Και εραστές είχαμε, και σύζυγο, και καριέρα, και εμφάνιση είχαμε και έχουμε. (Παιδιά δεν έχω, παρότι προσπάθησα δεν συνέβη και η ζωή συνεχίστηκε) Και χρόνια ψυχοθεραπείας κάναμε για να τα βρούμε με τον εαυτό μας
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Για πες μας Ρένα, τι κάνουμε τώρα στα 50;
Και εραστές είχαμε, και σύζυγο, και καριέρα, και εμφάνιση είχαμε και έχουμε. (Παιδιά δεν έχω, παρότι προσπάθησα δεν συνέβη και η ζωή συνεχίστηκε) Και χρόνια ψυχοθεραπείας κάναμε για να τα βρούμε με τον εαυτό μας. Και παρέες, και ενδιαφέροντα, και ανεξαρτησία έχουμε και να μας χαιρόμαστε. Όλα αυτά ακούγονται απλά αλλά δεν ήταν και δεν είναι. Τώρα όμως, για πρώτη φορά στη ζωή μου, νιώθω αμήχανα. Πώς θα γνωρίσω κάποιον; Πού;
Τώρα που τα στάνταρ μου δεν είναι εκεί που ήταν στα 30 μου, τώρα που είμαι πιο κοντά στον αυθεντικό μου εαυτό από κάθε άλλη φάση της ζωής μου, δεν ξέρω πώς θα κάνω μια ενδιαφέρουσα γνωριμία… Δεν ψάχνω σεξ, από αυτό έχω, ούτε ψάχνω την “ασφάλεια” και τη “σιγουριά”. θέλω να συναντήσω κάποιον που θα έχει κάνει τα χιλιόμετρα (και στην εσωτερική και στην εξωτερική ζωή) να πιούμε ένα ποτό βρε αδερφέ, ένα σινεμά, να μοιραστούμε τον ενθουσιασμό και την περιέργεια για τη ζωή. Αλλά πού θα γίνει αυτό; Πώς; Για πρώτη φορά στη ζωή μου όλο αυτό φαίνεται τόσο δύσκολο… Κάτι που δεν ερωτεύομαι πια με το τραύμα μου, κάτι που “το έχω ξαναδεί αυτό το έργο”, κάτι που ηλικιακά το “target group” είναι αρκετά πιο μικρό… Καμιά ιδέα;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Butter and Flies
______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Έχω μια πεποίθηση που από την κοινωνική παρατήρηση επιβεβαιώνεται και θα στην πω χωρίς φόβο και πάθος. Είμαι βέβαιη ότι άνθρωπος που έχει κάνει πολλή ψυχοθεραπεία στη ζωή του χωρίς να υπήρχε συγκεκριμένος λόγος (πένθος, τραύμα, κακοποίηση, ψυχικό νόσημα, κάτι που ταλαιπωρούσε δηλαδή έντονα και παρατεταμένα) αλλά «για να τα βρει με τον εαυτό του» δυσκολεύεται κατόπιν πάρα πολύ να βρει σύντροφο.
Αφενός έχει μάθει να προσωποποιεί όλες τις καταστάσεις με βάση τις δικές του συνισταμένες. Αξιολογεί τον εαυτό ως κέντρο του κόσμου, αποκλείοντας επομένως έτσι από την διάδραση το άλλο άτομο: υψώνει προστατευτικούς μηχανισμούς (κι ενίοτε όταν έχει προυπάρξει κακοποίηση ας πούμε, καλά κάνει!), τικάρει κουτάκια, θεωρητικοποιεί standards και όρια και δεν αφήνεται στην ίδια την διάδραση ώστε να τον εκπλήξει ο άλλος άνθρωπος -ενίοτε ευχάριστα! Η ίδια η διαδικασία της ψυχοθεραπείας το κάνει αυτό αναγκαστικά, εφόσον δεν γίνεται υπό μορφή υπαρκτού ζεύγους. Το «τα έχω βρει με τον εαυτό μου» μεταφράζεται επί του πρακτέου τότε ως κάτι μασίφ κι αδιαπέραστο, ως κάτι που δεν λυγίζει και δεν προσαρμόζεται. Όμως η σχέση κι οι γνωριμίες είναι εξ ορισμού μια συνεχής διαπραγμάτευση, ένα συνεχές αλισβερίσι συναισθημάτων, ιδεών και βιωμάτων. Όταν έχεις μάθει μέσα από χρόνια ψυχοθεραπείας ότι «είσαι Χ» (τελικά), είναι αρκετά δύσκολο να γίνει Χ.02 ή Χ.03 ώστε να κουμπώσεις με τον άλλον άνθρωπο. Δεδομένου ότι προϊόντος του χρόνου οι άνθρωποι μεγαλώνοντας χάνουν την υπομονή τους, την ικανότητα να είναι ελαστικοί και να μπορούν να διαπραγματευτούν εκ νέου επειδή έχουν πλέον συνηθίσει ένα είδος ζωής, το πράγμα δυσκολεύει ακόμη παραπάνω.
Κατά δεύτερον, η πολλή ψυχοθεραπεία τείνει να μας κάνει να βλέπουμε και τους άλλους ανθρώπους με την ψυχοθεραπευτική ματιά. Δηλαδή να τους «ψυχολογούμε» λαϊκιστί και να διατυπώνουμε και διαγνώσεις μέσα μας: τώρα μου κάνει χειρισμό, έχει ναρκισσιστικά στοιχεία, διέπεται από το σύνδρομο Αγίας-πόρνης κλπ κλπ. Βέβαια δεν λέω, καλή είναι η αναγνώριση της μπανανόφλουδας, άπαξ και την πατήσεις μετά πάει, αλλά το αποτέλεσμα στο πηλίκο είναι μηδέν. Κανένας δεν περνάει τον πήχη. Γιατί; Επειδή οι άνθρωποι (όχι μόνο οι άντρες, γενικό είναι αυτό) είναι αδύναμοι, έχουν ελαττώματα, έχουν αδυναμίες, δεν μπορούν να έχουν «όλο το πακέτο» επομένως πρέπει κανείς να κάνει το παραπάνω βήμα και να προτεραιοποιήσει τι θεωρεί απολύτως αναγκαίο και μη διαπραγματεύσιμο και να δει πώς μπορούν να συγκλίνουν στα υπόλοιπα. Κατά κάποιο τρόπο οι ερωτικές σχέσεις είναι λίγο σαν την πολιτική -η ακαμψία δεν φέρνει καλά αποτελέσματα.
Ταυτόχρονα η ηλικία δεν είναι ποτέ απαγορευτικός παράγοντας για έρωτα ή συντροφικότητα ή και τα δύο. Είναι θέμα όμως το πού κινείσαι, σε ποιούς κύκλους, αν σου ταιριάζουν, αν εκμεταλλεύεσαι τις δυνατότητες που υπάρχουν στο σήμερα ή πηγαίνεις με οδηγό όσα λειτουργούσαν πριν 20-30 χρόνια. Η εξωστρέφεια, η ενεργητικότητα, η θετική διάθεση τραβούν κόσμο κοντά μας, είναι λογικό κι επιστημονικά επιβεβαιωμένο. Αν δεν κάνεις συγκεκριμένες πράξεις προς αυτή την κατεύθυνση ο ενδιαφέρων άνθρωπος δεν θα πέσει ως μάννα εξ ουρανού. Καλή πορεία λοιπόν!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κέντημα η απάντηση της Ρένας. 👏👏👏
Δεν κατάλαβα τι ακριβώς ρωτάς. Που θα κάνεις γνωριμίες; Στην ηλικία σου φαντάζομαι ξέρεις που θα βρεις κόσμο που σε ενδιαφέρει. Το που θα γνωρίσει νέο κόσμο η καθεμία δεν είναι και πυρηνική φυσική. Σε εξόδους, σε παρέες, μέσω φίλων, σε χόμπι δραστηριοτητες και κοινά ενδιαφέροντα, στη δουλειά ή σε κοινό επαγγελματικό χώρο, στα σοσιαλ, σε dating apps. Διαλέγεις τι σου πάει. Όσο αυξάνονται οι γνωριμίες τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες. Αλλά το πραγματικό ερώτημα πίσω από αυτά που λες νομίζω είναι αυτό: πως θα βρω κάποιον να ταιριάξω για να περνώ όμορφα; Και σε αυτό καμία δεν μπορεί να σε… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατι α’ ενικος;
Οποιος λεει οτι εκανε πολλα χιλιόμετρα μεσα του…δεν ξερω, καμια φορα μου βγαζει οτι δεν εχει παει πουθενά
Α’ πληθυντικό θελετε να πειτε..μ’αρεσει που γράφετε και σχόλιο επί τούτου!
Καλά με συγχωρείς (με meme Βλάσης Μπονάτσος από Απαράδεκτους). Η απορία μου παραμένει, γιατί μιλάει στον α’ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ, αναφερόμενη στον εαυτό της. “Και εραστές είχαμε, και σύζυγο, και καριέρα, και εμφάνιση είχαμε και έχουμε.”