Αν το επίδικο είναι η γυναίκα και η προσοχή της, δεν θα ήταν πιο λογικό να εξοντώνεται ο αντίπαλος ώστε να κερδηθεί η γυναίκα;
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή μου Ρένα,
Ανάμεσα στα “εγκλήματα πάθους” είδαμε μετά από σωρεία γυναικοκτονιων πολύ πρόσφατα κάτι “πρωτότυπο”. Ο νυν σκοτώνει τον τέως. Δεν θέλω καθόλου να αναφερθώ στο συγκεκριμένο γεγονός το οποίο είναι από κάθε άποψη πολύ δυσάρεστο και τραγικό.
Απλά με έβαλε σε σκέψεις σχετικά με την έννοια της γυναικοκτονιας. Σκέφτομαι το εξής. Αν το επίδικο είναι η γυναίκα και η προσοχή της, δεν θα ήταν πιο λογικό να εξοντώνεται ο αντίπαλος ώστε να κερδηθεί η γυναίκα; Θέλω να πω προσπαθώ κάθε μα κάθε φορά να καταλάβω ποιο είναι ακριβώς το ” κέρδος” για τον δολοφόνο. Ποιο είναι το κίνητρο; Να σκοτώσει τη γυναίκα. Και μετά; Τι απομένει; Πάει φυλακή και αισθάνεται πως; Δικαιωμένος; Σίγουρος; Άντρας; Θα ανακτήσει την προσοχή μιας αλλης γυναίκας; Τον σεβασμό των άλλων αντρών; Την κυριαρχία του πάνω σε μια νεκρή; Πώς ακριβώς βγάζουν νόημα όλα αυτά;
Επιπλέον ανατριχιλα που προκαλεί το γεγονός ότι οι γυναικοκτονιες είναι σχεδόν πάντα εκ προμελέτης. Δεν πρόκειται περί αντανακλαστικών εγκλημάτων, πχ για μια θέση πάρκινγκ. Δεν υπάρχει η πρόφαση μιας τεστοστερόνης, ανδρεναλινης γουατεβα που πήρε τον λάθος δρόμο. Ο δολοφόνος ξέρει πολύ καλά τι κάνει, το μελετά, το σκέφτεται ,το σχεδιάζει, προβλέπει τρόπους διαφυγής, εφευρίσκει άλλοθι για να την βγάλει καθαρή. Μιλάμε για πρώτης τάξεως σαπιλα.
Αν σκεφτώ δε, ότι οι άντρες που ασκούν ΒΙΑ κατά των γυναικών δεν ανήκουν σε συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο, αισθάνομαι πραγματικά συγκρυο.
Με δέος συμπεραίνω οτι ο λόγος που είμαι σήμερα ζωντανή και αρτιμελής φαντάζει σαν μια υπέρτατη απόδειξη γενναιοδωρίας της Τύχης ή απολυτο θεϊκό Ελεος. Γιατί και νύχτα έχει τύχει να περπατήσω μόνη μου στα σκοτεινά,και έξαλλα έχει τύχει να ντυθώ, και αγνώστους να έχω συναντήσει και να μεθύσω έχει τύχει και να μπω σε αυτοκίνητο όχι και τόσο γνωστού έχει τύχει.
Όσον αφορά τις γυναικοκτονιες δεν καταλαβαίνω πραγματικά ποιο είναι το κέρδος, γιατι έχει μόνο ζημιες. Ας αφήσουμε τη γυναίκα και τον θρήνο των οικείων της στην άκρη. Οι συνέπειες για τον δολοφόνο είναι χειροτερες: φυλακη, κοινωνικος στιγματισμός και απομόνωση, στερηση των παιδιών του, καταστροφή όλης της ζωής του.
Ακόμα και αν την γλιτωσει, δε νομίζω ότι θα έχει καμία σημαντική βελτίωση του βιοτικού του…δαπεδου. Δεν νομίζω ότι θα νιώθει καβλερος και ποθητος στην πορεία. Βέβαια αυτό είναι δική μου οπτική και δεν έχω ιδέα τι βίο θα διαγεί.
Αν υπήρχε λίγο έστω τόσο δα συμφέρον, κάπως θα το κατανοούσα. ( Δεν θα το δικαιολογούσα, απλα θα λέγαμε ότι έχει λογικη σχέση πχ. Σφετερισμός περιουσίας για παράδειγμα). Μου φαίνεται εντελώς παράλογο ότι μετά από χιλιετηρίδες πολιτισμού οι άντρες εξακολουθουν να σκοτώνουν γυναικες.
Τα κίνητρα της γυναικοκτονιας μου φαίνονται τόσο σκοτεινά, ταπεινά και απόκοσμα που δεν τολμώ να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι το αντρικό μυαλό το διατρέχουν τέτοιες σκέψεις. Τρέμω όταν ακούω άντρες να λένε ” κάτι θα του έκανε”, γιατί υποθέτω ότι ο αντρικός ψυχισμός ταυτίζεται (άραγε εξισώνεται ?) ηδονοβλεπτικα με τον δολοφόνο και δολοφονεί εκ νέου. Η κοινή γνώμη που αναρωτιέται τι φόραγε ,ή αν ξεπορτιζε η νεκρή είναι η σιωπηρή μάρτυρας μιας Ομερτά που κρατάει αιώνες.
Δεν νομίζω ότι έχουμε κατανοήσει σε βάθος το σημαίνον και το σημαινόμενο της γυναικοκτονιας. Αυτές οι εξηγήσεις περί ιδιοκτησίας και τοξικής αρρενοπωτητας προσωπικά μου φαίνονται εκ του πρόχειρου και επιφανειακές.
Φοβάμαι ότι είναι κάτι πιο βαθύ που μας σκοτώνει…
ΑΠΟ ΤHΝ – Ανατομία ενός (?) εγκλήματος
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Πιστεύω ότι η ρήση «Όλα στον κόσμο έχουν να κάνουν με το σεξ, εκτός από το σεξ· το σεξ έχει να κάνει με την εξουσία» (που λανθασμένα αποδίδεται στον Όσκαρ Γουάλντ) ισχύει ανάποδα. Όλα έχουν να κάνουν με την εξουσία και η εξουσία έχει να κάνει με το «σεξ» (με την έννοια της ικανοποίησης ενός αρχέγονου ενστίκτου).To αναφέρεις κι εσύ: την κυριαρχία του πάνω σε μια νεκρή. Είναι νεκρή, επειδή δεν μπόρεσε να την κατισχύει ζωντανή! Αυτό που αναρωτιέσαι (αν δηλαδή το επίδικο είναι η γυναίκα, δεν είναι πιο λογικό να εξοντωθεί ο αντίπαλος;) ισχύει για τις γυναίκες. Επειδή η αντίληψη της κατίσχυσης δεν είναι στη βάση του συσχετισμού άντρα-γυναίκας, όπως είναι για τον άντρα. Για την γυναίκα το επίδικο είναι ο άντρας κι η «προστασία» ή η «κατοχή» του, επομένως η απειλή είναι η άλλη γυναίκα -έτσι μας έμαθαν να πιστεύουμε, επομένως η πατριαρχία στρέφει τη μια γυναίκα εναντίον της άλλης. Όχι όμως τον άντρα εναντίον ενός άλλου άντρα, αφού τοποθετεί το φταίξιμο στην γυναίκα! Επομένως «τιμωρείται» η γυναίκα και στις δυο περιπτώσεις. Στην μια περίπτωση ως και μοιραία.
Το ζήτημα των γυναικοκτονιών χρήζει κοινωνιολογικής ανάλυσης, δεν είναι κάτι εύκολο. Σύμφωνα με το κέντρο Διοτίμα, οι κύριες συνθήκες που ευνοούν το φαινόμενο είναι: το πατριαρχικό μοντέλο στο οποίο η γυναίκα είναι κατώτερη του άντρα ή του «ανήκει», ο μισογυνισμός κι η έμφυλη ανισότητα (δημιουργώντας το έδαφος για την βία) και τέλος η κοινωνική ανοχή.
Συχνά η κοινωνία εμφανίζεται αδύναμη ή απρόθυμη να αντιδράσει αποτελεσματικά στα πρώιμα στάδια της βίας, “νομιμοποιώντας” σιωπηρά το αποτέλεσμα. Το γράφεις άλλωστε κι εσύ. «Τρέμω όταν ακούω άντρες να λένε “κάτι θα του έκανε”, γιατί υποθέτω ότι ο αντρικός ψυχισμός ταυτίζεται (άραγε εξισώνεται ?) ηδονοβλεπτικα με τον δολοφόνο και δολοφονεί εκ νέου». Επειδή μεγαλώνουμε στις δυτικές κοινωνίες να καταδικάζουμε την βία, και την έμφυλη βία ακόμα περισσότερο («τις γυναίκες δεν τις χτυπάμε ούτε με τριαντάφυλλα»). Άρα χρειάζεται μια δικαιολογία της όταν ερχόμαστε κατάματα μπρος στο φαινόμενο. Εξ ου κι ακούς αυτό που ακούς. Ταυτόχρονα, όσο πιο στερημένος είναι ένας άντρας από εξουσία στη δική του ζωή (οικονομική, κοινωνική, επαγγελματική, προσωπική) ή αντίθετα όσο πιο άνεση νιώθει να ασκεί ατιμώρητος αντικανονική εξουσία (περίπτωση Έπστιν) τόσο πιο πιθανό είναι να βρίσκει δικαιολογίες και να θεωρεί «φυσιολογική» την έμφυλη βία.
Ταυτόχρονα δεν καταστρέφεται ο γυναικοκτόνος, ούτε μένει στην φυλακή για πολλά χρόνια, όπως λες. Έχουμε δεδομένα που το δείχνουν. Υπάρχει μια αίσθηση ατιμωρησίας, η οποία κάνει το τελικό στάδιο της βίας πιο εύκολο. Η γυναικοκτονία αποτελεί όμως το τελικό στάδιο συνεχούς έμφυλης βίας (ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική) κι επομένως η κοινωνική ανοχή κι ατιμωρησία σε αυτές τις ειδεχθείς πράξεις με έμφυλο πρόσημο αφήνουν να φτάσει το πράγμα ως εκεί. Ως εδώ έχουμε όλοι μερίδιο ενοχής. Γιατί είναι θέμα στατιστικών πιθανοτήτων και τύχης το να μην κακοποιηθούμε με κάποιον τρόπο από άντρα στην διάρκεια της ζωής μας.
Γι’αυτό λέμε για επαγρύπνηση, ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, αυστηροποίηση των ποινών και για ισόβια. Παρόλο που ο ποινικός κολασμός έχει υποτίθεται σωφρονιστικό κίνητρο, είναι κατά τη γνώμη μου αμφίβολο κατά πόσον ένας άντρας που ασκεί συστηματικά ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική βία και κλιμακώνει στην γυναικοκτονία θα μπορέσει να σωφρονιστεί στο τέλος. Παρατηρούμε στο αστυνομικό δελτίο ότι εκείνοι που συλλαμβάνονται (συχνά παραπάνω από μια φορές), αφήνονται ελεύθεροι και επαναλαμβάνουν την βία ξανά και ξανά. Δεν ξέρω πώς μπορεί να λυθεί αυτό νομικά, κοινωνικά και θεσμικά. Ξέρω πάντως ότι δεν μπορεί να είμαστε πεφτοσυννεφάκηδες. Έχουμε πάρα πολύ μεγάλο όγκο δεδομένων πια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Βιαιη ανασύσταση της κυριαρχιας μεσω καταστροφης, αυτή είναι η απαντηση. Ψάχνεις για όφελος. Για όφελος όμως ψαχνουν όσοι χρησιμοποιουν το μυαλό τους. Όχι όσοι χρησιμοποιουν τα χερια τους, για να αποκαταστησουν τη φαντασιακή κυριαρχια τους. (αυτό είναι που δεν μπορείς να συλλαβεις, και γλιτωνεις από πολλά βασανα, είσαι τυχερη και ελπιζω ποτέ να μη βρωμίσεις το μυαλο σου με το να καταλαβεις τι δηλητήριο ενσταλλαξε η ιστορία μεσα μας). Μια κουβεντα που λεω συχνα στον εαυτό μου είναι ότι η βια, ακομα και οι πιο σκληρες μορφες της, ο βιασμός ας πουμε, δεν είναι σαν τον θανατο. Μόνο ο θανατος… Διαβάστε περισσότερα »
Και η ερώτηση με έκανε να νιώσω άβολα και περίεργα .Η μονη απάντηση για την αιτία των γυναικοκτονιων είναι το μίσος .Αγνό καθαρόαιμο πηκτο μίσος .Οι περισσότεροι άντρες μας μισούν .Δεν υπάρχει καμία άλλη αιτία ούτε εξήγηση.
Είναι μίσος των αντρών εναντίων των γυναικών και τον θηλυκότητων.Γιατι ρωτάς το γιατί.Το κίνητρο δε το καταλαβαίνω.
Ορίστε αφού όμως ρωτάς : μισογυνισμός.Αυτο είναι το κίνητρο.Μας μισούν μας σιχαίνονται,μας απεχθάνονται.
Χωρίς να διαφωνώ με τίποτα απ’όσα γράφουν Ρένα και Ποκαχόντας, θα επισημάνω μια άλλη πτυχή: Συχνά ένα διαζύγιο ή γενικότερα ένας χωρισμός ξεβολευει πολύ τον άντρα, τον αφήνει χωρίς σπίτι και εξυπηρέτηση, άρα του προκαλεί και έξοδα και άγχη που δεν είχε πριν. Όταν λοιπόν προσπαθεί να “σώσει” τη σχέση και δεν μπορεί, χάνει το μυαλό του και καταλήγει να εκδικηθεί τη γυναίκα, που κατ αυτόν είναι η υπαίτια.
Μα το ξεβόλεμα, του αφαιρεί ουσιαστικά το περιουσιακό στοιχείο που βλέπει στο κορμί της γυναίκας.
Η κοινωνία μας φταίει διότι θεωρεί τον άνδρα ανώτερο της γυναίκας. Κι από εκεί πηγάζει η βία αλλά και η αδιαφορία μας.
Δεν έχεις συναντήσει ποτέ στη ζωή σου νάρκισσο; Έναν άνθρωπο απέναντι σου που να μη σε δέχεται το ‘όχι’ σου; Το κίνητρο της γυναικοκτονίας είναι η εκδίκηση. Διάβασε λίγο για το ναρκισσισμό και θα σου είναι πιο εύκολο να καταλάβεις.
H αποκατάσταση του εγώ τους είναι το όφελος, τις συνέπειες δεν τις πολυσκεφτονται. Νιώθουν ανώτερα όντα, άρα ποια είναι η γυναικούλα που “τόλμησε” να τους χωρίσει, να τους απορρίψει, να τους αντιμιλησει η να μην κάνει κι απολύτως τίποτα, γιατί σε πολλές περιπτώσεις είναι απλά μικροκαταστάσεις της καθημερινότητας που ο δράστης μεγαλοποιει μέσα του και τον φέρνουν στα όρια του. Ακριβώς επειδή νιώθει ανώτερος. Πώς είναι ο γορίλας που χτυπάει το στήθος του σε ένδειξη δύναμης και κυριαρχίας; Αυτό. Κι επειδή έχω ζήσει τη βία στο πετσί μου και είμαι μια survivor που παραλίγο να καταλήξει άλλο ένα θύμα, ξέρω… Διαβάστε περισσότερα »
εγω δεν εχω καταφερει ποτέ να αντιγυρισω βια, αν και μου δόθηκαν ορισμενες, λιγες, ευκαιριες να το κανω, και ενδεχομενως θα είχα γλιτώσει καποια πραγματα αν το εκανα, παρελυσα όμως. (νιωθω τυψεις ωρες ωρες, για όλες εκείνες τις φορες που αφησα τον εαυτό μου απροστατευτο)
Κοίτα, καλύτερα που δεν το έκανες, δεν το συνιστώ παρά σε εξαιρετικά κρίσιμες καταστάσεις. Είναι επικίνδυνο, ακριβώς επειδή πληγώνεις ακόμα περισσότερο τον αρρωστημένο εγωισμό τους εκείνη τη στιγμή, και αν δεν καταφέρεις να ξεφύγεις, οι συνέπειες μπορεί να είναι ολέθριες. Κι εγώ μια-δυο φορές και δεν το ξανακανα, φοβόμουν για μένα. Ειδάλλως θα τον είχα σπάσει κι εγώ στο ξύλο και θα παλεύαμε κανονικά, γιατί είμαι και εύσωμη και μυώδης και αυτό βοηθάει, αλλά γνωρίζοντας ότι αυτό θα φέρει χειρότερα αποτελέσματα, την πιο κρίσιμη στιγμή προτίμησα άλλη οδό. Εσύ που απ’ότι έχεις πει είσαι και πολυ αδύνατη, καλύτερα να μην… Διαβάστε περισσότερα »
το ξερω, απλά μου φαίνεται τρομαχτικό γιατί, εγω, δεν το επέλεξα συνειδητα. δεν την επέλεξα στρατηγικα την παραλυση, απλώς συνέβη (και εχει και μεγαλη απόσταση από την εικόνα που εχω η ιδια για τον εαυτο μου γενικως) στην πραγματικότητα ξερω ότι..δε μπορώ να ξερω τι θα είχε συμβει σε εναλλακτικά σεναρια και ότι δεν εχει νόημα να το σκεφτομαι. και εννοείται μου αρκεί που κατάφερα το πιο σημαντικό, να φυγω ζωντανη. το ξερω δηλ ότι η παράλυση δεν ηταν ούτε ‘σωστή’ ούτε ‘λαθος’. απλα με τρομαζει καμιά φορα η σκεψη ότι δεν τη διαλεξα συνειδητα, μου φαίνεται τρομαχτικό, το σωμα… Διαβάστε περισσότερα »
Ούτε πολλά χρόνια μένουν -ας είναι καλά ο Μπαλάσκας που τους είπε το κόλπο – ούτε κοινωνικό αποκλεισμό έχουν.
Τι ακριβώς εννοείς ότι οι συνέπειες είναι χειρότερες για τον δολοφόνο; Τι είναι χειρότερο από το να θρηνεί μια οικογένεια τον άνθρωπό της, ειδικά αν αυτός ο άνθρωπος άφησε πίσω του παιδιά που θα μεγαλώσουν ή θα κληθούν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους χωρίς τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής τους και θα παλεύουν να διαχειριστούν αυτό το κενό; Επίσης, ποια καταστροφή της ζωής του μας λες; Εδώ τους ταίζουμε, βγαίνουν και διαπρέπουν. Ο δολοφόνος της Κικής βγήκε έξω ούτε 20 χρόνια από τη δολοφονία, παντρεύτηκε και νομίζω ζει στο εξωτερικό. Οι δολοφόνοι του Άλεξ όλοι είναι ελεύθεροι… Διαβάστε περισσότερα »
Θεωρώ πολύ υποκριτικό εκ μέρους μου να προσπαθούσα να απαντήσω οτιδήποτε για αίτια και αφορμές, η αλήθεια είναι ότι μέρος μου θεωρούσε και θεωρεί λάθος να απαντήσω σε ένα τέτοιο κείμενο που θα έπρεπε να είναι χώρος μόνο για γυναίκες. Παρ’αυτα επειδή ίσως δυνητικά σωθεί κάποιος άνθρωπος αν η υπόθεση μου έχει βάση, και συμφωνα με τις εμπειρίες μου του ποτε αδυνατεί κάποιος να ελέγξει συναισθήματα και αντιδράσεις και να κινηθεί εκδικητικά απέναντι μου ή σε τρίτους, ήταν πάντα και στο 100% των φόρων όταν πίστευε ότι έχει απόλυτα δίκιο με τον τρόπο που σκέφτεται αυτά που σκέφτεται, ότι δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Στην ετεροκανονική βανίλα σχέση το συναίσθημα (ας το ονομάσουμε έρωτα ή αγάπη) βιώνεται συχνά με όρους κατοχής και ιδιοκτησιακής λογικής «ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο». Η ίδια η γλώσσα το αποκαλύπτει: «η γυναίκα μου», «ο άντρας μου», «η κοπέλα μου», «ο σύντροφός μου». Ακόμη και η λέξη «σχέση» προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ἔχω (= κρατώ, κατέχω, έχω στην εξουσία μου), ενσωματώνοντας ετυμολογικά την ιδέα της κατοχής. Η λέξη έχει διπλό νόημα. Σχέση σημαίνει σύνδεση δηλαδή ο τρόπος που δύο άνθρωποι επηρεάζουν και διαμορφώνουν ο ένας τον άλλον. Σχέση σημαίνει και δεσμός ή δεσμά. Ειναι ο τρόπος που ο ένας «κρατά»… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι που μερικοί παίρνουν το “till death do us part” πολύ της μετρητής.
παρα πολύ ωραια αναλυση, και απανταει και σε αυτό που ρωταει και το κορίτσι, στο τι κερδίζει. παγωνει την απωλεια, αυτό κερδίζει (ό,τι σκοτώνεις είναι δικο σου για παντα), και πρεπει να βιωνεται περίπου οντως ως ‘αναγκαία’ καταστροφη και αυτοκαταστροφη. παρα πολύ ενδιαφέρον και αυτο, ότι η ελευθερια του αλλου βιώνεται ως διαρκής απειλη. είναι ακριβώς το σημείο στο οποιο ματαιωνεται η ‘υποσχεση’ του κτητικού ερωτα. και είναι ακριβως το σημειο στο οποίο η βια μπορεί να αρχίσει να φαντάζει όντως ως λυση, ενδεχομενως και οριστική. Σκεφτομουν παντα ότι ο ερωτας χαρίζεται, δεν τον απαιτεις. ερωτευομαστε ελευθερους ανθρωπους και ερωτευομαστε… Διαβάστε περισσότερα »
“είναι κατά τη γνώμη μου αμφίβολο κατά πόσον ένας άντρας που ασκεί συστηματικά ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική βία και κλιμακώνει στην γυναικοκτονία θα μπορέσει να σωφρονιστεί στο τέλος.”. Εγώ πάλι πιστεύω ότι μπορεί να σωφρονιστεί (όλοι μπορούν). Το σίγουρο όμως είναι ότι τα σωφρονιστικά ιδρύματα είναι τα πλέον ακατάλληλα για να σωφρονίσουν τέτοιου είδους εγκληματίες. Ίσα ίσα χειρότεροι βγαίνουν μετά από τέτοια δόση τοξικής αρρενωπότητας που επικρατεί εκεί μέσα.
Εσείς θα εμπιστευόσασταν έναν δολοφόνο να κυκλοφορεί ξανά ανάμεσά μας; Δε μιλάω για εγκλήματα τιμής, όπως το να σκοτώσεις τον βι@στή σου ή του παιδιού σου. Μιλάω τη γυναικοκτονία και άλλα που φυσικά δε δικαιολογούνται, όπως τα οπαδικά.
Αν είχε σοφρωνιστει, ναι θα τον εμπιστευομουν. Οι εγκληματίες γίνονται, δεν γεννιούνται.
Θέτετε ένα μεγάλο ερώτημα.
Ένα τύπος είχε μαχαιρώσει την έγκυο γυναίκα του, την πεθερά του και έναν συγγενή ακόμη.
Εξέτισε την ποινή του.
Έπιασε δουλειά σε εστιατόριο ως σερβιτόρος. Ένα από τα καθήκοντά του ήταν να γυαλίζει τα μαχαιροπίρουνα.
Μου φάνηκε αξιοπερίεργο. Συντοπίτες και συνάδελφοι μου το είπαν.
Έμοιζαν πολύ άνετοι με αυτό.