Η φιλία για να την σώσεις θέλει λιγότερη πίεση.
_________________
Η ιστορία της Κ. όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
Από τις αρχές της καραντίνας πέρσυ άρχισα να ανταλλάζω μηνύματα με έναν συμμαθητή μου, καθώς είχαμε αρχίσει να μιλάμε μέσα στην τάξη και μου φαινόταν καλό τυπακι. Τέλος πάντων ήρθαμε πιο κοντά και καταλήξαμε να γίνουμε κολλητοί, έχοντας μια πολύ καλή και υγιή σχέση.
Αυτήν την περίοδο, όπως καταλαβαίνεις είναι η περίοδος των εξετάσεων και γενικά όλη η παρέα έχουμε σταματήσει να μιλάμε λόγω διαβάσματος κλπ. Με το παιδί μιλούσαμε κάθε μέρα έστω και από λίγο, αν και τώρα δεν μιλάμε καθόλου. Προσπάθησα πολλές φορές να ανοιξω μια κανονική συζήτηση μαζί του, αλλά εκείνος είτε με αγνοούσε τελείως, είτε απλώς πατούσε like στο μήνυμα.
Εδω θέλω να κάνω μια παρένθεση, επειδή γράφω ένα βιβλίο σε ένα σαιτ, πολλές φορές του στέλνω κάποιες παραγράφους για να μου πει τη γνώμη του. Απαντάει πάντα, οπότε όταν δεν το έκανε τις προάλλες άρχισα να το σκέφτομαι παραπάνω.
Σήμερα το πρωί, μου έστειλε ένα τικ-τοκ που έλεγε πως έχει αρχίσει να μισεί την καλύτερη του φίλη, χωρίς καμία διευκρίνιση. Τον ρώτησα αν το εννοεί στα αλήθεια και αν ισχύει να το συζητήσουμε, μήπως λυθεί το όλο θέμα, αλλά εκείνος δεν έχει δει καν τα μηνύματα μου. Δεν νομίζω πως η συμπεριφορά μου προς το μέρος του ήταν κακία, ίσα ίσα που νοιάζομαι για εκείνον μάλλον περισσότερο από τον εαυτό μου. Είναι ο μόνος αληθινός φίλος που είχα στη ζωή μου και δεν θέλω να τον χάσω.
Τι μπορεί να έκανα τόσο λάθος για να φέρεται έτσι και τι μπορώ να κάνω στο μέλλον για να μην χαλάσει η φιλία μας;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κ.
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Αγαπητή φίλη, νομίζω ότι έχεις πέσει στην παγίδα της ποπ κουλτούρας που λέει ότι η συζήτηση λύνει όλα τα προβλήματα. Προφανώς κι όχι, αλλιώς δεν θα υπήρχαν ελληνοτουρκικά ή διαζύγια. Ενίοτε όσο περισσότερο συζητάμε κάτι, τόσο χειρότερο γίνεται, σαν διάλογος από τη Λάμψη (σαπουνόπερα του πάλαι ποτέ διάσημη για την επανάληψη των φράσεων ώστε να καταναλωθεί τηλεοπτικός χρόνος). Έχει σημασία να κάνουμε διάλογο με συγκεκριμένη μεθοδολογία και συγκεκριμένη στόχευση προς το μέλλον, κι όχι ανακύκλωση παραπόνων και δικαιολόγηση.
Ο φίλος σου ενοχλείται από την πλημμύρα μηνυμάτων, αλλά δεν θέλει και να γίνει δυσάρεστος και γι’αυτό στο δείχνει έμμεσα με αυτά που περιγράφεις: αργοπορία στην απάντηση, καρδούλες ή emoji αντί για απάντηση, απουσία απάντησης.
Όταν στέλνεις άλλο ένα μήνυμα για να ρωτήσεις “μήπως σε έχω πρήξει στα μηνύματα;” του επιβεβαιώνεις ότι δεν καταλαβαίνεις καθόλου τι σου δείχνει. Το “έχουμε καλή και υγιή σχέση” το αντιλαμβάνεσαι εσύ, δεν στο έχει εκφράσει ο ίδιος. Η θεώρησή σου είναι μονομερής, κράτα το λοιπόν ως ένα κρατούμενο αυτό μην βρεθείς προ εκπλήξεως.
Πιστεύω ότι αυτό με το βιβλίο που γράφεις στο άλλο site έχει θέση σε μια φιλία, αλλά σε μια εποχή λιγότερο πιεσμένη από αυτή της εξεταστικής. Το να βομβαρδίζεται κάποιος με παραγράφους κειμένου στις οποίες πρέπει να απαντήσει, και μάλιστα με εποικοδομητική κριτική, είναι κάπως κατάχρηση της ευγένειάς του στο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο των εξετάσεων. Θα μπορούσε ίσως να πει μια γνώμη -αν βέβαια η γνώμη του έχει κάποια βαρύτητα: είναι γενικώς αναγνώστης; γράφει ο ίδιος; έχει εμπειρία διαβάσματος του τύπου που γράφεις; είναι προαλειφόμενος φιλόλογος; Αλλιώς η γνώμη του είναι απλώς μια γνώμη ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες, απλώς δεν έχεις χιλιάδες άλλους να ρωτήσεις και γι’ αυτό ρωτάς εκείνον!
Που με φέρνει και στο ζουμί της υπόθεσης.
Έχεις αγκιστρωθεί πάνω του και αναμένεις την αποδοχή του και την ανατροφοδότηση από κείνον επειδή δεν υπάρχουν άλλοι στο φιλικό σου περιβάλλον: “Είναι ο μόνος αληθινός φίλος που είχα στη ζωή μου και δεν θέλω να τον χάσω.” Είναι επειδή είναι τόσο σημαντικός ως άτομο ή είναι τόσο σημαντικός επειδή αυτός είναι διαθέσιμος;
Aυτό όλο τοποθετεί μια αφόρητη πίεση και προσδοκία πάνω σε έναν άνθρωπο. Και σε σύντροφο δηλαδή, αλλά ακόμη περισσότερο σε φίλο. Και σε αφήνει έκθετη να απογοητευτείς, πράγμα που όχι μόνο θα σε πληγώσει, αλλά θα σε “κρυώσει” και γενικότερα στις φιλίες και το σχετίζεσθαι. Όταν έχουμε πολλές τέτοιες αποτυχίες τείνουμε να αποκτούμε μια θεώρηση ζωής “ο κόσμος είναι σκάρτος, δεν αξίζει κανείς”, άποψη επικίνδυνη και φαταλιστική.
Για να μην τον χάσεις από φίλο, πρέπει να αποκτήσεις κάποιον φίλο ακόμη, ώστε να μοιραστεί το βάρος και να μειωθεί η ανάγκη σου. Πιστεύω ότι άμα το δει να συμβαίνει θα ανακουφιστεί και πιθανότατα θα θελήσει ο ίδιος να διατηρήσετε την επαφή σας.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
