Από πέρυσι λοιπόν ξεκίνησε να κάνει παρέα με ένα παιδάκι από την τάξη της (ας τον πούμε Νίκο) και είδαμε αλλαγή στην συμπεριφορά της.
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρενα και αμποπαρέα! Χαίρομαι πολύ που υπάρχει αυτή η στήλη που μου κάνει παρέα από τα φοιτητικά μου χρόνια! Πλέον σας νιώθω σαν οικογένειά μου και γι αυτό θα ήθελα την συμβουλή σου Ρένα και της κοινότητας για ένα λεπτό ζήτημα.
Εχω μια 4χρονη κόρη, ζούμε στο εξωτερικό και πηγαίνει στο νήπιο, εδώ λένε νηπιαγωγείο τα 3 χρόνια πριν πάνε δημοτικό και έχουν τα ιδια ωράρια με το δημοτικό (μάθημα μέχρι τις 2 και μετά καφετέρια και εξωσχολικές δραστηριότητες). Η κόρη μου πηγαίνει παιδικό από 10 μηνών, είναι ένα κοινωνικό παιδί, με ενσυναίσθηση αν και κάπως πιο ατίθαση τελευταία. Προσπαθούμε κι εγώ κι ο πατέρας της να μεγαλώσουμε έναν ανεξάρτητο παιδί, που δεν θα φοβάται να λέει την αποψή της αλλά θα σέβεται και τους υπόλοιπους.
Από πέρυσι λοιπόν ξεκίνησε να κάνει παρέα με ένα παιδάκι από την τάξη της (ας τον πούμε Νίκο) και είδαμε αλλαγή στην συμπεριφορά της. Αρχισε να μας χτυπά, να χρησιμοποιεί κάποιες άσχημες λέξεις, να βγάζει γλώσσα (κυριολεκτικά) και γενικά να συμπεριφέρεται με αγένεια αρκετές φορές. Μας είπαν κι απ το σχολείο οτι την έβλεπαν λιγότερο συγκεντρωμένη και πιο ζωηρή στο τέλος της χρονιάς, αλλά μας είπαν οτι είναι φάση και στο τέλος της χρονιάς είναι πιο κουρασμένα. Το καλοκαίρι πέρασε ήρεμα και τώρα που ξεκίνησε το σχολείο και ξεκίνησε να κάνει παρεά με τον Νίκο άρχισε πάλι να συμπεριφέρεται διαφορετικά. Μας έχει πει η δασκάλα σε εξωσχολική δραστηριότητα οτι οταν ειναι ο Νίκος η μικρή δεν δίνει σημασία και κάνει ο,τι θέλει.
Ο Νίκος λοιπόν είναι ένα ζωηρό παιδάκι που απ οτι μας λέει η κόρη μας τσακώνεται με τα άλλα παιδάκια και τα χτυπάει, γι αυτό δεν τον παίζουν. Επίσης μας λέει οτι θέλει να παίζει μαζί της μόνο και δεν την αφήνει να παίξει με άλλα παιδιά. Εχουμε τύχει σε παρκο μαζί και έχω δει οτι όντως συμβαίνει. Στην κόρη μου αρέσει να παίζει με τον Νίκο γιατί της φαίνεται αστείος απ ότι λέει και παίζουν τα παιχνίδια που θέλει εκείνη, αλλά παίζουν μόνο μαζί γιατι ο Νίκος δεν θέλει τα αλλα παιδιά.
Η δυναμική τους δεν μου αρέσει. Το αποκορύφωμα ήταν πριν λίγες μέρες που μου είπε ο δάσκαλος των εξωσχολικών οτι τον χτύπησε (!) Η μικρή ποτέ δεν έχει σηκώσει χέρι σε κανέναν και τώρα χτυπά έναν δάσκαλο γιατί της το είπε ο Νίκος. Αυτό μου το είπε και ο δάσκαλος και εκείνη οπότε είναι αλήθεια. Νιώθω οτι η κόρη μου βρίσκεται σε μια τοξική σχέση και δεν μπορώ να κάνω κάτι. Ακουγεται αστείο αλλά ανησυχώ. Δεν θέλω να της απαγορεύσω να παίζει μαζί του. Προσπαθώ να της εξηγήσω οτι δεν κάνουμε κάτι επειδή μας το λένε οι άλλοι, οτι μπορεί να παίζει και με άλλα παιδιά ή όλοι μαζί αλλά δεν αλλάζει κάτι.
Δεν ξέρω αν έχει νόημα να μιλήσουμε στην δασκαλα γιατι δεν μπορεί να τους χωρίσει στο προαύλιο. Ο άντρας μου έφτασε στο σημείο να πει να την αλλάξουμε σχολείο του χρόνου, αλλά δεν θα ήθελα. Ειμαι υπερβολική; Πως θα μπορούσα να διαχειριστώ το θέμα; Δεν ρίχνω το φταίξιμο στον Νίκο, παιδάκι είναι, ανησυχώ που η μικρή επηρεάζεται τόσο και ψάχνω τρόπους να την θωρακίσω, για το μέλλον κυρίως.
ΥΓ. Ειχα μιλήσει με τον μπαμπά του Νίκου και του είχαν πει από το σχολείο οτι το παιδί μπορει να έχει ADHD αλλά ο γιατρός το απέκλεισε
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανήσυχη μαμά
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Να’σαι καλά, πολύ χαίρομαι που αισθάνεσαι έτσι!
Για το ζήτημα που μας εξιστορείς, πιάνομαι από το τέλος προς την αρχή. Δεν είναι αρμοδιότητα «του γιατρού» (εννοώντας παιδίατρο;) η διάγνωση ADHD. To έχω αναφέρει κι αλλού. Αρμοδιότητα παιδοαναπτυξιολόγου-ψυχιάτρου είναι αυτά τα θέματα, αλλά παγώνει το αίμα των γονιών με την αναφορά στην ψυχιατρική επειδή φοβούνται. Κι έτσι τα κουκουλώνουν μέσα τους κι έξω τους και το σαράκι τους τρώει. Βέβαια να αναφέρω εδώ παρενθετικά ότι η ADHD έχει διάφορες μορφές, κύριο χαρακτηριστικό είναι η παρορμητικότητα, η κακή σχέση με το χρόνο, η διάσπαση προσοχής και η δυσκολία ολοκλήρωσης tasks. Όχι να χτυπάει ή/και να βρίζει (αυτό εμπίπτει αλλού κι είναι άλλη διάγνωση, το χτύπημα δεν είναι απαραίτητα θυμός ή επιβολή, αλλά ενίοτε στις μικρές ηλικίες απελπισμένη προσπάθεια για επαφή και προσοχή ή ματαίωση).
Για να κάνει υπαινιγμό το σχολείο, κάτι έχουν διακρίνει, αλλά βέβαια όπως είπαμε είναι ειδικότητα εξειδικευμένου ανθρώπου κι όχι της σχολικής μονάδας. Και γι’αυτό είναι κάπως άτοπη η προσωπική συζήτηση με τον μπαμπά του «Νίκου», επειδή κι εκείνος βιώνει αυτό το περίεργο roller coaster με το παιδί του, το οποίο δεν μπορεί να ελέγξει (οι τρόποι άμεσου ελέγχου δεν είναι παιδαγωγικοί). Αν διατεθεί να το ψάξει, ίσως ανακαλύψετε μαργαριτάρια. Ίσως κι όχι. Δεν έχουν όλα τα δύσκολα παιδιά διάγνωση.
Να απαγορέψεις να παίζουν τα δυο παιδιά, σωστά λες ότι δεν γίνεται. Και συχνά φέρνει και το αντίθετο αποτέλεσμα. Το απαγορευμένο γίνεται πιο επιθυμητό. Ταυτόχρονα η προσέγγιση πρέπει να είναι θωράκιση από το σπίτι. Είναι το μόνο που μπορεί να γίνει. Επανάληψη ξανά και ξανά των κανόνων της δικής σας οικογένειας (δε χτυπάμε, δε βρίζουμε), με σωστό παραδειγματισμό κι από σας (πχ. να συγκρατείτε τι λέτε ακόμα κι έξαλλοι να είστε). Ταυτόχρονα φέρε το παιδί σου σε κοινωνικοποίηση και με άλλα παιδάκια εκτός σχολικού περιβάλλοντος, ώστε να βιώσει στην πράξη και τον άλλο τρόπο συμπεριφοράς. Πιστεύω η ποικιλία ερεθισμάτων ωφελεί τα παιδιά και τους προσφέρει ισορροπία ώστε να διαμορφώσουν κριτήριο για τις μετέπειτα κοινωνικές τους επαφές. Ηρεμία, ψυχραιμία και πολλή επανάληψη στο σωστό. Κάτι θα μείνει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ανήσυχη μαμά ασχολείσου με το δικό σου παιδί και άσε τον Νίκο. Ειλικρινά απορώ όταν διαβάζω τέτοια πράγματα και αναφερόμαστε σε νήπια 4 ετών! Ποια τοξική σχέση?? Για όνομα, είναι μόνο 4! Αν το παιδί σας συμπεριφέρεται κάπως φροντίστε να εστιάσετε πως δεν θα παγιωθεί αυτή η στάση, μη χαλάτε την πολύτιμη ενέργεια σας στο να βρείτε ποιος φταίει και ποιον θα κατηγορήσετε. Είναι μία καλή ευκαιρία να διδάξετε στο παιδί σας πως όταν κάτι δεν μας αρέσει δεν σηκώνουμε χέρι, ούτε βγάζουμε γλώσσα. Μη περιμένετε να το μάθει με τη μία, χρειάζεται πολλή επανάληψη μέχρι να το εμπεδώσει. Στη… Διαβάστε περισσότερα »
Εχετε παρα πολυ δικιο, και εγω αγανακτησα με τη σταση της «ανήσυχης μαμάς» και την απαξίωση της προς το Νίκο, που απο τι κατάλαβα ειναι ο σάκκος του μποξ, απο όλους και κυρίως απο τον ανεκδιήγητο δάσκαλο των εξωσχολικών, που μετέφερε στη μαμά αυτούσια τη δικαιολογία που άκουσε από την κόρη σας! Poor Nikos!
( Η καφετέρια στο νηπιαγωγείο, αξιοσημείωτη. Πίνουν καφέ τα νήπια μετά «το μάθημα»);
Δυστυχώς αυτό το έχω δει πολλές φορές να συμβαίνει. Συνεχώς να κατηγορείται ένα άλλο – ζωηρό- παιδί για τις αντιδράσεις του ”ήρεμου ” και ”καλού” παιδιού.
Να είναι το ζωηρό παιδί η ”κακή επιρροή” και το παιδάκι που κανείς δεν θέλει να παίζει μαζί του. Γιατί είναι εύκολο να φταίει κάποιος άλλος και όχι εμείς!
canteen=καφερτερια, direct translation
Εγώ με όσα έγραψες , είδα ότι η κόρη σου έχει ποιότητες που είναι σπάνιες για τόσο μικρά παιδάκια. Το να κάνει παρέα με το παιδάκι που τα υπόλοιπα έχουν αποκλείσει πχ. Κι αυτό θεωρώ οτι της έχει δωθεί από το σπίτι της, τους γονείς της , εσάς δηλαδή. Και το λέω γιατί ο τρόπος που γράφεις δείχνει ότι είσαι κι εσύ ένας άνθρωπος εξαιρετικός που αγγίζει το όλο θέμα με ενσυναίσθηση κι όχι από τα μαλλιά , παρόλη την ανησυχία σου. Έχοντας παιδί στην εφηβεία πια , δεν είναι ασυνήθιστη η συμπεριφορά της κόρης σου. Κάθε άλλο. Την έχω… Διαβάστε περισσότερα »
Μην υπερβάλλετε…(τοξικές συμπεριφορές).
Σε αποστειρωμένο περιβάλλον θέλετε να μεγαλώσει?
Είναι 2 παιδάκια ζωηρά που “δέσανε”.
Αν βλέπετε κάποια παραβατική συμπεριφορά να το ψάξετε με την κόρη σας,ο Νικολάκης έχει γονείς.
Ό,τι και να είναι ο κάθε Νίκος το παιδί επέλεξε (όσο μπορεί να επιλέξει ένα 4χρονο) αυτόν τον φίλο με αυτή τη συμπεριφορά και επέλεξε να κάνει αυτό που θα του πει. Δουλειά της γραφούσας και κάθε γονέα λοιπόν είναι να δουλέψει με το ίδιο το παιδί πχ δεν χτυπάς ΠΟΤΕ, ακόμα και αν μας προτρέψει κάποιος άλλος. Δεν άγεσαι και φέρεσαι με βάση 3ους (είτε είναι το “καλύτερο”, είτε το “χειρότερο” παιδί). Η γραφούσα εστιάζει στο Νίκο αλλά ακόμα και να εξαφανιστεί αυτός, το παιδί μπορεί να επιλέξει τον επόμενο “Νίκο”. Αυτό είναι το θέμα.
Συμφωνώ , έχει εστιάσει στο άλλο παιδάκι. Δεν σκέφτεται ουσιαστικά πως θα εκπαιδεύσει το παιδί σε σχέση με αυτό, προβληματίζεται για το πως θα απαλλαγεί από αυτή την ”κακή επιρροή”.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΞΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΝΗΠΙΩΝ.
να συνεχίσετε να της μιλάτε για την συμπεριφορά που εσείς πιστεύετε σωστή και φυσικά να κάνετε το ίδιο.
δεν είναι λύση η αλλαγή σχολειου…και αν συμβεί κάτι αντίστοιχο και στο άλλο-πολύ πιθανό δηλ-τι θα κάνετε,τουρ τα σχολεία?
αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να μεγαλώσετε τον κύκλο της και είστε και τυχεροί που μπορείτε να μιλάτε άνετα με τον μπαμπά του Νικολακη…άλλοι θα σας έκαναν πέρα αν κατηγορούσατε το παιδί τους.
👌👌
Κι όμως υπάρχουν παιδιά δύστροπα, με επιθετική συμπεριφορά.
Έχει ευθύνη και το σχολείο.
Δεν είναι υποχρέωση κάθε γονιού να γνωρίζει τί και γιατί γίνεται με τα άλλα παιδιά.
Σε αυτές τις ηλικίες το παιδί ελέγχεται από το γονιό και το σχολείο.
( Κάποιες ανησυχίες θα μετέφερε στον πατέρα, δε σημαίνει πως κατηγόρησε το παιδί. Φαίνεται ότι ο πατέρας γνωρίζει. )
Καταρχήν ψυχραιμία! Όπως και άλλες αναγνώστριες , έτσι κι εγώ, βλέπω πολύ καλά στοιχεία στην κόρη σας και ίσως σας το έχουν πει και άλλοι. Πρώτα από όλα στην ηλικία που βρίσκεται η κόρη σας δεν είναι σύνηθες να υπάρχουν φιλίες με ένα μόνο άτομο. Στην προσχολική ηλικία τα παιδιά αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους , αρχίζουν να μοιράζονται πράγματα και αναπτύσσουν αρχικές (σύντομες και ασταθείς) φιλίες με πολλά άτομα. Το γεγονός ότι η κόρη σας επικεντρώνεται σ’ ένα άτομο δείχνει ωριμότητα. Το κείμενο σας μου θύμισε μια δική μου εμπειρία από τον γιο μου. Στα 3 του χρόνια πήγε για πρώτη… Διαβάστε περισσότερα »
Μην μπλεχτείς με τους γονείς του άλλου παιδιού. Αν έχει παιδότοπους ή πάρκα η περιοχή σας ή και καμιά άλλη περιοχή παιρνε την μικρή για να ζήσει, να παίξει και με άλλα παιδιά ή κάτι άλλο, δοκίμασε να την γράψεις σε θεατρικό εργαστήρι ή χορό, θα έρθει σε επαφή με άλλα παιδιά. Εκεί μαθαίνουν πειθαρχία και σιγά σιγά ίσως ξεκολλήσει από μόνη της από τον Νίκο, όταν νιώσει έτοιμη να αποβάλει αυτό που αντιπροσωπεύουν και οι δύο, διότι θα γνωρίσει άλλους τρόπους συμπεριφοράς. Κοινωνικοποίηση με άλλα παιδιά. Με τον Νίκο ίσως έχουν κάποια κοινά στον χαρακτήρα.
Κακώς δε ρίχνεις το φταίξιμο στο Νίκο.
Τα παιδάκια δεν είναι αθώα.
Την επηρεάζει πολύ αρνητικά η συναναστροφή μαζί του.
Κακώς δεν έχετε κάνει συζήτηση με τη δασκάλα.
( Καλά, πόσοι δάσκαλοι εξωσχολικών;)
Ίσως θα ήταν φρόνιμο να την αλλάζατε σχολείο.
Έχετε κάνει κουβέντες με το παιδί;
Δεν έχει άλλους φίλους; φίλες;
Φταίει ο Νίκος?
Και να αλλάξει σχολείο.
Και αν βρει άλλον Νίκο τι κάνουμε?
Αλλάζουμε παλι σχολείο?
Ό,τι δε λύνεται, κόβεται.
( Αν βρει άλλον Νίκο, θα δει η μητέρα ότι η κόρη έχει κάποια τάση, κάτι στο χαρακτήρα που χρειάζεται αντιμετώπιση. )
Νομιζω η αλλαγή σχολείου ειναι το τελευταίο που πρέπει να γίνει.
Είναι ένα ρίσκο.
Θυμάμαι κι εγω τον εαυτό μου πριν απο μερικά χρονια να αναρωτιέμαι για παρόμοιες συμπεριφορες με αυτές που περιγράφεις. Δυστυχώς, έκανα το λάθος να τις υποβαθμισω. Σκεφτόμουν πως κάθε παιδί έχει τις δυσκολίες του και προέτρεψα το παιδι μου να δειχνει κατανόηση και παραλληλα να προσπαθει να κανει το σωστο. Μαντεψε… Στην πορεία των χρόνων έγινε πολυ χειρότερο. Το παιδί μου κάθε μέρα πήγαινε στο σχολείο φοβούμενος μήπως κάνει κάτι κι ο φίλος του θυμώσει. Ξεσπούσε πάνω του, τον κοροιδευε, τον κατηγορουσε συνεχώς και διαφορα αλλα άσχημα πράγματα. Δεν λέω φυσικά, πως καθε ζωηρό 4χρονο θα εξελιχθεί έτσι, αλιμονο, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Μου έχει τύχει να έχω μαθητές με προκλητικη εναντιωματικη διαταραχη και πάντα κάποιος συμμαθητής να τους μιμείται και να ακολουθεί. Ο ένας ακόλουθος ήταν στο φασμα του αυτισμού με υψηλή λειτουργικοτητα και σε άλλη περίπτωση ο άλλος ακόλουθος ήταν απλαισιωτος από το οικογενειακό περιβάλλον με ανωριμότητα καιι μαθησιακεες δυσκκοολιες. Νικοι υπάρχουν παντού, είναι ευθύνη της οικογένειας να κάνει παρέμβαση. Εγώ με πολλή αγάπη θα πρότεινα να κάνετε ένα πρόγραμμα συναισθηματικης διαχείρισης με ψυχολόγο για το παιδί κ για εσάς. Οφελος θα έχετε σίγουρα.
Η ευθύνη του εκπαιδευτικού και του σχολείου στο να εντοπίζει και να επεμβαίνει σε προβληματικές καταστάσεις πού αρχίζει και πού σταματάει;