Οι “ελπίδες” από τη φύση τους δεν είναι ρεαλιστικές. Οι προσδοκίες ή οι προβλέψεις βασίζονται σε δεδομένα. Εσύ θα κρίνεις πόσο κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.
_____________________
Η ιστορία της Κατερίνας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλησπέρα,
Είμαι 25 χρονών και είμαι εδώ και 4 χρόνια περίπου σε σχέση. Εγώ δουλεύω κι εκείνος είναι φοιτητής στο εξωτερικό, επομένως εκτός της περιόδου του κόβιντ που περάσαμε μαζί, τον βλέπω τις γιορτές και το καλοκαίρι. Τα πρώτα δύο χρόνια της σχέσης μας ήταν ένα όνειρο. Τα πρώτα σύννεφα ήρθαν όταν εκείνος επέστρεψε στο εξωτερικό κι ένας συνδυασμός των δυσκολιών που αντιμετώπισε εκεί, και της επιρροής της τοξικής του οικογένειας, τον άλλαξε. Όταν γυρίζει πίσω σε μένα όλα είναι πολύ καλύτερα ενώ όταν φεύγει νιώθω έναν άλλο άνθρωπο, καθώς γίνεται ψυχρός και δε μου αφιερώνει χρόνο. Εγώ έχω καταβάλει μεγάλες προσπάθειες να τον στηρίξω και να δείχνω κατανόηση και προσπαθώ η σχέση μας να μη γίνει άλλο ένα πρόβλημα στο κεφάλι του, με αποτέλεσμα να νιώθω διαρκώς παραμελημένη. Την τελευταία χρόνια είχα επηρεαστεί από τη δική του ψυχολογία και από την συμπεριφορά του σε τέτοιο βαθμό που δυσκολευόμουν να λειτουργήσω κανονικά στην καθημερινότητα μου από τον πόνο που ένιωθα.
Όσον αφορά την οικογένεια του, πρόκειται για ανθρώπους που μαλώνουν με το παραμικρό και χρησιμοποιούν βαριές κουβέντες και βρισιές που ξεπερνούν τα όρια. Το αγόρι μου αναγνωρίζει πως το κλίμα στο σπίτι του είναι τοξικό και θέλει να το αποβάλει από μέσα του, αλλά είναι αρκετά οξύθυμος και ο ίδιος. Είναι γενικά προσεκτικός απέναντι μου, κάποιες φορές μόνο υψώνει τη φωνή του, αλλά οι τσακωμοί μας είναι πολύ κουραστικοί και ψυχοφθόροι για μένα γιατί νιώθω ότι η ψυχολογία μου βρίσκεται στα χέρια ενός αντιδραστικού παιδιού. Εγώ (που έχω μεγαλώσει σε διαφορετικό περιβάλλον με ηρεμία και σεβασμό), δεν αντέχω αυτές τις συμπεριφορές και την ένταση. Πριν λίγους μήνες πήρε την απόφαση να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία, την οποία όμως διέκοψε για οικονομικούς λόγους.
Τον αγαπάω πολύ κι εκείνος το ίδιο, και σπάει η καρδιά μου στη σκέψη πως θα τον χάσω. Το μυαλό μου όμως λέει πως μου αξίζει να μου συμπεριφέρονται καλύτερα.
Πριν λίγο καιρό, όταν του έθιξα επιτέλους κάποια ζητήματα, μου είπε να μην τον αφήσω τώρα που δυσκολεύεται. Δεν αποζητώ την ευκολία, ξέρω πως υπάρχουν δυσκολίες στη ζωή και αλίμονο αν δεν στεκόμασταν βράχοι στον άνθρωπο μας για να τις ξεπεράσει. Αναγνωρίζω επίσης πως του χρειάζεται χρόνος για να διαχειριστεί ότι κουβαλάει αλλά και να ωριμάσει. Αυτό που φοβάμαι και δυσκολεύομαι να αντιληφθώ είναι το αν όντως οι ελπίδες μου πως τα πράγματα θα αλλάξουν στο μέλλον είναι ρεαλιστικές ή αν κοροϊδεύω τον εαυτό μου γιατί δε θέλω να τον χάσω.
Προς το παρόν τα χρόνια περνάνε κι εγώ αφιερώνω όλο μου τον εαυτό σε κάποιον που δεν είναι σε θέση (για τώρα και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα) να κάνει το ίδιο. Σύντομα θα κληθώ να αποφασίσω αν θέλω να μετακομίσω στο εξωτερικό μαζί του (όπου θα βρει δουλειά). Δε με νοιάζει να κάνω θυσίες και να βάζω δεύτερο τον εαυτό μου, θέλω όμως να ξέρω πως θα έχει αντίκρισμα και δε θα καταλήξω (περισσότερο) πληγωμένη….
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, οι συμβουλές σας θα εκτιμηθούν ιδιαιτέρως.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατερίνα
______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Κατερίνα η περίπτωσή σου είναι σχεδόν τυπική. Κοπέλα που δεν ικανοποιείται από την σχέση της όπως είναι, περιμένει όμως μήπως γίνει όπως θέλει στο μέλλον. Και βέβαια, επειδή ακριβώς ξεκινά από την στρεβλή λογική του “δέκα και καρτέρει” θέλει εγγυήσεις ότι η επένδυση δεν θα της βγει μάπα. Όμως αυτό κανένας δεν μπορεί να στο εγγυηθεί.
Θα σου πω κάτι και κράτησέ το. Ο χρόνος δεν κάνει τα πράγματα καλύτερα. Συνήθως τα κάνει χειρότερα. Κι αυτό ακόμα και στις ιδανικότερες καταστάσεις, επειδή ο χρόνος βαραίνει ο ίδιος στις πλάτες των ανθρώπων, κουράζει, δημιουργεί περιορισμούς. Ποτέ ξανά δεν θα έχεις την ελευθερία των 25. Ποτέ. Τώρα μπορείς σχεδόν να κάνεις ό,τι θέλεις. Δεν είναι το ίδιο σε προχωρημένη ηλικία. Ναι, μπορείς να κάνεις ξεκινήματα σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά αντικειμενικά οι δυσκολίες είναι περισσότερες.
Μας γράφεις για τόσα που δεν σε ικανοποιούν. Ότι διαφωνείτε και χρησιμοποιεί το μοτίβο της οικογενείας του, με τις εντάσεις. Ότι δεν σου δίνει την σημασία που θα ήθελες. Ότι αναγνωρίζει ότι δυσκολεύεται κι ο ίδιος να φερθεί όπως σου αξίζει. Ότι δυσκολευόσουν στην καθημερινότητά σου δια αντανακλάσεως της δικής του δυσκολίας. Ότι είστε μακριά και δεν έχεις καθόλου εξασφαλισμένη μια αυθύπαρκτη ύπαρξη στο εξωτερικό αν αποφασίσεις να τον ακολουθήσεις στην δουλειά που ΘΑ πιάσει εκεί (ποιός το εγγυάται αυτό;)
Έπειτα, θα μου επιτρέψεις να αμφισβητήσω κάτι. Λέει “δυσκολεύεται”. Με την επιστροφή στο εξωτερικό. Όμως αν κατάλαβα καλά, δεν πήγε τώρα στο εξωτερικό, γνωριστήκατε και δημιουργήσατε σχέση ενώ είχε αρχίσει να φοιτά στο εξωτερικό, διέκοψε λόγω πανδημίας την διαμονή, και κατόπιν επέστρεψε. Πώς πριν -που θεωρητικά ήταν η περίοδος προσαρμογής- δεν δυσκολευόταν και δυσκολεύεται τώρα; Γιατί; Τι μεσολάβησε; Γνωρίζεις; Αν δεν γνωρίζεις, πηγαίνει κάπου το μυαλό σου;
Έχεις πιαστεί από το αφήγημα της κοπέλας-βράχου που παλεύει για την σχέση της, που κάνει τα πάντα, θυσίες, όνειρα, προσωπικές ματαιώσεις, προκειμένου να θεμελιώσει ΤΗ ΣΧΕΣΗ. Η σχέση ως Ιερό Δισκοπότηρο. Αλλά και η αφοσίωση σε κάτι που δεν σε γεμίζει ως απόδειξη ότι είσαι καλός άνθρωπος, άξια σύντροφος, σταθερή γυναίκα. Ε λοιπόν μπούρδες. Τίποτα απ’αυτά δεν θα σου αναγνωριστεί, στο υπογράφω. Αν είναι να τα κάνεις κάνε τα όχι με ορίζοντα το μέλλον και το τι θα κάνετε τότε (που είναι άδηλο), αλλά επειδή είσαι συνειδητά διατεθειμένη να πετάξεις χρόνια από την ζωή σου που δεν θα γυρίσουν πίσω.
Η προσωπική μου συμβουλή είναι να κρίνεις με τα δεδομένα που έχεις τώρα. Όμως εσύ ξέρεις καλύτερα. Στείλε μας update.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“…κι εγώ αφιερώνω όλο μου τον εαυτό σε κάποιον…” “Δε με νοιάζει να κάνω θυσίες και να βάζω δεύτερο τον εαυτό μου”. ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ να μη το λες αυτό. Σε κανέναν, ούτε καν στον εαυτό σου, στα κρυφά. ΕΣΥ θα είσαι ΠΑΝΤΑ το νούμερο 1 σου. Εξαίρεση, φυσικά τα παιδιά σου, αν αποκτήσεις. Ποτέ και για κανέναν άνθρωπο (σύντροφο, γονιό, φίλο) δεν θα βάζεις τον εαυτό σου από κάτω. Ποτέ δεν θα γίνεσαι “θυσία” για κάποιον άλλο άνθρωπο. Το πρώτο σου μέλημα είναι να είσαι καλά εσύ. Να περνάς καλά, να νιώθεις άνετα, να σε αγαπάς, να σε εξελίσσεις,… Διαβάστε περισσότερα »
Άνθρωπος που σου λέει να μην τον αφήσεις τώρα που περνάει δύσκολα, είναι παρά πολύ παρτάκιας. Μου έκανε παρά πολύ κακή εντύπωση που στο ζήτησε αυτό.
Έχει περαστεί σε όλ@ μας με κάποιο άρρητο τρόπο ότι οι σχέσεις είναι επένδυση, ότι όσο πιο πολλά καταθέσουμε σε αυτές κι όσο πιο πολύ ιδρωσουμε τη φανέλα, τόσα περισσότερα θα πάρουμε πίσω. Κι όμως, βλέπουμε πολύ συχνά γύρω μας ιστορίες θυσίας, χρόνων και χρόνων βασισμένων μόνο σε ελπίδες και προσπάθειες (τονίζω το “μόνο”), με τελική κατάληξη αυτοί οι άνθρωποι να κάθονται στο τέλος στον… άξονα των z (excuse my French). Φυσικά, δεν υπάρχει τίποτα το ιδεατό σε αυτή τη ζωή – ο Πλάτωνας με τον Κόσμο των Ιδεών του μας πιπίλισε τα μυαλά – και κάθε σχέση θα αντιμετωπίσει… Διαβάστε περισσότερα »
Η απάντηση είναι spot on. Δεν θέλω να κάνω προβολές αλλά θα σου πω την ιστορία μου. Ίσως βοηθήσει. Όταν δίνεις, χωρίς να παίρνεις, κάποια στιγμή αργά η γρήγορα θα νιώσεις ότι σε εκμεταλλεύονται, θα νιώσεις πίκρα, θυμό και ίσως οργή. Ίσως νιώσεις ότι γέρασες πριν τη ώρα σου. Εγώ στην ηλικία σου (25) παντρεύτηκα και εφυγα στο εξωτερικό. Είχα σπουδάσει και κάνει και internships, είχα και υποτροφίες. Επίσης μεγάλωσα σε τοξικό περιβάλλον. Πέρασα αρκετές δυσκολίες για να σταθεροποιηθώ επαγγελματικά αλλά τα κατάφερα με πολύ μεγάλο πείσμα χωρίς άλλες οικογενειακές υποχρεώσεις (δεν είχα παιδιά για δέκα χρόνια) και καμία στήριξη… Διαβάστε περισσότερα »
Το ιδανικο σεναριο ειναι: Το παγωνετε και το ξαναπιανετε στα 30. Ζησε λιγο τωρα
Αγαπητή, σου αξίζει να σου φέρονται υπέροχα και βάζε τον εαυτό σου πρώτο. Αυτά! Αν ακούγονται μακρινά, υπάρχουν τρόποι, πχ ψυχοθεραπεία να ενεργοποιηθουν.