Όταν γεράσουμε και δεν θα μπορούμε πια; Θα μας σερβίρουν τα χάπια ρομπότ; Θα μιλάμε με ανθρωποειδή υβριδια; Με τα ολογράμματα πεθαμένων συγγενών ή διασήμων;
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα μου,
Θέλω να θίξω ένα θέμα φεμινιστικο, από ηλικιακη οπτική.
Τι θα απογινουμε ολες εμείς οι μόνες γυναίκες; Όταν γεράσουμε και δεν θα μπορούμε πια; Ποιος θα μας φέρει ένα ποτήρι νερό;
Εχω ήδη μισό αιώνα στη ράχη μου και ήδη είμαι 8 χρόνια μόνη μου χωρίς σύντροφο. Το θέμα άντρας είναι για μένα συνώνυμο του τζόγου. Είναι φτιαγμένος έτσι ωστε να χάνεις.
Ρένα μου, συμφωνώ με τις εμβρίθεις τοποθέτησεις σου όσον αφορά τις σχέσεις. Συνεπώς, δεν χρειάζεται να ασχοληθουμε ξανα με το θέμα άντρας. Δεν θέλω περαιτέρω ανάλυση για το θεμα, τα έχουμε μάθει πια απεξω.
Άλλο ζήτημα πλέον με απασχολεί. Κοιτάζω το μέλλον. Το μακρινό μέλλον. Και τρομάζω.
Πες μου Ρένα. Τι θα απογινουμε ολες εμείς οι γυναίκες που είμαστε μόνες μας; Και καλά να είμασταν μόνο εμείς, αλλά αντίστοιχα θα υπάρχουν και ένα σωρο άντρες. Αυτός που σήμερα στο παίζει τζοβενο και κάνει γκοστινγκ , αύριο τέτοια ώρα θα βάζει τη μασέλα στο ποτήρακι του κομοδίνου. Βέβαια οι άντρες, στατιστικά μιλώντας, βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα πολύ νωρίτερα. Οπότε και πάλι οι μόνες γυναίκες θα μείνουν πίσω.
Αληθεια, τι θα γίνουμε στο τέλος ολοι εμείς οι μονοι; Χωρίς σύντροφο, χωρίς παιδιά, χωρίς φίλους; (Απολις,άπατρις,ανεστιος ακληρος κτλ κτλ). Ακόμα, όσο βασταν τα πόδια μας , κάνουμε ταξίδια, εχουμε χομπι, ενδιαφέροντα, πάμε σινεμά και βόλτες.
Στα βαθειά μας γεράματα όμως; Θα μας κάνει παρέα η τεχνητή νοημοσύνη , ο άρτος και τα θεάματα. θα μας φτάνει αυτό όμως; Για μισό αιώνα ακόμα;
Με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής,είναι απορίας άξιο πόσα χρόνια ακόμα θα ζουμε. Και αν ζούμε, θα ζούμε καλα; Τότε ανακύπτει καινούργιο ερώτημα: θα αξίζει να ζήσουμε;
Το ελληνικό κράτος εχει λάβει κάποια μέτρα; Όσο και να μας πιπίλανε για την αύξηση γεννήσεων, δεν βλέπω κάποια αλλαγή. Όχι μόνο στην Ελλάδα,σε όλη την Δύση είναι πρόβλημα. Συνεπώς πρέπει να υπάρξει μέριμνα για τους ηλικιωμένους. Πώς θα είναι αυτή , φοβάμαι ακόμα και να φανταστω. Θα μας σερβίρουν τα χάπια ρομπότ; Θα μιλάμε με ανθρωποειδή υβριδια; Με τα ολογράμματα πεθαμένων συγγενών ή διασήμων;
Αναρωτιέμαι ,τι θα μας κάνει το κράτος εμάς, ένα μάτσο γερόντια; Την πείρα και την σοφία μας ήδη την σκορπάει απλοχερα η τεχνητή νοημοσύνη. Πλέον δεν ρωτάμε ούτε καν τους ειδικούς για οτιδήποτε.
Οι ανταποδοτικές μας ικανότητες είναι ήδη για γελια. Θα είμαστε από κάθε άποψη παντελώς άχρηστοι. Φθορά. Κρατική επιβάρυνση. Βάρος περιττό της γης.
Θα μας πετάξουν σε γηροκομείο- θανατοποιειο; Θα θεσπιστεί άραγε εθελοντική ευθανασία;
Είμαι ήδη τόσα χρόνια μόνη μου και νιώθω το σώμα μου σκετο σουραυλι. Μέρα με τη μερα σκεβρώνει. Προβλήματα υγείας έχω, αλλα κάτι μικρούλια, διαχειρισιμα ακόμα.
Πρόσφατα πέθανε και η μητέρα μου στα 87. Βλέποντας όλη την πορεία της μητέρας μου στα γηρατειά και τον θάνατο, άρχισα να σκέφτομαι πιο … θνητα. “Θνητά φρόνει” και άλλα τέτοια δελφικά παραγγέλματα που μαθαίναμε στο σχολείο. Τα γηρατειά και η ανημπόρια της αδύναμης σάρκας σφραγίζουν πυρακτωμένα τις σκέψεις μου.
Πλέον είμαι επίσημα ορφανή και χωρίς άλλον κοντινό συγγενή. Αν πάθω κάτι; Τα περιουσιακά μου στοιχεία τι θα απογινουν άραγε; Σε ποιον θα περιέλθει το σπίτι μου; Στο κράτος; Τι σημαίνει αυτό; Και ποιος θα ζήσει μέσα σε αυτό που με τόσο κόπο και στερησεις έφτιαξα, όταν εγώ αποδημησω; Ποιος θα κάθεται στον πανάκριβο καναπέ μου, έτσι τζάμπα και βερεσέ;
Πάσχιζα σε όλη μου τη ζωή να ανέβω, να σπουδάσω , να επιμορφωθω και ταυτόχρονα ειχα και τα μάτια ανοιχτά για τον ” κατάλληλο” . Μετά να βρω δουλειά, να κάνω οικονομία, να ανακαίνισω το σπίτι των γονιών μου . Παράλληλα ,ελεγα ,δεν μπορεί θα βρεθεί και ο κατάλληλος. Πέρασαν πολλοι, δεν έμεινε κανένας. Άλλοι φεύγανε ,άλλοι διώχθηκαν, άλλοι χάλασαν στον δρόμο, άλλοι λοξοδρομησαν.
Θα σκεφτείς Ρένα μου ότι είμαι ματαιωμενη και ψάχνω παρηγοριά ή συμβουλες. Όχι, τώρα μια χαρά είμαι. Ακόμα.
Φοβάμαι όμως ότι η αληθινη, συντριπτική ματαίωση θα έρθει πολύ πολύ αργότερα. Στην ανημπόρια, στην ασθένεια , την επερχόμενη τεχνολογικη άγνοια , την γεροντική άνοια και την αναπόφευκτη βαρεμάρα.
Και τώρα μονη μέσα στους τέσσερις τοίχους, σου γράφω για να σε ρωτήσω:
Τι θα απογινουμε ολες εμείς οι μόνες γυναίκες όταν γεράσουμε;
ΑΠΟ ΤΟΝ – Θνητά φρόνει
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι ένα ζήτημα τα γηρατειά, ιδιαίτερα επειδή οι κοινωνίες έχουν αλλάξει άρδην τον τελευταίο αιώνα. Και δεν το λέω απαραίτητα ως κάτι κακό. Τα γηρατειά ως ζήτημα προς επίλυση και πρόνοια ανέκυψαν επειδή τον τελευταίο αιώνα το προσδόκιμο ζωής ανέβηκε τόσο εντυπωσιακά. Κυρίως λόγω της κάθετης μείωσης της βρεφικής και παιδικής θνησιμότητας στον πολιτισμένο κόσμο, αλλά και της καταπολέμησης πολλών ασθενειών και της βελτίωσης ποιότητας ζωής.
Ταυτόχρονα αυτά που αναρωτιέσαι (ρομπότ για χάπια, επικοινωνία με ανθρωποειδή υβρίδια) δεν έχω καμμία αμφιβολία ότι θα αφαρμοστούν κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα. Ήδη άνθρωποι συνάπτουν συντροφικές σχέσεις με ρομπότ και ΑΙ, ενώ μηχανικός εξωσκελετός με τεχνολογία επικοινωνίας με το χρήστη χρησιμοποιείται σε χώρες τις ανατολής πειραματικά για τους ασθενείς με μειωμένη κινητικότητα. Έχουμε να δούμε πολλά ακόμη. Ταυτόχρονα κατανοώ ότι σαν την ανθρώπινη επαφή δεν έχει. Εκεί μπορεί να λειτουργήσουν σύλλογοι και κοινότητες χτισμένες όχι πια γύρω από την επιβίωση όπως στις αγροτοκτηνοτροφικές κοινωνίας αλλά γύρω από κοινές ιδέες και δραστηριότητες. Υπάρχουν πολλοί σε κάθε γειτονιά αλλά χρειάζεται (ακόμη) να ψάξουμε γι’αυτούς. Ταυτόχρονα η προσωπική μου πρόβλεψη ακριβώς επειδή πολλαπλασιάζεται η μοναξιά γυναικών χωρίς ανάγκη για αντρική στήριξη είναι ότι ένα είδος κοινόβιων γυναικών, σαν αυτά τα φεμινιστικά της δεκαετίας του ’70, θα επανέλθουν και θα δέσουν μεταξύ τους γυναίκες που αποζητούν ένα μειωμένο κόστος ζωής με τις συντάξεις που θα αντιμετωπίσουμε σε κάποια χρόνια, και ταυτόχρονα την ανθρώπινη έγνοια που συναρτά η συναναστροφή. Για τα περιουσιακά σου στοιχεία, είσαι τυχερή. Μπορείς να κάνεις ανάθεση, διαθήκη ή κάποιο ίδρυμα/φορέα που να ευεργετήσει άλλα άτομα που τα χρειάζονται μετά τον θάνατό σου. Είναι σπουδαίο να σε θυμούνται άγνωστοί σου άνθρωποι για κάτι καλό που άφησες πίσω σου. Συνήθως δεν επιβιώνουμε στη μνήμη πέραν των εγγονιών μας, αν βεβαίως αποκτήσουμε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λοιπόν , μου είχε κάνει εντύπωση μια πολυκατοικία απέναντι από ένα σπίτι που με είχαν φιλοξενήσει σε χώρα της Ευρώπης. Από όσο είχαν τα παράθυρα ανοιχτά και μπορούσα να δω τα διαμερίσματα τα οποία ήταν κουκλάκια, με ίδια σχεδόν διακόσμηση . Στη ταράτσα είχαν ένα χώρο σαν καφέ και υπήρχε και γυμναστήριο με όργανα σε ένα από αυτά. Όπως με πληροφόρησαν προοριζόταν το κτίριο για κατοικίες ηλικιωμένων. Οι ηλικιωμένοι δηλαδή νοίκιαζαν από ένα τέτοιο διαμέρισμα για να μείνουν . Μέσα στο συμβόλαιο , υπήρχε και υπηρεσία για ιατρική φροντίδα . Θα χρησιμοποιούσαν όλοι το καφέ / εστιατόριο / χώρο αναψυχής… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτο ειναι τελειο. Και ειναι και το μέλλον. Το ηλικειωμενο ζευγαρι που ειχα γειτωνες σε ενα σπιτι μου στο Λονδινο καποια στιγμη πουλησαν το σπιτι τους και μετακομησαν σε ενα τετοιο μερος εξω απο το Λονδινο. Ειχαν και παιδια και εγγονια και απ όλα. και δεν ηταν και στα τελευταια τους, μια χαρα ακμαίοι ήταν απλα φροντιζαν για το μέλλον.
Να ρε συ κι εμένα μου φάνηκε πολύ ωραία ιδέα. Άσε που ήταν όντως πολύ όμορφα. Με χρώματα με πίνακες με ωραία επιπλακια , μπαλκονακια . Μικρά και λειτουργικά και σχεδιασμένα για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα.
Απλά στην Ελλάδα δε ξέρω πόσο θα μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε. Η περιουσία των ηλικιωμένων πρέπει να κληροδοτηθεί με το ζόρι στη νεότερη γενιά εδώ , αλλιώς σου κόβουν την καλημέρα αν πουλήσεις το σπιτάκι σου ( το οποίο μπορεί να μην είναι και τίποτα ιδιαίτερο) για να περάσεις αξιοπρεπώς τα γεράματα σου.
Τι να σου πω, πιστεύω οτι τη δουλειά με τη νεότερη γενιά σου την κάνεις πολύ νωρίτερα. Αν έχεις φτάσει στα 80 και παρεξηγηθούν γιατι θα διαθέσεις τους πόρους σου για να έχεις αξιοπρεπή γεράματα, έχεις κάνει κάτι πολύ λάθος.
Άσε που αυτό είναι και προς το συμφέρον των παιδιών και εγγονών σου, και το οικονομικό αλλά και της δουλειάς που πρέπει να κάνουν αν φροντίζουν αποκλειστικά των ηλικιωμένο τους. Γιατί τι να το κάνεις το σπιτάκι που θα κληρονομήσεις αν μέχρι τότε εχεις ξοδέψει χρήμα, υπομονή, κούραση και ό,τι αλλο συνεπάγεται με τη φροντίδα τους.
Δε μπαίνουν στη ζυγαριά.
Τη φροντίδα τη δίνεις, όπως και όσο μπορείς επειδή θέλεις να δώσεις στον άνθρωπό σου, που αγαπάς, κι όχι για να κληρονομήσεις.
Τα αξιοπρεπή γεράματα είναι μεγάλη κουβέντα.
Κανείς δεν ξέρει τί επιφυλάσσει η ζωή.
( Ουσιαστικά επιστρέφεις όλα όσα σου έδωσαν οι γονείς τόσα χρόνια με τη φροντίδα τους.
Όλα δανεικά είναι. )
Στο Μαϊάμι…
Ο παράδεισος της τρίτης ηλικίας…
( Γερό πορτοφόλι να έχεις…
Και φροντίδα…και σύντροφο…αγοράζεις κι από όλα… )
Που κολλάει το Μαϊάμι? Εγώ μίλησα για διαμερίσματα σε ευρωπαϊκή χώρα και μάλιστα με τιμή ενοικίου όσο ένα αλλο διαμέρισμα ισως λίγο μεγαλύτερο σε πιο καλή περιοχή. Ο δε κατασκευαστής/ ιδιοκτητης το θεωρούσε καλή επένδυση γιατί θα γλίτωνε από φθορές και κακή χρήση.
Το Μαϊάμι είναι άλλη κατηγορία για λίγους. Εγώ πάντως τα ζήλεψα για τον εαυτό μου. Εκεί θα επενδύσω το σπίτι μου όταν και αν βγω στη σύνταξη.
Επίσης στο Μαιάμι πάνε πριν το γηροκομείο, είναι το στάδιο πριν.
Ουτε αυτο που αναφερεις εσυ ειναι το κλασσικο γηροκομειο, αλλα κάτι σαν community. Ξερω δυο εταιρίες που θελουν να κανουν κατι τετοιο στην Ελλαδα, η νομιζω έχει παρει ηδη τη χρηματοδότηση.
Στην Αγγλία υπάρχει όλο το φάσμα πάντως. Από κλασικούς οίκους ευγειρίας με δραστηριότητες, κλαμπ κλπ μέχρι και απλά διαμερίσματα (κάποια προσαρμοσμένα για περιορισμούς στην κίνηση) που αγοράζεις σε χαμηλή σχετικά τιμή για το υπόλοιπο της ζωής σου και απλά ζεις ανεξάρτητα αλλά σε χώρο με συνομήλικους, φύλαξη, και θυρωρό που ανταποκρίνεται άμεσα αν πέσεις πχ.
Στην αμερική έχουν και αυτά τα communities με τα σπίτια, μαγαζιά κλπ που ουσιαστικά είναι ολόκληρες πόλεις (νομίζω μια είχε και επιδημία ενός STI πρόσφατα από το πολύ πάρτι – κ τη μη χρήση προφυλακτικού εικάζω)
Ναι ισχύει.
Στο Μαιαμι παει η ανωτερη κατηγορια . Οι παρακατω πανε στο Φοινιξ της Αριζονα. Ηλιοφανεια, ζεστη και μηδενικη υγρασια.
Μια υγρασία την έχει το άτιμο το Μαϊάμι, όσο να πεις…
Δε μπορούμε να τα έχουμε όλα.
Και η ακόμα παρακάτω πάνε στην Baja του Μεξικού. Τίγκα είναι το Rosarito από κοινοτικές ηλικιωμένων Αμερικανών. Και την βγάζουν και ζάχαρη ακόμα και μόνο με το επίδομα απορίας που παίρνουν από τις ΗΠΑ.
Είναι εδώ και πολλά χρόνια διαδεδομένο σε μεγαλουπόλεις της Ευρώπης. Ουσιαστικά ζωντανό γηροκομείο. Πώς είναι οι φοιτητικές εστίες; έτσι με ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό. Καλύτερο φαγητό αν και ανάλατο;
Αυτή τη στιγμή είναι οκ για τους ηλικιωμένους της μεσαίας τάξης με διαύγεια και χωρίς ιδιαίτερα θέματα κινητικότητας. Στο μέλλον τί θα στοιχίζει αυτή η ζωή και ποιός θα την αντέχει οικονομικά;
Στην παλιά μας γειτονιά υπήρχαν αρκετά. Κοντά στο κέντρο, κοντά σε όλα όσα έχει ανάγκη ο κάτοικος της πόλης. Οι γονέις μου έλεγαν να πήγαιναν εκεί γισ τα γηρατειά, τους χαλάσαμε τα σχέδια με τον επαναπατρισμό. 😅
Στην Ελλάδα είμασταν μακριά από αυτό. Τα παιδιά φρόντιζαν τους γονείς μέχρι το τέλος.
Τα πράγματα αλλάζουν σιγά, σιγά, με τις προτεραιότητες που βάζουμε, με την καλυτέρευση; του επιπέδου ζωής μας…
Οι νέοι επιλέγουν πολλές φορές να μην τεκνοποιήσουν, κι αν το κάνουν γίνεται σε μεγαλύτερη ηλικία.
Στο μέλλον, θα βρεθούν αρκετοί άνθρωποι αντιμέτωποι με τη μοναξιά στα γεράματά τους.
Είναι τα αποτελέσματα των σημερινών επιλογών, που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε…
Ας μην ξεχωρίζουμε την Ελλάδα. Παντού παιδιά καλούνται να φροντίσουν τους γονείς τους. Ειδικά οι κόρες. Μάλιστα σε κάποες χώρες της Βόρειας Ευρώπης εδώ και δεκαετίες η φροντίδα των γονέων στοιχίζει στην κόρη τη δική της οικονομοκή ανεξαρτησία αφού συνήθως αναγκάζεται να δουλέψει λιγότερες ώρες ή και να παραιτηθεί από την εργασία της. Η γυναικεία φτώχεια στην 3η ηλικία οφείλεται και στην φροντίδα παιδιών και γονέων.
Γηροκομεία υπάρχουν και στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Διότι οι αποστάσεις, οι ανάγκες των ηλικιωμένων πολλές φορές δεν καλύπτονται από την οικογένεια.
Φυσικά υπάρχουν γηροκομεία.
Τα δημόσια είναι ελάχιστα και πρέπει να είσαι άπορος.
Τα ιδιωτικά φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και είναι πανάκριβα.
Ξεχωρίζουμε τις μεσογειακές χώρες και τις λατινογενείς γενικότερα όπου υπάρχει παράδοση φροντίδας των γονέων, συχνά και μέσα στην οικογένεια.
Οι ζωές, οι συνήθειες, οι προτεραιότητες αλλάζουν με τα χρόνια.
Οι ανάγκες παραμένουν.
Ο τρόπος αντιμετώπισής τους μεταβάλλεται.
Στα ελληνικά δεδομενα που δεν υπαρχουν αυτες οι πολυκατοικιες, ξεκινάς συγκατοίκηση με κολλητούς φίλους/ες, ενώνετε τις συντάξεις για να τα βγάζετε περα κ βρίσκετε κ ενα άτομο να έρχεται να σας φροντίζει κ να βοηθάει στις δουλειές του σπιτου! (Αυτο ειναι το πλάνο που μου πρότεινε η κουμπάρα μου 🤣)
Κι εγώ το έχω σκεφτεί αυτό σε περίπτωση που με χωρίσει. Έχω βρει ήδη τους συγκατοίκους. Ένα τρελόγερο που δε θα νοικοκυρευτει ποτέ και θα μας φέρνει μια φορά το χρόνο κάτι μανιτάρια και μια φιλενάδα σαν τη θεία στις τρεις χάριτες που έχει πάρει τη μισή Αθήνα. Ε ρε γλέντια…. Εντάξει προτιμώ τον σύζυγό που θα μου φτιάχνει τηλιο με το να παίζω λίγο τη βλεφαρίδα μου ( ή αυτή που θα θυμάται ότι είχα στα νιάτα μου) , αλλά και το πλάν b σε περίπτωση που ξεμωραθει και του γυαλίσει καμμιά μικρούλα δε με χαλάει. Να μη σου… Διαβάστε περισσότερα »
🤣🤣
Ναι έχω δει κ εγώ τέτοια, εδώ που είμαι εγώ – επειδή υπάρχει κ χώρος – έχουν πολλά τέτοια ‘χωριουδάκια’ ηλικιωμένων. Από τα 55 μπορείς να πας… κάτι τέτοιο με βλέπω να κάνω στα γεράματα κ εγώ.
Αχ σε παρακαλώ να χαρείς, μην αναφέρεσαι στο γηροκομείο ως θανατοποιείο που πετάνε τους γέρους. Αυτή η νοοτροπία και απαξίωση έχει οδηγήσει να μην έχουμε σωστές υποδομές στη χώρα μας για αυτή την ηλικία και στάδιο ζωής. (έχουμε αλλά λίγες και είναι κρίμα αυτό). Προσωπικά αυτό θα είναι το πλάνο μου όταν φτάσω σε ηλικία που θα χρειάζομαι αυξημένη φροντίδα. Ένα καλό γηροκομείο. Επίσης σχετικά με τα ρομπότ, θεωρώ οτι οσα εργατικά χέρια και να αντικαταστήσουν, θα είναι δύσκολο να αντικαταστήσουν επαγγέλματα φροντιστών που χρειάζεται η ανθρώπινη επαφή. Μπορεί να αντικαταστήσουν τον καθαριστή ή τον τραυματιοφορέα αλλά όχι το νοσοκόμο… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ μαζί σου. Ένα καλό γεροκομείο είναι και για εμένα η καλύτερη επιλογή (η δεύτερη καλύτερη είναι να προσλάβω φροντιστή, 25χρονο, ωραίο και μελαχρινό). Μέχρι όμως τα καλά γεροκομεία να γίνουν προσβάσιμα στον μέσο άνθρωπο, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο.
Δρομο εχουμε, αλλα οσο θεωρουμε οτι πεταμε τους γερους εκει τοσο θα μεγαλωνει ο δρόμος.
Δεν έχουν όλοι 1,5 K το μήνα, για να ακολουθήσουν αυτό το δρόμο.
Ναι, όντως δεν έχουν όλοι. Τι ασχετο είναι όμως αυτό που πέταξες πάλι;
Πώς θα γίνουν τα καλά γηροκομεία προσβάσιμα στο μέσο άνθρωπο; μέσω δημοσίου;
( Το πώς αισθάνεσαι όταν πας τους γονείς σου εκεί…είναι αυτό…δεν αλλάζει…όσο και να το φτιάχνεις μέσα σου…όσο καλά…και να είναι. )
( Αν ήταν παράδεισος, θα πήγαιναν όλοι τρέχοντας. Δεν είναι. Ανάγκη είναι. )
Στα κράτη που δεν θεωρείται πέταμα να παει ο ηλικιωμένος σε ενα γηροκομείο, οι μονάδες κρατικές και μη είναι πολύ καλυτερες και φροντισμένες. Ο τροπος με τον οποίο παρουσιάζεις αυτη τη κατασταση και το οτι θες να φορτωσεις ενοχες στους ανθρωπους που το επιλεγουν αυτο για τους δικους τους ειναι μερος του προβλήματος.
Καμια κατασταση δεν ειναι παραδεισένια ολες εχουην υπερ και κατα. Οπως δεν ειναι παραδεισος να ειναι στο γηροκομειο μακρια απο το σπίτι τους ετσι δεν ειναι και να ειναι κλεισμενοι μονοι τους στο σπιτι τους μπροστα σε μια τηλεόραση.
Για να είναι μόνοι τους στο σπίτι τους…σημαίνει ότι αυτοεξυπηρετούνται.
Και,ναι…είναι καλύτερα σπίτι τους.
Πολλοί το επιλέγουν στα 20, 30,40,50,60…γιατί όχι και στα 70, 80;
Δεν μιλαμε για αυτούς που αυτοεξυπηρετούνται αλλα γι εκείνους που χρειάζονται αλλους για εξυπηρετηθούν και δεν κανει για λογους ασφαλείας να μενουν μόνοι τους. Για ηλικωμενους που περνανε το χρονο τους κλεισμενοι στο σπιτι με τη παρεα καποια φροντήστριας ή που γινεται τελατινη καποια γυναικα της οικογενειας για τους εξυπηρετεί. Για αυτους ειναι κυρίως τα γηροκομεία. Οχι οτι δεν μπορει να παει και καποιος ηλικωμενος μεν, αλλα που να χρειαζεται λιγοτερη φροντιδα. Μην κανεις οτι δεν καταλαβαινεις. Εκτος αν οντως δεν καταλαβαίνεις…
Όταν δεν αυτοεξυπηρετείσαι, έχεις προβλήματα.
Είναι άλλες οι κοινότητες κι άλλα τα γηροκομεία.
Στο γηροκομείο θα είσαι με ανθρώπους που μπορεί να είναι πολύ πιο βαριά από εσένα.
Δεν πας για να παίξεις μπιρίμπα.
Σε κάθε περίπτωση…
τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια…
Αν μπορούμε, ας κάνουμε ό,τι καλύτερο για τους δικούς μας.
Δε θα υπάρχουν για πάντα.
Είναι πολύτιμο για αυτούς να περνάμε λίγες στιγμές μαζί τους.
Ρόδα είναι και γυρίζει.
Τι λες καλή μου γυναίκα. Γηροκομείο είναι όχι νοσοκομείο. Ποιος σου είπε οτι αν καποιος δεν μπορεί να περπατήσει, να κάνει μόνος του μπανιο κλπ δεν μπορεί να παίξει μπιρίμπα; Οτι δεν μπορεί να κάνει κουβέντες και δραστηριότητες;
Το «ρόδα είναι και γυρίζει» μαζί με τις άλλες κακίες περι ξενων χεριών και όλα τα υπόλοιπα που υπονοείς δεν στα επιστρέφω. Η διαφορά μας είναι πως εγω δεν σου εύχομαι να βρείς μπροστά σου τις απόψεις και τη στάση ζωής που έχεις με την οποία διαφωνώ, γιατι τότε θα αντιμετωπίσεις μια ματαιότητα που δεν την εύχομαι σε κανέναν.
Σταμάτα να παίρνεις προσωπικά πράγματα…όταν μιλάμε γενικά κι αόριστα.
Η φροντίδα ενός ηλικιωμένου περνά από πολλά στάδια.
Μακάρι να μη χρειαστεί κάποιος να τα ζήσει…
( Στο γηροκομείο δέχονται γηριατρικούς ασθενείς, που το νοσοκομείο δε μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω… )
Όταν χρησιμοποιείς λεγόμενα μου για να επιχειρηματολογήσεις εναντίον αυτού που λέω είναι αναμενόμενο να το πάρω προσωπικά. Δεν μιλάς γενικά και αόριστα ποτέ. Εκμεταλλεύεσαι αυτά που λέμε για να δημιουργήσεις επιχειρήματα, το κάνεις κατ εξακολούθηση και είναι φτηνό. Και το φτηνότερο όλων είναι που μετά λες «γενικά μιλάω (ενω εχεις αναφερθεί σε συγκεκριμένα πραγματα; μη το παίρνεις προσωπικά».
Γιατί “να πας τους γονείς σου εκεί”; Από μόνοι τους νομίζεις δεν πάνε; Προσωπικά δεν “θα πήγαινα” πουθενά τους γονείς μου όσο έχουν σώας τα φρένας. Δική του η επιλογή που και αν θέλουν να πάνε. Αν δεν έχουν σώας τα φρένας πάλι, εκεί θα χρειάζονται 24ωρη επαγγελματική φροντίδα και εκεί ψάχνεις να βρεις ποιος μπορεί να τους την προσφέρει καλύτερα. Σίγουρα δεν τους κρατάς στο σπίτι σου αν δεν είσαι επαγγελματίας. υ.γ. Μια χαρά υπάρχουν οίκοι ευγυρίας που είναι σωστοί παράδεισοι. Προφανώς και δυστυχώς δεν είναι προσβάσιμοι σε όλους, αλλά αν οι γονείς είχαν ως προτεραιότητα να εξασφαλίσουν τα… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι μακριά…
Yπάρχει στο πρόγραμμα και το χράτσα-χρούτσα με τη μασελίτσα; (για τον μελαχρινό 25χρονο εννοώ!).
Συμφωνώ. Κι εγώ αυτό έχω σκεφτεί για μένα. Προς την γράφουσα: Το ότι έχεις κάποια περιουσιακά στοιχεία είναι πολύ σημαντικό από την άποψη ότι θα βρεις ένα τέλειο κέντρο φιλοξενίας ηλικιωμένων μπροστά στην θάλασσα και θα παίζεις μπιρίμπα με τις άλλες εκεί που σκάει το κύμα. Αυτό που σε βασανίζει όμως εσένα , σκέψου πόσο περισσότερο βασανίζει κάποια που δεν έχει παρά μόνο έναν μηνιαίο μισθό ως έσοδο και αργότερα μια κουτσουρεμένη σύνταξη. Ίσως πρέπει να μαζευτούμε όλες εμείς που κάτι παραπάνω έχουμε (έστω κι ένα σπιτάκι) μήπως τελικά δώσουμε πνοή σ’ αυτό που αναφέρει η Ρένα : Ένα γυναικείο… Διαβάστε περισσότερα »
Το καλύτερο για τους ηλικιωμένους είναι οι καθημερινές δουλειές αυτοσυντήρησης. Όσο αυτοσυντηρούνται δε θα σκεφτούν να πάνε σε οίκο ευγηρίας. Τα γηροκομεία δεν είναι ΚΑΠΗ. Οι διάφορες κοινότητες για αυτό το σκοπό, κοστίζουν ακριβά και απαιτείται διαφορετική φιλοσοφία. Το να πεις στα 75 θα πάω να ζήσω εκεί…αρχικά θα πρέπει να μπορείς να το υποστηρίξεις οικονομικά για πιθανόν και 20; χρόνια… ( και να έχεις τους λόγους σου, να είσαι μόνος… ) Οι περισσότεροι πηγαίνουν στα γηροκομεία σε πιο βαριά κατάσταση ( μάλλον τους πηγαίνουν…κανείς δε θέλει να αφήσει το σπίτι του… ) Άλλοι έρχονται Ελλάδα μετά τη σύνταξη, ήλιος,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μιλάμε οταν ο ηλικιομένος αυτοσυντηρείται (εντος να αυτοσυντηρείται, όχι απλα να το νομίζει), αλλά όταν δεν. Εχω το εξής βίωμα. Η μια μου γιαγια μετά απο εγκεφαλικό απέκτησε κινητικές δυσκολίες και ήταν σε αμαξίδιο. Μετά απο ένα σχεδόν χρόνο σε κέντρο αποκατάστασης, το οποιό εγινε κυρίως για ψυχολογικούς λόγους και εκείνης αλλά και δικούς μας, γιατί στηην πραγματικότητα δεν είχε και ιδιαίτερο νόημα, γυρισε σπιτι της και ήταν σε αμαξίδιο. Σπιτι της είχε μονιμα μια γυναίκα (που την καλλυπτε άλλη στα ρεπο της) και ερχοταν φυσιοθεραπευτής και εργοθεραπευτής μεχρι που πεθανε, και αυτό για να ιώσει εκείνη καλύτερα, δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Κάνατε το καλύτερο που μπορούσατε.
Τη φροντίσατε καλά.
Σεβαστήκατε την επιθυμία της.
Η γιαγιά σου ήξερε. Καλά ήταν που ξέφευγε λίγο…αλλά σαν το σπίτι δεν έχει…
Άλλη η παρέα εκεί ( καλή κι αυτή, ξεφεύγεις… ), άλλη οι δικοί σου άνθρωποι.
Οχι δεν καναμε το καλυτερο που μπορουσαμε. Το καλυτερο που μπορουσαμε δεν ηταν να ειναι κλεισμενη στο διαμερισμα και να τσακωνεται με τισ φροντιστριές της. Αλλα καναμε αυτό που ήθελε και ας μην ηταν το καλυτερο. Αλλα ο λογος που το ηθελε ηταν το κολλημα στο μυαλο της, οτι θα σήμαινε πως την πεταξαμε. Τους δικούς της ανθρωπους θα τους ειχε με την ιδια συχνοτητα και εκει οσο τους ειχε στο σπίτι της. Δεν μεναμε ολοι μαζι, την επισκεπτόμασταν, και μαλιστα χωριστά ο καθενας για να της γεμισει ο χρονος εφοσον ειμασταν η μοναδικη της παρεα. Το ιδιο θα καναμε… Διαβάστε περισσότερα »
Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα επιλογής του πώς θα ζήσει, ηλικιωμένος ή μη.
Δεν ξέρουμε εμείς ποιό είναι το καλύτερο για αυτόν.
Όσο οι άνθρωποι έχουν σώας τας φρένας…αποφασίζουν για τον εαυτό τους.
Όταν κλείνουν οι πόρτες του γηροκομείου και τελειώνει το επισκεπτήριο, δε γνωρίζουμε τί γίνεται…
Ο κάθε άνθρωπος έχει το χαρακτήρα του και δεν ξέρεις η ζωή πώς τα φέρνει στον καθένα.
Όταν κάνεις κάτι, ποτέ δεν ξέρεις τί θα γινόταν…αν επέλεγες να κάνεις κάτι άλλο.
Όσο μεγαλώνεις θέλεις το χώρο σου, το οικείο, το σπίτι σου, τους δικούς σου, μια ζεστασιά.
Ας είναι…
1ον. Φυσικά και ο κάθε άνθρωπος εχει δικαίωμα στην επιλογή και νομίζω πως είναι κατανοητό πως σεβαστήκαμε την επιλογή της. Αυτό τι σημαίνει πως δεν μπορώ να την κρίνω; Δεν μπορώ να έχω αποψη (εγω, όχι εσύ, για τη δική μου γιαγια μιλάμε) για το αν η επιλογή της ήταν η καλύτερη για την ίδια. Θα επιμείνω πως δεν ήταν. Εγω το έζησα, εγω την έβλεπα, όχι εσυ. 2ον. Φυσικά και γνωρίζουμε τι γίνεται στο γηροκομείο όταν ο ανθρωπος σου εχει σώας τας φρένας και μπορεί να σου μεταφέρει τα πάντα. Επισης, τον επισκέπτεσαι τακτικά κλπ. 3ον. Θα το πω… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά έχω πει στα παιδιά μου οτι αν πάθω αλτσχάιμερ,άνοια να με βάλουν σε ίδρυμα.
Κι αυτό βάρος είναι για τα παιδιά.
Μια κουβέντα είναι.
Στο απροχώρητο, ούτως ή άλλως, αυτά θα κληθούν να πάρουν απόφαση.
Είναι πολλά τα στάδια…
( Η άνοια εξελίσσεται σε βάθος πολλών ετών, προηγούνται πολλά… )
Μεγαλύτερο το βάρος της φροντίδας μου απο εκείνους.
Τον φεμινισμό τον κάναμε λάστιχο,σφεντόνα.
Τα γεράματα να είμαστε γεροί να τα ζήσουμε και με μασέλα αμφότεροι γιατί μη μου πείτε ότι μόνο οι άνδρες έχουν το προνόμιο.
Η σιγουριά σας για την θνησιμότητα των ανδρών πάντως με εντυπωσιάζει οχι γιατί δεν ισχύει αλλα γιατι η ζωή είναι απρόβλεπτη για τον καθένα μας πόσο θα ζήσει.
Εφόσον έχετε άνεση οικονομική τα γεράματα σας θα είναι καλά είτε με βοήθεια στο σπίτι είτε σε οίκο ευγηρίας, αλίμονο στους μη έχοντες.
Μπορώ να σου πω ότι σε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί είμαι ακριβώς στην ίδια θέση με εσένα.Εκανα τα πάντα προσπάθησα όμως δεν έτυχε να κάνω οικογένεια.Με έχει πάρει από κάτω μέχρι και σε ψυχίατρο απευθύνθηκα όμως κανείς δεν μπορεί να μου λύσει το πρόβλημα της μοναξιάς.Ισως θα έπρεπε οι γυναίκες να κάνουμε παρέα μεταξύ μας και να στηρίζει η μία την άλλη..
Ας το σκεφτούν οι νέοι σήμερα, που βάζουν προτεραιότητα καριέρα και χρήματα.
Ο άνθρωπος πρέπει να κάνει οικογένεια.
@lucid dream: Μιλάς για οικογένεια έχοντας στο μυαλό σου την πυρηνική οικογένεια των σχολικών βιβλίων με τη μαμά, τον μπαμπά, το αγοράκι, το κοριτσάκι και τη γιαγιά που προσέχει τα παιδιά και μαγειρεύει μέχρι να πάθει εγκεφαλικό οπότε και θα την παρκάρουν μπροστά στην τηλεόραση και θα πετάγεται κάποιος κάθε 3 ώρες από τα χωράφια για να δει αν αναπνέει ακόμα. Βάλε όμως αυτό το σενάριο σε μια μεγάλη πόλη (πχ Αθήνα) όπου οι γονείς δουλεύουν 16ωρα για να πληρώσουν τα φροντιστήρια των παιδιών και η γιαγιά μένει στο διπλανό προάστιο, 45 λεπτά με το αυτοκίνητο σε ώρα αιχμής και άλλα… Διαβάστε περισσότερα »
Άποψή σου. Σεβαστή. Επιλογές είναι.
Όχι, δεν είναι πάντα επιλογές. Έχω 3 φίλους που έχουν φύγει στο εξωτερικό (οι δύο μοναχοπαίδια) και κάνουν βιντεοκλίση με τη μάνα του ο ένας και με τον πατέρα τους οι άλλοι για να τους βοηθήσουν να κλείσουν ένα ραντεβού στον ΕΟΠΠΥ. Έχω φίλο, μοναχοπαίδι που ενώ μένει με την μητέρα του δεν μπορεί να έχει κάποιον να την προσέχει τις 9 ώρες που είναι στην δουλειά και βασιζεται στην καλοσύνη των γειτόνων. Έχω ζήσει το άγχος με την γιαγιά μου που ενω δε τα είχε τελειώς χαμένα δεν μπορούσε να μείνει μόνη της. Ξέρεις πολλές οικογένειες που μπορούν να… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα ένα ρομπότ δεν θα με χάλαγε ούτε τώρα! Να κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού και μετά να το βγάζω από την πρίζα. Κουβέντα δεν θα έπιανα μαζί του με τίποτα. Και μια έξυπνη συσκευή που υπάρχει στο σπίτι λόγω της θέρμανσης, όταν καμιά φορά πετάγεται και μιλάει, την κοροϊδεύω. Σοβαρά μιλώντας τώρα, η Ελλάδα είναι πολύ πίσω στο θέμα φροντίδας των ηλικιωμένων. Είχα μια φίλη που πήγαινα και έβλεπα που είχε μια γυναίκα στο σπίτι που τη φρόντιζε όλα τα χρόνια που ήταν άρρωστη. Με εξαίρεση μια καταπληκτική γυναίκα από χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ, που έμεινε δίπλα… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά έχω τελείως άλλη εικόνα για την Ελληνική επαρχία. Η γιαγιά μου στο χωριό με τις φίλες της στην γειτονιά (που τις είχε μια ζωή) μια χαρά παρέα είχαν και στήριζαν η μία την άλλη μέχρι τα βαθιά γεράματα (και όσες ζουν ακόμα, να χουν ζωή οι γυναίκες, ακόμα έτσι είναι). Παίζει να είχαν να απομακρυνθούν από το τετράγωνο πάνω από 10ετία εκτός από επίσκεψη σε γιατρούς/νοσοκομεία αλλά σουλατσάραν μεταξύ τους από το πρωί μέχρι το βράδυ. Οι πόρτες μόνιμα ανοιχτές και από αυλή σε αυλή (μια πόρτα είναι) για επίσκεψη. Και όταν κάποια αρρώσταινε βαριά και δεν μπορούσε να… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτά είναι προβληματισμοί οποιοδήποτε ανθρώπου, δεν νομίζω ότι έχει να κάνει αποκλειστικά με τις γυναίκες. Μην νομίζεις ότι αν είχες σύντροφο δεν θα έκανες αντίστοιχες σκέψεις. Επίσης κανείς δεν σου εγγυάται ότι ο σύντροφος θα είναι δίπλα σου στις ασθένειες και στα γηρατειά. Οι άντρες πεθαίνουν πιο νωρίς, κάποιοι την κάνουν στην πρώτη δυσκολία, πιστεύοντας ότι αν βρουν μια μικρούλα θα ξεγελάσουν οι ίδιοι την φθορά του χρόνου. Αν είχες παιδιά δεν θα ήταν ο ρόλος τους να σε γηροκομήσουν, φυσικά πολλά παιδιά δεν εγκαταλείπουν τους γονείς τους στο έλεος όταν εκείνοι είναι ανήμποροι (και καλά κάνουν) αλλά και πάλι… Διαβάστε περισσότερα »
Συμβουλή μου είναι, οκ να κάνεις μεν τα κουμάντα σου, αλλά να μη σκέφτεσαι τόσο πολύ το μετά, μέχρι και ποιος θα κάτσει στον καναπέ σου. Αν εσύ έχεις φύγει, τι σημασία έχουν όλα αυτά; Το να σκέφτεσαι τσουβαλιασμενα όλα τα προβλήματα του μέλλοντος, είναι σκέτη απελπισία και κατάθλιψη, δεν σου κάνει καλό. Καλύτερα να ζήσεις το τώρα, και να το χαρείς όσο γίνεται, γιατί όσοι κολλάνε στο μέλλον, χάνουν και το παρόν και είναι κρίμα, γιατί μόνο το παρόν σου ανήκει. Τη μοναχικοτητα σου αν δεν σου αρέσει, έχεις καιρό να την αλλάξεις. Κι αν είναι δύσκολο για σχέση,… Διαβάστε περισσότερα »
Όπως λες, οι άντρες αποχαιρετούν κατά κανόνα πολύ νωρίτερα. Επίσης το προσδόκιμο αυξάνεται αλλά όχι τόοοσο δραστικα όσο το παρουσιάζεις (σκέψου ότι στο μέσο όρο προσμετρούνται και οι θάνατοι από βρεφική έως νεαρή ηλικία που πια έχουν μειωθεί δραματικά). Οπότε θα κάναμε ότι κάνουν οι γυναίκες τόσα χρόνια. Νομίζω η ερώτηση είναι “αν δεν έχω παιδί, ποιος θα με φροντήσει”. Ακόμα και αν υπάρχει καλή σχέση, η καθημερινή βοήθεια του παιδιού δεν είναι εγκυημένη αλλά κυρίως, αν αποταμιεύσεις όλα αυτά που θα ξόδευες σε ένα παιδί για τα γεράματα σου θα είσαι κομπλέ. Btw, χίλιες φορές σε ένα καλό γηροκομείο,… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιά είναι τα καλά γηροκομεία;
Τα βλέπεις από μια στιγμή…τραβηγμένη σε μια φωτογραφία;
Στην Θεσσαλονίκη ξέρω ένα που μένει ένα ζευγάρι γνωστών και περνάει εξαιρετικά. Δεν ξέρω αν μπορώ να το γράψω αλλά έχει το όνομα ενός φυτού.
To θέμα δεν είναι να τα ξέρεις εσύ, το θέμα ειναι να τα ξέρει η Λουσιντ, απαξ και η Λουσιντ δεν τα ξέρει, δεν υπάρχουν.
*ειναι πολυ καλο αυτό στη Θεσ/νικη, ξερω και εγω ατομο που ειναι εκει.
Οι ανάγκες είναι πολλές.
Ένα, δύο καλοί οίκοι ευγηρίας δεν κάνουν τη διαφορά.
Βέβαια, είναι διαφορετικό να είσαι περιπατητικός και διαφορετικό να έχεις σοβαρά προβλήματα υγείας, να είσαι κατάκοιτος…
Πολλοί θέλουν να περάσουν τα τελευταία τους χρόνια στο χώρο τους.
Το συγκεκριμμένο, αν είναι…, είναι μεγάλη αλυσίδα, έχει παντού, γεμάτη η Αθήνα ( μεγάλη μπίσνα… )
( Κάποιοι το κατάλαβαν νωρίς.
Είναι από τις πιο αναπτυσσόμενες επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια.
Προσφορά, που ανταποκρίνεται στη ζήτηση.
1,2 K ,στην καλύτερη… )
Έχουν αλλάξει οι εποχές Lucid. Πλέον οι άνθρωποι δεν γεννιούνται και ζουν όλοι τους την ζωή σε έναν χώρο για να τον θεωρούν χώρο τους.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.
Μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια…
Αν αλλάζουν λέει; Ακόμα σε σπηλιές θα ζούσαμε αν δεν είχαμε την ικανότητα προσαρμογής. Στην σημερινή κοινωνία δεν επιβιώνεις σε ένα μέρος εκτός και αν έχεις πίσω περιουσία να βασίζεσαι. Οι μισθοί είναι πείνας και για να ανέβουνε απαιτείται κινητικότητα. Λίγοι είναι αυτοί που έχουν την πολυτέλεια να πάρουν σύνταξη από την πρώτη δουλειά που πιάσαν στα 20. Όσους τους ενοχλεί αυτό (και πολλούς τους ενοχλεί και δικαίως) τότε πρέπει να κινηθούνε στο πως θα αλλάξει το σύστημα, όχι να εθελοτυφλούν στην ύπαρξή του.
Γιατί χωρίς σύντροφο;
Γιατί χωρίς παιδιά;
Γιατί χωρίς φίλους;
Έκανες αυτά που πίστευες ότι πρέπει να κάνεις για να ανέβεις.
Μορφώθηκες, έβγαλες χρήματα, έζησες.
Τώρα…αν έθετες προτεραιότητες, τί θα επέλεγες;
Βλέπω μια σιγουριά και εδώ και έξω πως αν έχεις άντρα και παιδιά δεν θα καταλήξεις μόνη. Εχω δει να διαψεύδεται αυτό πολλές φορές. Ταυτίζομαι μαζί σου πάντως. Η μόνη λύση που βλέπω: οικονομική άνεση και δίκτυο φίλων.