Η Ρένα απαντά: Το μικρότερο παιδί μου έχει αυτισμό κι ο σύζυγος δεν βοηθάει.

Ο αυτισμός δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα. Κι ο σύζυγος δεν το γνωρίζει καν.

_______________

Η ιστορία της Κατερίνας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Είμαι παντρεμένη εδώ και δεκαπέντε χρόνια με έναν άντρα 12 χρόνια μεγαλύτερο. Έχουμε τρία παιδιά ηλικίας 14,8,3 με το μικρότερο να έχει διαγνωστεί με Αυτισμό και δεν μιλάει..

Μένουμε Γερμανία τα τελευταία 10χρονια. Μέχρι πριν δύο χρόνια εγώ θεωρούσα ότι έχω μια ομαλή κ ευτυχισμένη οικογένειακη ζωή. Αλλά ο άντρας μου μετά τον μικρό άλλαξε, δεν ήθελε τρίτο παιδί, και πόσο μάλλον τώρα με το πρόβλημα αυτό. Δεν το λέει ξεκαθα φυσικά, αλλά σε κάθε ευκαιρία ψάχνει να μου βρει τα λάθη μου, σε σχέση με τα παιδιά, με το σπίτι, με την συμπεριφορά μου, με τον αέρα που πλανάται στον αέρα.

Δεν είμαι ευτυχισμένη πια, περνω καλύτερα όταν λείπει στην δουλειά, ενώ όταν έχει ρεπό κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα για το τι θα μου βρει ακόμα… Να πω επίσης ότι δεν με βοηθάει πουθενά, ούτε στο σπίτι ούτε στα παιδιά, όταν έχει χρόνο κάθεται στον υπολογιστή και βλέπει ταινίες…καμια επαφή.

Θέλω να χωρίσω αλλά οικονομικα δεν είμαι ανεξάρτητη γιατί εγώ τρέχω το μικρό παιδί στις θεραπείες και στα σχολεία…τι να κάνω…?

ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατερίνα

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αρχικά να σου κάνω μια μεγάλη αγκαλιά γιατί κατανοώ τι περνάς και πόσο πολλή ψυχική δύναμη χρειάζεται.

Θα ξεκινήσω με το ότι στα 3 έτη είναι νωρίς για να μπει οριστική ταμπέλα για το ζήτημα της Διάχυτης Αναπτυξιακής Διαταραχής. Συνήθως μια τέτοια γνωμάτευση μπαίνει μετά τα 5, όταν το παιδί είναι σε ηλικία νηπιαγωγείου. Η καθυστέρηση στην ομιλία ή η έλλειψή της είναι μια ένδειξη, αλλά ακόμα και να υπάρχει όντως ΔΑΔ η εξέλιξη κάθε παιδιού είναι διαφορετική, ιδιαίτερα σε συσχετισμό με την διανοητική ανάπτυξη. Δηλαδή παιδιά με έλλειψη νοητικής υστέρησης τα πηγαίνουν καλά παρά την διάγνωση ΔΑΔ. Οι τραγικές καταστάσεις που βλέπεις στα μέσα ενίοτε οφείλονται σε συννοσηρότητες και βαριά νοητική υστέρηση. Υπάρχει όμως κι αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας κι είναι πάρα πολύ σημαντικό να το υπενθυμίζουμε. Είναι μια άλλη μορφή ύπαρξης, κάπως ιδιαίτερη, αλλά απόλυτα έγκυρη κι απόλυτα χρήσιμη στο κοινωνικό σύνολο: είναι οι μελλοντικοί νέρντουλες που σκέφτονται out of the box. Αυτά για να σε καθυσηχάσω και να σου δώσω κουράγιο να συνεχίσετε με την πρώιμη παρέμβαση που κάνετε.

Ο άντρας σου πιθανότατα βρίσκεται στο τέλμα της κατάθλιψης μετά από την συνειδητοποίηση ότι το τρίτο σας παιδί δεν είναι όπως το ανέμενε. Και θυμώνει και με τον εαυτό του που προχώρησε με τη γέννηση. Αυτό όμως είναι κατά κάποιον τρόπο “προδοτικό” και για το παιδί το ίδιο (το οποίο τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ), κι εσένα και τα άλλα δύο σας παιδιά που και αυτά έχουν ανάγκες που παραμερίζονται για χάριν του παιδιού με την ιδιαιτερότητα. Για να βγει από αυτή την κατάσταση -στην οποία με οδηγεί η ενασχόληση του με τον υπολογιστή ως καταφύγιο κι escapism- θα χρειαστεί ψυχολογική υποστήριξη, καθώς κι οι δυο σας συμβουλευτική γονέων αν πρόκειται να συνεργαστείτε για το παιδί σας πρώτα και για το γάμο σας ύστερα.

Κατανοώ και συμπονώ την δική σου διάψευση και την κούραση. Ίσως πρέπει να απευθυνθείς σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας για όλη την οικογένεια, καθώς προέχει να συνεργαστείτε μεταξύ σας μέχρι το παιδί να μπορέσει υποτυπωδώς να αυτονομηθεί, αν γίνεται. Επίσης διερεύνησε τι επιδόματα και στήριξη υπάρχει για γονείς σε τέτοια θέση στο μέρος που ζείτε, ώστε να έχεις κάποια βοήθεια οικονομική με ορίζοντα τις αποφάσεις που θα πάρεις στο μεσοπρόθεσμο μέλλον αν τελικά χωρίσεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News