Η Ρένα απαντά: Τι πρέπει να πω στην κόρη μου;

Το να μιλήσεις στην κόρη είναι μια οδός προς ένα αποτέλεσμα. Υπάρχουν όμως κι άλλες, όπως υπάρχουν κι άλλα αποτελέσματα.

_______________

Η ιστορία της Αρετής όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρένα μου γειά σου, χρειάζομαι άμεσο ξεμπλοκαρισμα και νομίζω ότι θα με βοηθούσε η ψύχραιμη οπτική σου.

Είμαι 50 ετών εκπαιδευτικός ,μητέρα δύο παιδιών. Η κόρη μου 22 ετών φοιτήτρια, ένα παιδί υπέροχο, κοινωνικό, χαριτωμένο,με χιούμορ και μεγάλη απήχηση στο άλλο φύλο. Είναι όμως και πολύ αγχώδης, ψυχαναγκαστική με ό,τι καταπιάνεται συντηρητική στα ερωτικά της. Έχει βγει με πολλούς, έχει ξαναβγεί με ελάχιστους, δεν έχει κάνει σχέση με κανένα είτε γιατί της φαίνονται λίγοι και ανόητοι είτε γιατί όταν αισθάνθηκε ότι μπορεί να προχωρήσουν γρήγορα φοβήθηκε ότι μπορεί να μετανιώσει ή ότι θα την περάσουν για εύκολη….

Μιλάμε ανοιχτά και της εκφράζω τον προβληματισμό μου, αφενός για το πώς σφηνώθηκαν αυτές οι ιδέες στο μυαλό της και αφετέρου για το πότε θα είναι αυθόρμητος κανείς αν όχι στη νεότητα.

Ο άντρας μου ο οποίος επίσης είναι πολύ ανοιχτός άνθρωπος στις συζητήσεις μας με τα παιδιά, μου λέει ότι δεν πρέπει να ανησυχώ γιατί θα αφεθεί όταν νιώσει έτοιμη με τον κατάλληλο άνθρωπο.

Εγώ πάλι αναρωτιέμαι και σε ρωτώ: ως μητέρα πρέπει να την παροτρύνω να χαίρεται τη στιγμή και να δίνει ευκαιρίες και χρόνο απελευθερωμένη από τα στερεότυπα που πολεμάει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος ή να την αφήσω στην κοσμοθεωρία της και τις επιλογές της;

Παρεμπιπτόντως ο λίγο μεγαλύτερος αδερφός της είναι το ακριβώς αντίθετο και, ενώ τον θαυμάζει, τον θεωρεί επιπόλαιο. Επίσης θεωρεί τον μπαμπά της – και είναι -πρότυπο συντρόφου για το επίπεδο, την ψυχραιμία, την πίστη και την ευγένειά του και μας δηλώνει ότι αν και νιώθει μεγάλη ανάγκη για συντροφικότητα δεν σκοπεύει να συμβιβαστεί με τον κάθε “κακομοίρη”…

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αρετή

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Καταπληκτικό ερώτημα!

Ερχόμαστε αντιμέτωποι με το χάσμα γενεών. Μόνο που δεν είναι τα παιδιά που κάνουν επανάσταση. Κάνουν αντεπανάσταση! Η γενιά της gen X (όσοι πέρασαν παιδικά χρόνια κι εφηβεία στα 70s-80s) είναι σε αρκετά πράγματα που έχουν να κάνουν με τον ερωτισμό και το σεξ ΠΙΟ προχωρημένη από την gen Z (τους σημερινούς εφήβους και 20+).

Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή διεθνώς βιώνουμε ένα συγκλονιστικό πισωγύρισμα στα ήθη. Η μια γενιά μεγάλωσε μέσα σε αφθονία, ευδαιμονία, αλλαγή, σχετική ασφάλεια. Η νέα γενιά μεγαλώνει μέσα σε κρίσεις επί κρίσεων: από την οικονομική στην πανδημική, στην ενεργειακή, στην απειλή πυρηνικού ολοκαυτώματος. Όταν ο άνθρωπος φοβάται στρέφεται στη συντήρηση. Η κόρη σου σκέφτεται συντηρητικά.

Το αφήγημα θέλω σχέση, δεν θέλω κάτι επιφανειακό, δεν θέλω να προχωρήσω, όλοι είναι ρηχοί, το σεξ μου είναι ακριβό, δεν θέλω να σπαταληθώ, θέλω εγγυήσεις πριν κάνω οτιδήποτε είναι ΦΟΒΟΣ.

Επίσης η gen Z είναι η γενιά που είναι ψηφιακά γαλουχημένη από κούνια. Η τεχνολογία ασκεί και την θετική και την αρνητική της επιρροή πάνω της. Επειδή παλιά η πληροφορία προερχόταν από το άμεσο περιβάλλον και τα έντυπα, ήταν κι η διάχυση περιορισμένη. Και διαχεόταν η κυρίαρχη τάση. Όταν κυριαρχεί η ευμάρεια, τα ήθη είναι πιο προοδευτικά. Η γυναίκα χρειάζεται ως καταναλωτής, οπότε βγαίνει πιο έξω. Σήμερα επειδή η πληροφορία προέρχεται από παντού, μέσω του διαδικτύου, είναι λογικό ότι διαχέονται κι άλλες τάσεις , οπότε απέκτησαν φωνή και οι συντηρητικές τάσεις. Κι όσο διαχέονται τόσο δυναμώνουν κι επιβάλλονται. Κι επειδή υπάρχει φτώχεια, η γυναίκα οπισθοχωρεί, η οικονομία την χρειάζεται λιγότερο επειδή δεν υπάρχει περιθώριο κατανάλωσης. (Αν μέχρι εδώ κατάλαβες ότι το σύστημα αντιλαμβάνεται με όρους καταναλωτισμού, κατάλαβες ορθά).

Καλό ακούγεται που δεν θέλει η κόρη να συμβιβαστεί, εξυπακούεται, γιατί να θέλει να συμβιβαστεί; Να θέλει να έχει τον έλεγχο της ζωής της και τις επιλογές της ανοιχτές. Και φυσικά όταν δεν θες να κάνεις κανένα λάθος, δεν κάνεις ποτέ τίποτα. Αλλά τι μπορεί να εννοεί άραγε συμβιβασμό στα 22 της; Δεν της είπε κανείς να παντρευτεί ή να δεσμευτεί με κοινά στεγαστικό δάνεια. Για μια ανάλαφρη γνωριμία κι όπου βγάλει λέμε, δεν υφίσταται κάποιος ιδιαίτερος συμβιβασμός. Άντε να χαλαλίσεις μερικές ώρες από τη ζωή σου! Σίγουρα χαλαλίζει τέτοιες σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή διαδικτυακά παιχνίδια ας πούμε σε ατελείωτο σκρολλάρισμα. Γιατί είναι σπατάλη το μοίρασμα της φυσικής παρουσίας και του κορμιού, ας πούμε; Τι το διαφοροποιεί; Καταλαβαίνεις πού το πάω…

Η πατριαρχική αυτή αντίληψη είναι καταστροφική για πολλούς λόγους και για έναν κυρίως. Επειδή περιορίζει τα νέα παιδιά σε σπιράλ μοναξιάς. Όταν δεν έχεις δοκιμαστεί, δεν έχεις βγει στον κόσμο, στην κοινωνία, δια ζώσης, γίνεται όλο και δυσκολότερο κατόπιν. Ο φόβος της αποτυχίας γίνεται φόβος του αγνώστου, φόβος εξαίρεσης, και λουφάζεις στον καναπέ με το τάμπλετ. Νιώθεις ότι δεν κολλάς πουθενά με κανέναν.

Το ότι είναι γυναίκα βαρύνει επιπλέον αρνητικά (λόγω πατριαρχίας που ευνοεί να είναι “σεμνή” και συντηρητική) και το διαισθάνεσαι εσύ, που είσαι γυναίκα, ενώ ο πατέρας της, αν και “ανοιχτός άνθρωπος” ίσως ψιλοανακουφίζεται που δεν ανησυχεί για τα ερωτικά της κόρης αφού είναι ανύπαρκτα. Το “θα γίνουν όλα με τον καιρό και τον κατάλληλο άνθρωπο” είναι μετάθεση στις ελληνικές καλένδες. Σόρρυ, αλλά όποτε το ακούω σημαίνει δεν θέλω να ασχοληθώ με το πρόβλημα ή να γίνω δυσάρεστ@. Κι αν δηλαδή δεν έρθει ποτέ θα μονάσουμε; Ή θα …συμβιβαστούμε τότε; Γνώμη μου.

Επίσης το ότι ο ίδιος είναι πρότυπο δυσκολεύει την αναζήτηση, καθώς όλοι αναμετρώνται με “τον ιδανικό σύντροφο” και βγαίνουν λειψοί. Όμως δεν ζούμε την ζωή των γονιών μας, ζούμε την δική μας.

Δεν πιστεύω ότι θα καταφέρεις να την μεταπείσεις με τα λόγια ή τις αναλύσεις. Από μια άποψη θέλω να σου τονίσω και το εξής. Ίσως δεν πρέπει να την μεταπείσεις. Η ίδια είναι ενήλικη, θέλει αυτό που εκείνη θέλει, έχει τις δικές της ιδέες. Εσύ κι εγώ έχουμε τις δικές μας ιδέες. Μήπως λιγουλάκι σε απασχολεί η προοπτική να μην βρίσκει τον κατάλληλο, να μην παντρευτεί, να μην σου κάνει εγγονάκια; Δεν ακούγεσαι αρτηριοσκληρωμένη μάνα, αλλά βαθιά μέσα σου, είσαι όντως εντελώς εντάξει αν αποφασίσει να μην κάνει ποτέ παιδιά; Αν είναι ασέξουαλ;

Είναι λάθος να επιβάλλουμε την δική μας οπτική πάνω σε ένα άλλο άτομο, είναι σαν να το εξαναγκάζουμε να βιώσει τις δικές μας επιλογές, ενώ πρέπει να έχει την αυτοδιάθεση να βιώσει τις δικές του. Και φυσικά να υποστεί τις όποιες συνέπειες.

Ενδεχομένως είναι πιο σημαντικό η κόρη να εκτεθεί στο ερέθισμα της φεμινιστικής σκοπιάς, μέσω αυτού του site, μέσω ταινιών, μέσω διαβασμάτων, μέσω κοινωνικών συναναστροφών. Τα οποία θα προκύψουν φυσικά και τυχαία, όχι βάσει προγραμματισμένου στρατηγικού πλάνου ως στρατηγός σε μάχη με στόχο το απόρθητο κάστρο της παρθενίας της. Μπορεί τότε κάτι να της κάνει κλικ. Μπορεί και όχι. Θα δείξει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News