Η Ρένα απαντά: Το γραφείο είναι χωρισμένο σε κλίκες κι εγώ είμαι στη μέση

Πώς να πλοηγηθείς μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον στο γραφείο όταν δεν ανήκεις στις κλίκες;

________________

Η ιστορία της Αφρούλας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Εργαζομαι πρωτη φορα σε υπηρεσια με αρκετους συνεργατες σε ιδια και διπλανα γραφεια. Στο γραφειο που ειμαι ειμαστε 4 ανθρωποι, διπλα αλλοι 2, παραδιπλα αλλα 4γραφεια. Πολυς κοσμος. Αυτο εμενα προσωπικα με εχει τρελανει, γιατι δεν υπαρχουν καλες σχεσεις μεταξυ των παλαιοτερων. Εγω προσπαθω να εχω καλες σχεσεις με ολους, με καποιους εχω πιει και καφε εκτος η θα μιλησω και πιο προσωπικα.

Ομως το κλιμα ειναι πολυ ασχημο στη δουλεια και ντρεπομαι να πω πως εγω τη συμπαθω τη Μαρια και πιναμε καφε το Σάββατο και ειναι πολυ οκ παιδι στην Αννα για παραδειγμα η το αντιστροφο γιατι δεν συμπαθιουνται και μου βαζουν λογια. Αυτο δεν ειναι μονο με μια συναδελφο, ουσιαστικα ειναι 2-3 στρατοπεδα που μισιουνται και βαζουν ρουφιανες, δεν μπορουν καν να συνυπαρξουν. Ρουφιανες πως αργεις στη δουλεια σου η πας πολυ συχνα τουαλετα και χαζευεις (το ακουσα και αυτο εδω μεσα!).

Οι δυο προισταμενες επισης εχουν τετοια σχεση και ειναι ας πουμε οι επικεφαλης ολης αυτης της καταστασης. Δεν τα βρισκουν αυτες και μας παιρνει ολους η μπαλα, ανταγωνιζονται εδω και χρονια ποια θα γινει τελικα διευθυντρια οταν αποχωρησει ο διευθυντης (λιγο πριν τη συνταξη, δεν ασχολειται οπως λεει με γυναικειες αντιπαλοτητες, αρα δεν μπορω να απευθυνθω προφανως σε εκεινον για το κλιμα), αντι να κοιταξουν να παρουν κανενα πτυχιο, προσπαθουν να εχουν την συμφωνη γνωμη των υπαλληλων αλλα με δολιο και ασχημο τροπο.

Εγω ειμαι σχετικα νεα στη δουλεια, ειμαι και μικρη ηλικιακα, αλλα εχω επηρεαστει πολυ ψυχολογικα και εχω απελπιστει αν θα περασει ετσι η εργασιακη ζωη μου. Μερικες μερες δεν λεω καλημερα σε κανεναν κι αλλες θα ρωτησω τους παντες αν θελουν καφε, ωστε να δειξω ουδετερη. Συμπαθω η ανεχομαι τους περισσοτερους εδω μεσα και γενικα προσπαθω να καταλαβω τον καθε ενα και γιατι φερεται οπως φερεται. Πιστευω πως ολοι μας καπου εχουμε δικιο και καπου αδικο, δεν ειναι ασπρο μαυρο.

Το παω και βαθυτερα και σκεφτομαι αν εχω προβλημα να υπερασπιστω τις επιλογες που κανω προκειμενου να ειμαι αρεστη, ειναι κατι που αρχιζω να συνειδητοποιω και δεν μου αρεσει καθολου αυτη η ιδεα. Αφου δεν υπερασπιζομαι οσα κανω(πχ με τον καφε με τη συναδελφο δεν το σχολιασα σε κανεναν), τοτε αυτο δεν ειμαι; Ανικανη να στηριξω τις επιλογες μου. Και μετα σκεφτομαι μηπως απλα με προστατευω ωστε να γινεται υποφερτη η εργασια μου. Τι θα με συμβουλευες;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αφρουλα

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Όπου βρίσκονται πολλοί άνθρωποι μαζί, δυστυχώς συχνά συμβαίνει κι αυτό που λες, αρχίζουν οι κλίκες. Στο σχολείο, στη σχολή, στην εργασία, στα γραφεία, στα γκρουπ του διαδικτύου ακόμη…

Όμως δουλειά σου δεν είναι να βρεις ούτε το δίκιο, ούτε το άδικο. Ούτε να κάνεις το δικαστή, ούτε να κάνεις το διαιτητή. Πας εκεί για να δουλέψεις και μόνον η δουλειά και το έργο που παράγεται θα πρέπει να σε απασχολεί. Κατανοώ ότι ένα πολιτισμένο εργασιακό περιβάλλον θα ήταν ιδεατό, αλλά εκεί μέσα σωτηρία δεν βλέπω και ξεκινά από τον διευθυντή σου που με γνήσιο φαλλοκρατικό πνεύμα θεωρεί όλα αυτά “γυναικείο ανταγωνισμό” (ναι, σωστά γιατί οι άντρες δεν ρουφιανεύουν και δεν σκάβουν ο ένας τον λάκκο του αλλουνού στα γραφεία… #νοτ)

Κάποια στιγμή θα αλλάξεις γραφείο ή εταιρεία και θα αναζητήσεις κάποιο άλλο εργασιακό περιβάλλον με καλύτερη επιχειρησιακή κουλτούρα. Ή εν πάση περιπτώσει με καλύτερη ανατροφοδότηση με την εργοδοσία, το HR και τους προϊσταμένους.

Στο μεταξύ κράτα το στόμα σου κλειστό, μην μεταφέρεις κουβέντες, άκου αυτά που λένε υπομονετικά μην παίρνοντας θέση, και κοίταζε την δουλειά σου. Κάποια στιγμή θα γίνουν αλλαγές, φρόντισε να είσαι από την πλευρά που δεν θα θεωρηθείς μέρος κάποια κλίκας ώστε να μην έχεις απώλειες από την κλίκα που θα “κερδίσει”.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News