Η Ρένα απαντά: Τι μπορούμε να κάνουμε για τόσο αισχρά δημοσιεύματα;

Είναι αισχρά τα δημοσιεύματα ακριβώς για να υποδαυλίσουν τα κατώτερα ένστικτα του κοινού.

_________

Η ιστορία της Στα Κόκκινα όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα και παρεάκι , πρωί πρωί όχι απλά θύμωσα, έσκασα από θυμό και στεναχώρια.
Εκεί που διάβαζα τα νέα που έστελνε το κινητό , μπήκα σε μια είδηση σε ένα δημοσιογραφικό σάιτ και κάτω από την είδηση , υπήρχε η εξής ψηφοφορία:

“Θα αφήνατε το παιδί σας να πάει στο σπίτι λοατκι ζευγαριού να παίξει με το υιοθετημένο παιδί τους?” Ναι, όχι, ίσως ναι, ίσως όχι, δεν ξέρω/ δεν απαντώ. Μπορούσες να δεις κα το ποσοστό των απαντήσεων. Πάτησα κλικ. Ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι θα ήταν μοιρασμένες στα μισά οι απαντήσεις.

Γνωρίζω ότι είμαστε μια συντηρητική κοινωνία η ελληνική, όμως θεωρούσα ότι είχαμε κάνει πρόοδο τα τελευταία χρόνια. Έφριξα. 80% στο ΟΧΙ? Δεν είναι πραγματικά τα δεδομένα θα μου πεις, ή όσοι πήραν μέρος ( οι αναγνώστες του συγκεκριμένου σάιτ) δεν αντικατοπτρίζουν το σύνολο.

Όμως δε θύμωσα τόσο με την πίτα των απαντήσεων που ήταν τραγική, όσο με την ερώτηση που τέθηκε. Γιατί όχι ” συμφωνείτε με την το νέο νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια ή κάτι τέτοιο?” Γιατί αυτή η ερώτηση? Ποιο διεστραμμένο μυαλό σκέφτηκε να το διατυπώσει έτσι? Να στρέψει όλο το μίσος προς ένα παιδί που θέλει μόνο να παίξει με ένα άλλο,? Δακρυσα Ρένα . Αντί να προχωράμε μπροστά μας σπρώχνουν με βία πίσω. Έτσι ένιωσα. Μου χάλασε η μέρα. Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε,? Cancel,? Block? Καταγγελία?

ΑΠΟ ΤΗΝ – Στα κοκκινα

__________________

Ας οργανώσουμε την συζήτηση

Αγαπητή φίλη ψυχραιμία κι όλα θα τα απαντήσουμε με επιχειρήματα.

Έτυχε να ακούσω καλεσμένο σε ραδιοφωνική εκπομπή να αναλύει πώς η Ελλάδα δεν είναι και τόσο συντηρητική κοινωνία τελικά. Το λέμε πολύ ότι είναι, αλλά είναι έτσι σε όρους σκληροπυρηνικού, θεσμικού ορισμού; Θυμήθηκα λοιπόν ότι η ομοφυλοφιλία έπαψε να είναι νομικό αδίκημα στη χώρα μας το 1951 (στο Ηνωμένο Βασίλειο αποποινικοποιήθηκε μόλις το 1967), η υιοθεσία από άντρα μόνο του επιτράπηκε το 1946, η γυναικεία ψήφος έστω μόνο σε τοπικό επίπεδο αναγνωρίστηκε το 1930, το δικαίωμα της άμβλωσης νομιμοποιήθηκε το 1986 ενώ η κοινωνία μας είναι αναφανδόν υπέρ της (παρά τις σκοταδιστικές αντιρρήσεις εκκλησιαστικών κύκλων), ότι ήμασταν η 10η χώρα που μπήκε στην τότε ΕΟΚ και μάλιστα η πρώτη στην Νότια Ευρώπη (η Ισπανία και Πορτογαλία ακολούθησαν αρκετά κατόπιν), κι ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην 13η θέση των δικαιωμάτων ΛΟΑΤΚΙ+ σύμφωνα με τη Rainbow Europe Map 2023. Kαι τώρα προβλέπεται να ανεβούμε αρκετές βαθμίδες ακόμη με το επερχόμενο νομοσχέδιο.

Τελικά δεν είμαστε και τόσο συντηρητική χώρα όσο λέγεται, σωστά; (Τουλάχιστον σε σύγκριση με άλλες, αν όχι με το ιδανικό.)

Αυτό που διαπίστωσες είναι ασφαλώς κατάπτυστο κι απαράδεκτο. Το να τα βάζεις κάποιος με ένα παιδάκι είναι και άδικο και κακόψυχο. Κι ακόμη χειρότερο είναι να υποδεικνύεις εμμέσως τι να κάνουν οι γονείς των μη ομόφυλων ζευγαριών με την διαπαιδαγώγηση των δικών τους παιδιών! Είναι προσβλητικό. Πώς θα μου υποδείξει η όποια μερίδα κοινού να μεγαλώσω το δικό μου παιδί; Ενθαρρύνοντας ακριβώς το bullying για το οποίο κόπτονται ότι θα υπομένουν τα παιδιά ομόφυλων ζευγαριών; Δηλαδή αυτό που χρησιμοποιούν ως επιχείρημα του τι μπορεί να πάθουν τα παιδιάκια αυτά το υποδεικνύουν να το πράττουν τα άλλα παιδάκια εναντίον τους; Τι λογική του παραλόγου είναι αυτή; Το επιχείρημα καταπίπτει εκ των έσω.

Νομίζω ότι ο δημόσιος διάλογος υποδαυλίζεται σε ένα θέμα εν πολλοίς αυτονόητο (δεν απασχολεί και τόσο τον κόσμο, αφορά πολύ λίγους πρακτικά οι οποίοι δικαιούνται την ισοπολιτεία-ισονομία ασφαλώς) επειδή φαίνεται γαργαλιστικό και φέρνει κλικς και τράφφικ σε όποιον δημοσιεύει υποδαυλιστικά. Και βέβαια χρησιμοποιείται και μικροπολιτικά.
Ιδιαίτερα σε σάιτς με συμμετοχή του κοινού (ερωτήματα με απάντηση σαν αυτό που αναφέρεις, ελεύθερο κι αφιλατράριστο σχολιασμό) ή στα σόσιαλ -που αποτελούν το speakeasy του κάθε πικραμένου- τα φαινόμενα αυτά λειτουργούν πολλαπλασιαστικά. Κάνουν να φαίνεται ισχυρή μια βοή η οποία στην πραγματικότητα είναι “λευκός θόρυβος“. Η κοινωνία δεν αντιπροσωπεύεται από αυτό το 80% που είδες στην ψηφοφορία, η κοινωνία αποτελείται από μια σιωπηρή ευρεία πλειοψηφία η οποία ασχολείται με τις δουλειές της, θεωρεί αρκετά θέματα κοινωνικώς λυμένα εν τη πράξη και δεν περνάει όλη της την ώρα σχολιάζοντας εν εξάλλω σε σάιτς και σε σόσιαλ μήντια (αυτό το είδαμε άλλωστε και στις εκλογές του καλοκαιριού όταν πιστέψαμε ότι στρατευμένα τρόλς -όπως απεδείχθη- υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν την κοινωνία, καλά πήγε κι αυτό).

Στο ζήτημα του γάμου και της τεκνοθεσίας η σιωπηρή πλειοψηφία δεν έχει σπουδαίες αντιρρήσεις και θα δεις που θα φανεί και στο αποτέλεσμα: το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί διακομματικά και δεν θα κουνηθεί ούτε φρύδι από τον κόσμο. Όπως πέρασε ο πολιτικός γάμος τη δεκαετία του ’80, η αποποινικοποίηση της μοιχείας, η διατήρηση του ονόματος των γυναικών στις ταυτότητες, και κατόπιν η απαλειφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες (Ναι, αυτές που θέλουν να διατηρήσουν όσοι δεν θέλουν τις νέες, ενώ προηγουμένως διαδήλωναν εναντίον αυτών που ήθελαν να διατηρήσουν τώρα! Βλέπεις την παράνοια;)

Αυτή την μερίδα του κοινού την λέω -προσωπικά- “ο κόσμος του ΟΧΙ”. Είναι νομοτελειακά αντίθετοι σε οτιδήποτε προτείνεται, σε οτιδήποτε νεότερο, σε οτιδήποτε διαφορετικό, φαίνεται από χίλιες μεριές, σε όλα όχι. Το μόνο που τους απασχολεί είναι η διαφωνία για τη διαφωνία και το να μείνουν τα πράγματα όπως τα ήξεραν επειδή φοβούνται την αλλαγή. Αυτό και τίποτε άλλο. Δεν υπάρχει ιδεολογικός πυρήνας από πίσω, επειδή πρόκειται για συμπίληση, εκλείπει και η πνευματική διαύγεια για οτιδήποτε τέτοιο. Είναι συνωμοσιολόγοι πουτινόφιλοι “μπαρμπάδες” (και δεν έχει να κάνει με την ηλικία αλλά με την νοοτροπία).

Το ότι το νομοσχέδιο που έχει υποβληθεί, εξ όσων λέγονται, δεν εγκρίνει την ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή είναι μια θεωρούμενη μετριοπαθής πινελιά, ώστε να αποκλειστεί η διαφωνία επί της αρχής και να ψηφιστεί με ευρεία πλειοψηφία. Πρακτικώς τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να τεκνοθετήσουν μέσω παρένθετης σε χώρα όπου επιτρέπεται και να έρθουν κατόπιν εδώ. Βέβαια αυτό θα επιτρέψει μόνο στους έχοντες και κατέχοντες, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα συζήτησης για άλλη μέρα.

Για τα σάιτς και τα σόσιαλ που προωθούν μια ακροδεξιά ατζέντα ή που υποδαυλίζουν τα κατώτερα ένστικτα του κοινού μόνο μια τιμωρία υπάρχει: η απόλυτη απαξίωση, το απόλυτο “γράψιμο”. Σβήσε τους από το feed σου, την ροή ενημέρωσής σου, βγάλε τους από τους σελιδοδείκτες σου, σβήσε τους από το ιστορικό σου. Είναι λίγοι οι αντιδραστικοί, απλώς κάνουν πολλή φασαρία. Όσο πιο πολύ τους απομονώσουμε τόσο μεγαλύτερο το χτύπημα στην ψευδαίσθηση ότι εκπροσωπούν την κοινωνία.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News