Η φιλία είναι κάτι που υπόκειται στις συνθήκες της καθημερινότητας, καλώς ή κακώς, και συνήθως αυτό φταίει για τις εξαφανίσεις. Αλλά και κάτι ακόμη.
_______________
Η ιστορία της Kάποια Κάποτε όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σας παιδιά,
το ερώτημά μου θα είναι μικρό. Τι κάνεις όταν φίλη/φίλος χρόνων (10+) που βρίσκεται μακριά (στην άλλη άκρη της Ελλάδας), χάνεται. Δεν απαντάει σε μηνύματα, τηλέφωνα και αν το κάνει θα είναι με μεγάλη καθυστέρηση (εξαμήνου λόγου χάρη)…
Ο εγωισμός μου λέει να μην επιδιώξω επικοινωνία πάλι εγώ, να μην ασχοληθώ. Η παλιά μας φιλία, όμως, και η παλαιότερη σχέση με κάνει να θυμώνω και να θέλω να της τα χώσω άσχημα, για να ξέρω ότι είπα όσα σκεφτόμουν.
(Να πω εδώ ότι δεν τσακωθήκαμε, δεν έχει να κάνει με γκομενικά ή με κοινά επαγγελματικά/ανταγωνισμούς και προδοσίες. Ίσως είναι η απόσταση, αλλά μεγαλύτεροι άνθρωποι βλέπω να έχουν επαφή με παλιους γνωστούς ακόμα και να βρίσκοντα σε εντελώς άλλη ήπειρο. Είναι η νοοτροπία και η ηλικία ο λόγος;)
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κάποια κάποτε…
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Να ένα πρόβλημα που ανακύπτει συχνά. Χάνεσαι με έναν άνθρωπο που εκτιμούσες χωρίς ειδικό λόγο. Σε βασανίζει αφενός το γιατί (αφού δεν συνέβη κάτι για να διαρραγεί ο δεσμός) κι αφετέρου η έλλειψη ενεργοποίησης για επικοινωνία εκ νέου.
Συνήθως η αιτία είναι ότι καθώς μεγαλώνουμε, αλλά κυρίως αλλάζουν οι συνθήκες κι οι προτεραιότητες της ζωής μας, αλλάζει κι ο κοινωνικός κύκλος μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γίνεται συνειδητά και με πρόθεση εξαφάνισης. Αυτό που γίνεται είναι ότι ο φίλος/η φίλη βρίσκονται εξω από την περίμετρο των καθημερινών σκέψεων και μέχρι να πλησιάσουν στο συνειδητό και το προτεραιοποιημένο, τσουπ, έχουν περάσει 3 και 6 μήνες!
Στο σημείο εκείνο τότε στα πιο ευσυνείδητα άτομα δημιουργείται και μια ψιλοενοχή, ότι έχουν αμελήσει το άλλο άτομο, ούτε ένα μήνυμα ή τηλέφωνο δεν έχουν κάνει τόσον καιρό, και η ενοχή αυτή μπορεί να τους κάνει να επιτείνουν την έλλειψη επικοινωνίας από αμηχανία. Δηλαδή επειδή νιώθουν άσχημα που σε γράφουν να σε γράψουν ακόμη περισσότερο! Γενικά οι άνθρωποι κάνουν πράγματα που τους είναι ευχάριστα (“η αρχή της ευχαρίστησης“) κι αποφεύγουν εκείνα που τους είναι δυσάρεστα. Θεωρητικά πρέπει η φιλική επικοινωνία να είναι ευχάριστη, επομένως αν η οποιαδήποτε επαφή δημιουργεί με κάποιο τρόπο -που ίσως δεν αντιλαμβάνεσαι- μια υπόρρητη υπενθύμιση σε κείνη ότι δεν είναι εντάξει, τότε θα σε αποφεύγει.
Επίσης υπάρχει άλλος ένας ικανός λόγος για να χαθεί κάποιο άτομο με τον οποίο δεν είχαμε κάποιο προηγούμενο που θα το δικαιολογούσε. Η φάση ζωής που περνούσε όταν ήμασταν κοντά να του είναι επώδυνη και να θέλει να την ξεχάσει για άλλους λόγους. Η παρουσία μας του την θυμίζει κι έτσι το άτομο αυτό απομακρύνεται. Πολύ συχνό φαινόμενο με παλιούς συμμαθητές/συμφοιτητές όταν η περίοδος αυτή δεν στεφόταν από δημοφιλία και καταπληκτικές αναμνήσεις για το άτομο που απομακρύνεται. Θέλει να βάλει τελεία και να γυρίσει σελίδα κι έτσι ους παίρνει όλους η μπάλα – και τους καλούς μαζί.
Θα μπορούσες να της “τα χώσεις” μια φορά (μία όμως, όχι συνέχεια, γιατί αλλιώς θα σε αποφεύγει λόγω των παραπάνω ψυχολογικών αιτιών), με την σκοπιμότητα να λειτουργήσει καθαρκτικά η εξομολόγηση αυτή για σένα αλλά και για τη σχέση. Αν το παραδεχτεί και δείξει την διάθεση να βρείτε γέφυρες (κι εφόσον όντως υπάρχεις στην περίμετρο των σκέψεών της), υπάρχουν ελπίδες να σωθεί η σχέση, έστω ως μακρινή φιλία/κοινωνική επαφή. Αλλιώς, δυστυχώς θα πρέπει να αναγνωρίσεις ότι η φιλία είναι μια διμερής συνθήκη, δεν είναι θέμα εγωισμού, είναι ότι δύσκολα μπορεί να διατηρηθεί μονομερώς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είμαι αυτή η φίλη. Επειδή λογω των συνθηκών της ζωης μου πολλές φορές μετακόμισα, έχω αρκετές τέτοιες φιλίες. Κάποιες από αυτές νιωσαν σαν κι εσένα. Από μεριάς μου, αυτό που έχω να σου πω και που μπορεί να ακούγεται κακό ή να μη σου αρέσει, είναι πως πάντοτε όταν έφευγα από κάπου ήθελα να κλείνω τους κύκλους και να προχωράω. Μου είχε γίνει ξεκάθαρο από νεαρή ηλικία πως οι φίλοι πάνε κι έρχονται, κι εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες της κάθε εποχής. Σαν να χωρίζεις τη ζωή σου σε κεφάλαια. Τους αγαπώ όλους και τους εκτιμώ προφανώς αφού υπήρξαν φίλοι μου, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό ακριβώς. Όπως τα λέει η χαριτωμένη, έχω υπάρξει και στις δυο πλευρές. Όσες φιλίες με άφησαν, με άφησαν γιατί έκλεισε ο κύκλος μας, δεν υπήρχε κάτι άλλο, δεν συμβάδιζε η ζωή μας και δεν με ήθελαν στη ζωή τους. Χωρίς να τα χώσω, μου το είχαν πει οι ίδιες και έτσι, το δέχτηκα κι αποχώρησα και εγώ από τη δική τους. Υπήρξαν που γύρισαν μετανιωμένες μετά από χρόνια, αλλά για μένα ήδη είχε χαθεί το πράγμα και το άφησα εκεί, παρόλο που μου είπαν να στείλω μήνυμα για καφέ. Δεν έδωσα καμία απάντηση ούτε επιδίωξα επαφή με τις μετανιωμένες,… Διαβάστε περισσότερα »
Απλά μπαίνει η ζωή στη μέση, δεν έχει κατι προσωπικό μαζί σου. Ίσως έχει κολλήσει περισσότερο με άλλες παρέες εκεί και δεν είσαι πια προτεραιότητα. Δεν ξερω τι θα εξυπηρετήσει μια τέτοια εξομολόγηση. Μάλλον θα έρθει σε δύσκολη θέση. Παντως να ξαναγίνετε όπως πριν δεν παίζει. Αν ήθελε θα σου μιλούσε στο μέσεντσερ. Το έχω κάνει και πίστεψε με δε φταίει η απόσταση. Όποιος θέλει επαφές βρίσκει τρόπο.
Έχω πάθει ακριβώς το ίδιο πράγμα με κολλητή μου φίλη δεκαετίας που μένει επίσης στην άλλη άκρη της χώρας. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούσα μια όλο και πιο φθίνουσα παρουσία της στη ζωή μου, παρόλο που εγώ επικοινωνούσα σταθερά και επεδίωκα να ανταλλάσουμε νέα κτλ έστω μία φορά το μήνα. Μεσολάβησαν αρραβώνες, γάμοι, τώρα εγκυμοσύνη της και απλά έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι δεν θα επανέλθουμε ποτέ ξανά στη φιλία που είχαμε κάποτε. Πάντα όταν επικοινωνεί, με καθυστέρηση και με δική μου πρωτοβουλία είναι πολύ ζεστή και ορεξάτη, ωστόσο χωρίς συνέπεια καμία κουβέντα δεν έχει αξία. Το καμπανάκι της το… Διαβάστε περισσότερα »
Μπορεί να είναι η απόσταση και η καθημερινότητα. Αλλά μερικές φορές μπορεί απλά μεγαλώνοντας να νιώθουμε ότι μια φιλία δεν μας ταιριάζει πια. Άσχημο, αλλά συμβαίνει. Δεν είναι απαραίτητο ότι κάτι έγινε μεταξύ σας, ότι έχει παράπονα από εσένα, απλά πλέον δεν είστε όπως ήσασταν κάποτε και γι’αυτό απομακρύνεται/δεν ενδιαφέρεται τόσο να επικοινωνήσει. Πάντως αν δεν κάνεις κίνηση να ρωτήσεις δεν θα μάθεις.
Να μην ξεχνάμε επίσης ότι (συνήθως μετά το τέλος της φοιτητικής ζωής) κάποιοι αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς, κάποιοι αλλάζουν αργά αργά, με σχεδόν ανεπαίσθητο τρόπο, και κάποιοι παραμένουν σχεδόν οι ίδιοι.
Με αποτέλεσμα, συχνά, κάποιοι πρώην κολλητοί/ές να συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν πλέον σχεδόν τίποτα το κοινό με τον άλλο.
Ένα συγκεκριμένο κολλητό του μακρινού παρελθόντος, εάν τον συναντούσα πρώτη φορά σήμερα, θα προσπαθούσα να συντομεύσω τη συνάντηση μετά τα πρώτα 10 λεπτά, γιατί δεν θα έβρισκα πλέον το παραμικρό ενδιαφέρον.
Τι είναι το χειρότερο που θα συμβεί αν επιδιώξεις πάλι εσύ επικοινωνία; Εφόσον αυτό θες.
Τι λέει ο εγωισμός σου;
Πλέον με ολους μου τους φίλους επικοινωνώ ανα μερικούς μήνες. Διμηνο για τους πιο κοντινους, 6μηνο για τους αλλους. Και ειναι αμοιβαιο. Μεγαλωσαμε, έχουμε τις ζωές μας, τις μοιραζομαστε με το σύντροφο ή αλλο κοντινό άτομο και δεν ειναι ιδια η ανάγκη, ή δεν υπαρχει πια η ενεργεια για συχνη επαφή με ολους μας τους φιλους, κι ας τους αγαπάμε. Μπορει οταν κι εσένα η ζωή σου μπει σε αυτούς τους ρυθμους να είσαι πιο κουλ με την αποσταση αυτη. Οι γκρινιες δε βοηθουν.
Αν θες να το ξεκαθαρίσεις ότι δεν σου αρέσει αυτή η κατάσταση μπορείς να το κάνεις κ χωρίς να της τα χώσεις. Μπορείς απλά να της πεις ότι σου λείπει πολύ, κ θα σου άρεσε να μιλάτε πιο συχνά κ ότι ελπίζεις να έχετε απομακρυνθεί λόγο καθημερινότητας κ όχι επειδή έκανες κάτι κ την πείραξε. Και εισαι ξεκάθαρη για το τι θα ήθελες κ της δίνεις βήμα να σου πει αν έκανες κάτι κ δεν το εχεις καταλάβει. Αλλά όχι χώσιμο, με αυτό θα τη χάσεις εντελώς. Αλλά γενικά καλώς ή κακώς έτσι είναι πολλές φιλίες. Χανόμαστε λόγο καθημερινότητας, αυτό… Διαβάστε περισσότερα »