Η Ρένα απαντά: Το σεξιστικό τραγούδι στη σχολική γιορτή

Η δασκάλα δεν έκανε κάποια συζήτηση σχετική με τα κλισέ που απαριθμεί το τραγούδι, ούτε κάποια προσπάθεια πχ. να αλλάξει τους στίχους

__________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και αναγνώστριες,
θα ήθελα τη γνώμη σας σχετικά με το αν το τραγούδι “Αγόρια-Κορίτσια” του Φοίβου Δεληβοριά ενδείκνυται για να το πουνε παιδιά πρώτης και δευτέρας δημοτικού σε σχολική γιορτή στο τέλος της χρονιάς. Η δασκάλα δεν έκανε κάποια συζήτηση σχετική με τα κλισέ που απαριθμεί το τραγούδι, ούτε κάποια προσπάθεια πχ. να αλλάξει τους στίχους (“τα κορίτσια σε προδίδουν για ένα δαχτυλίδι” ένας από τους κορυφαίους στίχους για όσ@ δεν το ξέρουνε).

Κι επίσης θα ήθελα τη γνώμη σας για το ποιά είναι η σωστή αντίδραση. Να γράψω ένα ευγενικό email; Να το αφήσω ασχολίαστο; Έχω μιλήσει μέχρι τώρα δυο φορές στο σχολείο για ζητήματα που είναι σημαντικότερα από ένα σεξιστικό τραγούδι και η αλήθεια είναι ότι δίστασα. Με το δικό μου το παιδί μίλησα εκτενέστατα. Αλλά στη δασκάλα δεν πρέπει να φτάσει με κάποιον τρόπο ότι όταν διαλέγουμε προβληματικά τραγούδια ή κείμενα πρέπει το λιγότερο να συζητήσουμε στην τάξη;

ΑΠΟ ΤΗΝ – δυσάρεστη

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Πλέον μάλλον έγινε η γιορτή, ωστόσο ένα κόσμιο email προς τους καθηγητές και τη διεύθυνση δεν πάει ποτέ χαμένο. Τελευταία στιγμή πάντως να άλλαζε κάτι, ούτως ή άλλως δύσκολο, δεδομένου ότι σ’ αυτά γίνονται πρόβες βδομάδες πριν και τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για εξάσκηση. Επομένως απόφασης ειλημμένης, δυσκολάκι να άλλαζε κάτι δομικά. Ίσως για του χρόνου όμως να χρησιμεύσει ως μπούσουλας. Το να μιλήσεις εκτενώς με το παιδί βέβαια μόνο καλό κάνει, σε οποιαδήποτε περίπτωση. Για όλα τα θέματα. Στο συγκεκριμένο τώρα.

Έψαξα τους στίχους του τραγουδιού (εδώ, μάλιστα με tags «τραγούδια αποφοίτησης» και «τραγούδια για μικρά παιδιά»). Πράγματι, αναφέρει όλα τα κοινά στερεότυπα (κι έναν κλασικό στίχο από παλιό ρετρό τραγούδι κι έναν σύγχρονο κομματάκι χαζούτσικο, σιγά μη κλάψω).

Το νόημα του κομματιού είναι βέβαια σκωπτικό, ξεμπροστιάζει αυτά τα στερεότυπα (εμπνευσμένα από αλήστου μνήμης συνθήματα δημοτικού τύπου «αγόρια ιππότες, κορίτσια μαύρες κότες») θέτοντάς τα με τόσο καρικατουρίστικες περιγραφές. Και καταλήγει ότι οι διαφορές μας ανάμεσα στα φύλα είναι κάτι που μας ενώνει στο τέλος και κάνει το ανθρώπινο παιχνίδι ενδιαφέρον, ώστε να καταρρίψουμε τις προκαταλήψεις μας. Η δασκάλα σίγουρα το «έπιασε» το υπονοούμενο, τώρα το κατά πόσον εξηγήθηκε στα παιδιά ο προβληματισμός του συνθέτη-στιχουργού και πόσο το κατάλαβαν τα παιδάκια που σου αναμεταδίδουν άλλωστε τα τεκταινόμενα για την προετοιμασία της γιορτής, χμ, είναι ένα θέμα. Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά τι ειπώθηκε στην τάξη. Θα φανεί. Πάλι καλά δεν ακούστηκε τραπ στην σχολική γιορτή. Μην απορείς, η έκθεση σε τέτοια ακούσματα είναι όλο και μεγαλύτερη σε όλο και μικρότερες ηλικίες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News