσμα ευθείας σύγκρουσης και αντιπαράθεσης μεταξύ φύλων (για παράδειγμα), αλλά ως αποτέλεσμα διαμεσολάβησης γενικότερης διευθέτησης, ανά τους αιώνες. Άλλωστε, όπως είμαι βέβαιος ότι γνωρίζετε, αν κρίνω από τον τρόπο διατύπωσης… Διαβάστε περισσότερα »