Η Ρένα απαντά: Τι μου συμβαίνει ενώ υποτίθεται είμαι σε ιδανική φάση;

Είναι ιδανική η φάση ή στράβωσε;

_________________

Η ιστορία της Ένα Κουβάρι το Μυαλό Μου όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα! Είμαι 29, είμαι 4 χρόνια σε σχέση με ένα συνομήλικο άνδρα και ενώ πραγματικά τον αγαπώ και χαιρομαι να τον βλέπω, και αισθάνομαι ότι πληρεί πάρα πολλά αναφορικά με το σύντροφο που θέλω να έχω δίπλα μου, υπάρχουν 2 αρνητικά.

Το πρώτο είναι ότι δεν έχω συχνά όρεξη για σεξ, νομίζω όχι μόνο μαζί του, γενικά δεν σκέφτομαι συνήθως το σεξ, αν και δεν ήμουν πάντα έτσι. Δεύτερον, αισθάνομαι ότι δεν κάνουμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Εγώ των θεωρητικών σπουδών, εκείνος των θετικών, πιο πρακτικός. Αισθάνομαι ότι οι συζητήσεις μας δεν έχουν βάθος, αναλωνόμαστε στα σχετικά τετριμμένα της καθημερινότητας κυρίως. Επισης, δεν ξέρω αν θέλω να περάσω μαζί του όλη μου τη ζωή.

Δεν ξέρω τί μου συμβαίνει. Φταίει το άγχος ότι πλησιάζω στα 30 (δεν έχω ιδέα γιατί αγχώνομαι τόσο για αυτό), μήπως δεν είμαι πια ερωτευμένη? Κι από την άλλη μετά από πολλές αποτυχημένες γνωριμίες όταν ήμουν single, ο άνθρωπος αυτός μοιάζει σχεδόν ιδανικός. Έλα όμως που και πάλι ώρες ώρες αισθάνομαι ότι θέλω να φλερτάρω και να “τσιλιμπουρδίσω” σαν φοιτήτρια. Κανένα hint?

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ενα κουβάρι το μυαλό μου

________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Έλα βρε φιλενάδα που δεν καταλαβαίνεις αν φταίει το άγχος ότι πλησιάζεις τα 30! Εδώ χτίστηκε ολόκληρη εκδοτική αυτοκρατορία (της φούσκας) με συνεχή βομβαρδισμό τι έπρεπε να έχεις κάνει μέχρι τα 30 για να μην σε έχει μια γλίσχρα ελίτ στο “φτύσιμο”. Τα 30 είναι η βόμβα στα θεμέλια της αυτοπεποίθησης που όλη η κοινωνία συνωμοτικά σου ψιθυρίζει στο αυτί “άντε, πότε θα στρωθείς κάτω να κάνεις και κανένα παιδάκι; η ζωή έχει κι υποχρεώσεις!”

Είμαι 35 και δέχομαι μεγάλη πίεση από τον περίγυρο για γάμο και παιδιά

Το μήνυμα αυτό φανερώνεται ότι έχει περάσει υποδόρια μέσα σου εκεί που λες “δεν ξέρω αν θέλω να περάσω μαζί του όλη μου τη ζωή”. Κοινώς, επειδή είστε 4 ολόκληρα χρόνια μαζί και είσαι σχεδόν 30, το θεωρητικό πλάνο λέει ότι με αυτόν θα περάσεις όλη σου τη ζωή. Στους απέξω σίγουρα φαίνεται έτσι. Πόσα ζευγάρια δεν έχουν παντρευτεί και κάνει οικογένεια επειδή ακριβώς βρίσκονταν γύρω από αυτό το ηλικιακό όριο και μετρούσαν ήδη χρόνια σχέσης…

Ας σκάψουμε όμως λίγο πιο μέσα.

Το σεξ είναι αραιό επειδή δεν έχεις διάθεση γενικά, “αν και δεν ήσουν πάντα έτσι”. Το ερώτημα είναι, συνέβη κάτι και ατόνησε η διάθεση; Κάτι οργανικό δικό σου; Κάτι ψυχικό; Παίρνεις κάποια αγωγή που μπορεί να το έχει ως παρενέργεια; Ήταν ικανοποιητικό το σεξ όταν πρωτογνωριστήκατε ή ήταν μέτριο και τώρα που ξεφούσκωσε ο ενθουσιασμός έρχεσαι αντιμέτωπη με αυτή την πραγματικότητα και γι’αυτό δεν έχεις διάθεση; (Από πίτα που δεν τρως, τι σε μέλλει κι αν καεί;)

Η διάθεση να “τσιλιμπουρδήσεις σαν φοιτήτρια” όπως αναφέρεις μου δείχνει ότι μάλλον είναι αυτό που είπα παραπάνω: έχει κατακαθίσει ο ενθουσιασμός, έφυγε αυτή η μαγική σκόνη που κάνει τα πάντα πιο όμορφα στις πρώτες φάσεις ενός έρωτα, τότε που δεν ξέρεις που πατάς και σκουντουφλάς και στον ξύπνιο σου. Λογικό είναι, συμβαίνει σε ΟΛΕΣ τις σχέσεις. Επιβιώνουν όμως εκείνες που κατορθώνουν να ανανεώνονται, να βλέπουν με άλλα μάτια το σύντροφο ανά διαστήματα και που συνειδητοποιούν για πόσα πράγματα είναι τυχεροί, όχι πόσα πράγματα υπαρχουν εκεί έξω που δεν έχουν ζήσει. Σε αυτό το μενταλιτέ δεν μπορώ να σε βάλω εγώ, πρέπει να θέλεις να μπεις εσύ, κι εφόσον δεν υπάρχουν αντικειμενικά παράπονα να το προσπαθήσεις δίνοντας το περιθώριο της πίστωσης χρόνου στον εαυτό σου. Τότε θα πρέπει να βάλεις φαντασία, να βάλεις ενσυναίσθηση, να πάρεις πρωτοβουλίες. Και να δεις πώς θα ανταποκριθεί κι ο άλλος άνθρωπος, που τον παίρνουμε ως δεδομένο ότι δεν έχει κι αυτός τα δικά του παράπονα, τα δικά του υπαρξιακά, το δικό του άγχος.

Για το θέμα των συζητήσεων όμως θα διαφωνήσω. Κατανοώ ότι είναι συχνό παράπονο πολλών γυναικών που θεωρούν ότι οι άντρες -και δη οι άντρες των πρακτικών/θετικών επιστημών- δεν προβαίνουν στην επαρκή συζήτηση των σύγχρονων και διαχρονικών ζητημάτων που τις απασχολούν. Ακούω γυναίκες που δεν βρίσκουν αντρική παρέα για το θέατρο, για ταινίες πιο κοινωνικές, όπως και σύντροφο-κοινό για να κουβεντιάσουν τις αμπελοφιλοσοφίες του facebook.

Όμως μεταξύ μας, και χωρίς καμμία διάθεση ειρωνείας σε διαβεβαιώ, δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι είσαι έτοιμη να συζητήσεις πραγματικά για τον αισθητισμό στο έργο του Μαρσέλ Προυστ, τα τέχνεργα των ανθρωποθυσιών στην μινωϊκή Κυδωνία και την νομενκλατούρα της ρωσικής ντάτσας της δεκαετίας του ’50 ας πούμε. Είδες, μπορεί πάντοτε να σε κάνει να νιώσεις ανεπαρκής κάποιος, είναι σημαντικό να μην αναλωνόμαστε σε πνευματική αλαζονεία. Δεν ανοίγει συζητήσεις για κάτι βαθύτερο ο σύντροφός σου, επειδή οι τυχόν προβληματισμοί του για το διάστημα, για παράδειγμα, για την τεχνητή νοημοσύνη ή το χωροχρονικό ασυνεχές μπορεί να σε βρίσκουν αδιάφορη. Μην πιστεύεις ότι δεν τους έχει όμως. Και συγριτικά ο αισθητισμός του Προυστ, οι ανθρωποθυσίες στην μινωϊκή Κυδωνία και η ρωσική νομενκλατούρα είναι και κομματάκι ευκολότερα θέματα συζήτησης και μελέτης, όσο να πεις…

Στείλε μας update.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News