Πάντα είχα μια εικόνα για εμάς εδώ. Σαν να ήμασταν στις αυλιτσες μας ,στα καλντερίμια μας, να συζητάμε όλα αυτά τα θέματα που έρχονται εδώ στις επιστολές και να ανταλλάσσουμε απόψεις.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα, μας φαντάζομαι στα καλντερίμια.
Είμαι πολλά χρόνια αναγνώστρια.
Συγχωριανή εδώ στο αμποχωριο, από αυτές τις γριουλες που κάθονται παρέκει και ακούν χωρίς να μιλούν. Τόσο που περνιεμαι για θεόκουφη.
Πάντα είχα μια εικόνα για εμάς εδώ τις συγχωριανες.
Σαν να ήμασταν στις αυλιτσες μας ,στα καλντερίμια μας με αυτές τις πόρτες ανάμεσα στα μποστάνια μας και να ψήνουμε καφούλη και να τα λέμε. Να συζητάμε όλα αυτά τα θέματα που έρχονται εδώ στις επιστολές και να ανταλλάσσουμε απόψεις.
Στα πιο δύσκολα,στα πιο ανομολογητα να υποστηρίζουμε η μια την άλλη και άλλοτε να κακαρίζουμε από τα γέλια. Να μαλώνουμε, να παρεξηγιομαστε και να φιλιώνουμε.
Κι άλλοτε βουβές και άλαλες. Κάθε φορά που μαθαινουμε για μια συγχώριανη που δολοφονήθηκε από ένα ακόμα κτήνος. Ο αλλεπάλληλος χαμός των συγχωριανων μας, της Αντιγόνης, της Βασιλικής , της Ελευθερίας,της Μαριας με γέμισαν λυγμούς. Μέσα σε λίγους μήνες χτυπάει πένθιμα ή καμπάνα ξανά και ξανά. Κάθε τρεις και λίγο εξόδιο. Δε προλαβαίνουμε να πεταξουμε τα μαύρα από πάνω μας. Κάποιες άφησαν ορφανά. Άλλες δεν πρόλαβαν.
Φαντάζομαι να παίρνουμε τα παιδιά τους κοντά μας, να τα αγκαλιάζουμε ,να κλαίμε μαζί τους μέχρι να κλείσουν οι πληγές. Να τα φροντίζουμε, να τα ταίζουμε, να τα παίζουμε,να τα κοιμιζούμε, να τους λέμε ένα παραμύθι για να αντέξουν τη φρίκη . Να παρεμβουμε οπου και όσο μπορούμε για να μην πονάνε και να μην πονέσουν και άλλοι άνθρωποι.
Να ακούμε και να ακούμε και να ακούμε. Τις ιστορίες μας, τις αλήθειες μας, τα ψέματα μας, τις σιωπές και τις υπεκφυγές μας.
Και μετά ;
Άραγε αν ήμασταν ένα πραγματικό χώριο σε πραγματικό χρόνο θα λέγαμε τα ίδια; Θα δρούσαμε; Θα αντιδρούσαμε; Ή θα κουναγαμε το κεφάλι σφίγγοντας τα χείλη, σαν κι εμένα την παρέκει;
Αν αυτοι για τους οποίους που διαβάζουμε είχαν πρόσωπα, όψη, μαγαζιά, επαγγέλματα, ιδιότητες, ονοματεπώνυμο. Τότε; Θα αμφισβητήσαμε; Θα πιστεύαμε; Αναρωτιέμαι.
Τι θα γινόταν τότε στο μικρό χωριό μας;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Συγχωριανή
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Με ικανοποιεί που σκέφτηκες το ερώτημα και το έκανες και εικόνα «στην πραγματική ζωή». Θεωρώ ότι πίσω από τα ψηφιακά ίχνη κρύβονται πραγματικοί άνθρωποι και υποστηρίζω την συνέπεια λόγου-έργου. Προσωπικά τα ίδια θα έλεγα και δια ζώσης. Και θα άκουγα με την ίδια υπομονή που διαβάζω τις επιστολές. Θεωρώ ότι για να φέρνει ένα ερώτημα κάποι@ εδώ, κάτι απασχολεί κι έχει σημασία να συζητηθεί. Ειδικά για το ζήτημα των γυναικοκτονιών, η συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο βοηθά να μην ξεχνιέται το θέμα, να μην το συνηθίζουμε. Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να πάψει να μας κάνει αίσθηση μια παραβατική συμπεριφορά, ένα έγκλημα. Σημαίνει ότι χάνουμε και την ανθρωπιά μας και την πολιτική μας υπόσταση, αφού όλα κατά κάποιο τρόπο είναι πολιτικά, σύμφωνα με την διάσημη ρήση «το προσωπικό είναι πολιτικό». Θα μας πουν κι οι αναγνώστριες πώς αισθάνονται στο γαλατικό μας χωριό του Ampa.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Βράδυ Σαββάτου με κρασάκι και μεζέ, έγινε κάτι που με τάραξε πολύ. Πρόκειται για μια ιστορία που μου διηγήθηκε ένας άνθρωπος, που κάνουμε όμορφη παρέα, γύρω στα 30 και με πραγματικά καλή συμπεριφορά και καλές προθέσεις προς τους ανθρώπους. Η ιστορία έχει να κάνει (κατά την γνώμη του) με έναν εξαιρετικά ντροπαλό και αδέξιο φίλο του από το χωριό, στο τέλος της χρονιάς στο λύκειο, όπου τα παιδιά μαζεύονταν για πιθανό μπουγέλο κτλ. Ο φίλος του λοιπόν σκόνταψε και πέφτοντας, ασυναίσθητα τράβηξε το φόρεμα μιας κοπέλας, που δεν φορούσε σουτιέν από μέσα κι αυτό έφτασε μέχρι τα γόνατα. Το παιδί… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είσαι υπερβολική. Απλά μην σπαταλάς ενέργεια και φαιά ουσία για πράγματα που ευτυχώς ή δυστυχώς δεν μπορείς να αλλάξεις.
Ο άλλος χρειάστηκε να του εξηγείς δυο ώρες τα αυτονόητα και είμαι σίγουρη ότι και πάλι δεν κατάλαβε ούτε τα μισά από αυτά που του έλεγες. Μουσκαροι, δυστυχώς οι περισσότεροι από επιλογή. Θέλει προσπάθεια και κόπο η απαλλαγή από την καφρίλα και οι περισσότεροι πεοφοροι δεν γουστάρουν να ξεβολεύονται.
Μου αρέσει η εικόνα του γαλατικού χωριού πολύ. Μα τον Τουτατις έκαναν τους Ρωμαίους να τρέχουν και να μη φτάνουν. Εγώ μπορώ να πάρω τον Οβελίξ? Ο αγαπημένος μου. Μπορεί να μη κουβαλάω μενίρ στη πλάτη ( ίσως) , αλλά οι φίλοι μου μου λένε ότι έπεσα στη μαρμιτα μικρή και έχω ένα σκυλάκι σαν τον ιντεφιξ… Δε ξέρω τι θα γινόταν αν ειμασταν πραγματικό χωριο. Νομίζω ωραία θα περνούσαμε. Προσπαθώ όσο μπορώ όσα λέω εδώ να τα εφαρμόζω και στη προσωπική μου ζωή. Καμμία φορά όταν κάνω μια σκέψη πατριαρχικης προέλευσης ( όσο πάνε και λιγοστεύουν)μου έρχεστε στο μυαλό… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ νομίζω ωραία θα περνούσαμε. Με τους άντρες που έρχονται και φεύγουν δεν ξέρω τι θα γινόταν. Μπορεί κάποιους να τους εξοστρακίζαμε, χαχα. Κι εγώ έχω βοηθηθεί πολύ και παίρνω δύναμη και έχω διαμορφώσει πιο στέρεο σκεπτικό σε διάφορα θέματα με τον καιρό. Κάτι που με προβληματίζει είναι ότι συχνά έχω νεύρα και θλίψη όμως με αυτά που διαβάζω (κυρίως με ιστορίες δηλ. τα σκέφτομαι μετά για καιρό και στεναχωριέμαι κι αναρωτιέμαι τι να απέγιναν οι γράφουσες)
Για τους πεοφορους υπάρχει λύση κι έχει χρώμα ροζ.
το διάβασα και χαμογελούσα!
💪🌈
Εγώ θέλω να είναι η Κακοφωνίξ, διάβασε και πιο κάτω 🎤🥰
Εγώ πιστεύω ότι θα είχαμε διαμορφώσει μια μικρή κοινωνία συμπεριληπτικη, θα είχαμε θηλυκά από όλες τις ειδικότητες, από πολιτικούς μηχανικούς μέχρι γιατρούς και νηπιαγωγούς και καθαρίστριες με κόκκινα γάντια, στις αρχες και λόγω πατριαρχιας θα ήταν απαραιτητη η δημιουργία ομάδων προστασίας των μελών της κοινότητας ντυμένες στα ροζ (αυτά ειναι κόλπα όχι ζόρικα αλλά αποτελεσματικά που κανουν στην Ινδία), θα επιλέγαμε με αυστηρά ατομικά αλλά και συλλογικά κριτήρια τους πεοφορους που θα συναναστρεφόμαστε και θα φροντίζαμε τα αρσενικά μπεμπέ να γαλουχηθούν με φεμινιστικές κι ανθρωποκεντρικές αρχές κι αξίες ώστε στο χωριό μας κανένα αρσενικό χέρι δεν θα σφάζει ούτε θα… Διαβάστε περισσότερα »
Αχαχαχα.
Να σου πω όμως βρε Σου. Επειδή εγώ είμαι και λίγο των απολαύσεων…. αγριογούρουνο στη σούβλα θα είχαμε? Κανά Ρωμαίο θα με άφηνατε να παίρνω λάφυρο στη καλύβα το βράδυ??? Να μου κάνει αέρα …μη πάει το μυαλό σου στο πονηρό..
…ίσως καλύτερα ψητά λαχανικά και φάβα και τζατζίκια και τηγανιτές πατάτες και τεράστιες μακαρονάδες, ίσως καλύτερα να αποφεύγουμε την κρεατοφαγία, αυτό θα πρότεινα εγώ τουλάχιστον στο συμβούλιο του χωριού αλλά την απόφαση θα την παρουμε συλλογικά. Ρωμαίο θα σου φέρναμε εμείς οι λατινομαθεις, θα τον τσεκάρουμε κι αν γουσταρε κι ο Ρωμαίος (που θα γουστάρει) θα σου τόνε φέρναμε εμεις μπανιαρισμενο με τρελλα και κορδέλα. Εσύ απλά θα άφηνες απεξω την πανοπλία του ως ένδειξη/ενημέρωση της κοινότητας ότι μαθαίνεις λατινικά (υπερεντατικά για ενήλικες) ώστε να μην σε ενοχλεί κανείς και καμιά (αντί πανοπλίας στην Κίνα στα μητριαρχικά δομημένα χωριά συγκεκριμένης… Διαβάστε περισσότερα »
Εντάξει να κάνω σκοντο το αγριογούρουνο , αλλά όχι μόνο φαβες και μπάμιες μαρή Σου …κάνενας σαργος αλανιαρης θα παιζει??
Το υπόλοιπο του σεναρίου μου άρεκε. Και ο Βίκινγκ με τα κοτσίδια κάτι μου έκανε και ο Καταλανός . Και κανένα Αιγύπτιο με αιλαινερ στο μάτι θέλω και κοντοβρακι. Μπα σε καλό σου μεσημεριατικα.
Κατά πάσα πιθανότατα, δεν θα ήταν το ίδιο στην πραγματικότητα, γιατί ποτέ δεν είναι.