Οι παρέες δεν σε “βλέπουν” επειδή δεν κάνεις εσύ ορατή την παρουσία σου με συνεχές feedback (ανατροφοδότηση).
_______________
Η ιστορία της Αταίριαστης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες γίνομαι είκοσι χρονών. Το ξέρω ότι δεν είναι και κάτι να κατενθουσιαστεις,αλλά τώρα τελευταία σκέφτομαι και αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχω παρέα με την οποία θα ένιωθα άνετα αρκετά να το γιορτάσω.
Εδώ και περισσότερο από έξι μήνες διανύω την πιο μοναχική περίοδο της ζωής μου. Νιώθω ότι έχω αποκοπεί από όλους και όλα, χωρίς να είναι κάτι που το θέλω εγώ. Υποτίθεται ότι τώρα που σπούδαζα το αντικείμενο που θέλω θα είχα όλο και περισσότερα άτομα που έχουμε κοινά και θα μπορούσα με είχα μια παρέα σταθερή, ωστόσο δεν ήταν να γίνει. Δυσκολευομαι να επικοινωνήσω με τα παιδιά,κάνω ο,τι μπορώ πραγματικά αλλά δεν βγαίνει πουθενά. Παίζει να με βλέπουν ως περίεργη. Μάλλον είμαι περίεργη,γιατί αν δεν ήμουν δεν θα είχα αυτά τα θέματα. Έχω προσπαθήσει να βγω και παιδιά από άλλες σχολές ,αλλά μια φορά βγαίνουμε,τα περνάμε καλά, και μετά δεν ξαναβλεπομαστε.
Τώρα πρόσφατα έμαθα ότι μια φίλη μου που σπουδάζει σε διαφορετική πόλη κρατάει ακόμα επαφές με τον φίλο μου που είναι στην ιδια πόλη με εμένα. Όταν το έμαθα αυτό, ένιωσα τόσο μαλακας, γιατί είχαμε να μιλήσουμε μαζί από την εξεταστική. Εξαιτίας του προγράμματος μου έχω δυσκολία στο να κρατήσω επικοινωνία μαζί τους και τους το έχω εξηγήσει, αλλά αυτοί το περνούν ότι τους σνομπαρω επειδή η σχολή μου είναι πιο “απαιτητική” (που είναι, απλά εγώ δεν το παίρνω ως σημάδι ανωτερότητας, κυριολεκτικά δεν εχω χρόνο).
Το ξέρω ότι πρέπει να κάνω και εγώ κίνηση για να γίνει κάτι σχετικά με αυτό, ώρες ώρες όμως νιώθω ότι αν δεν κάνω εγώ η ίδια την παρουσία μου αισθητή ,δεν θα ξέρουν ότι υπάρχω καν. Κάθε φορά που είμαι έξω βλέπω όλα αυτά τα παιδιά που μιλάνε μεταξύ τους, έχουν άτομα που είναι κοντά με αυτούς ,αλλά εγώ όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να ταιριάξω με κανέναν. Οι ίδιοι μου οι φίλοι από το λύκειο δεν μου λένε που βγαίνουν, πάντα τα μαθαίνω από άλλο άτομο.
Τι έχω κάνει λάθος; Το ρωτάω τόσες φορές. Βγαίνω και μόνη μου ,λέγοντας στον εαυτό μου ότι καλύτερα είμαι έτσι παρά με άτομα που δεν ταιριάζω, όμως βλέπω συχνά παρέες με παιδιά που μιλάνε ,γελάνε και γενικά είναι ο εαυτός τους ,και απλά κάθομαι και αναρωτιέμαι τι σκατα έκανα λάθος και δεν μπορώ να έχω και εγώ αυτό; Όσο και να το καλύπτω,θέλω και εγώ να βγαίνω,να κάνω ταξίδια ,αλλά χωρίς παρέα ,χωρίς άτομα με τους οποίους να είσαι ο εαυτός σου πως μπορεί να γίνει; Δεν ξέρω τι να κάνω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αταίριαστη
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Ετεροχρονισμένα μεν, αλλά χρόνια πολλά! Ελπίζω να τα πέρασες όμορφα.
Το θέμα της κοινωνικότητας, της φιλίας, των φοιτητικών χρόνων και της σχολική ηλικίας, είναι ένα διαχρονικό θέμα. Απασχολεί όλες τις γενιές χωρίς καμμία εξαίρεση. Δεν είσαι αταίριαστη, στο μέσο όρο είσαι! Όλοι νιώθουν μια αμηχανία και ένα άγχος να “ταιριάξουν”, ακόμα κι αυτοί που βλέπεις να μιλάνε, να γελάνε, να κανονίζουν.
Δεν στο λέω για παρηγοριά, είναι σημαντικό να καταλάβεις ότι είναι η αλήθεια για να απαλλαγείς από το φόρτο του “είμαι περίεργη”. Μια χαρά είσαι.
.
Δεν έχεις ακόμη “βρει τη φυλή σου”, που λέμε. Πιθανότατα υπάρχει μια αιτιολόγηση σε αυτό που λένε ο φίλος κι η φίλη στην άλλη πόλη: εκλαμβάνουν το πρόγραμμά σου ως σνιμπάρισμα. Το “δεν έχω χρόνο” μεταφράζεται “δεν έχω χρόνο για σας”. Που μεταξύ μας είναι εν μέρει αλήθεια. Έχεις κάνει μια προτεραιοποίηση, που είναι πράγμα σεβαστό, και προχωράς έτσι. Πιθανώς πρέπει κάπου να βάλεις και τις φιλίες, αν θέλεις να καταλαμβάνουν μέρος της καθημερινότητάς σου. Το πού και πώς θα το βρεις μόνη σου.
Κατανοώ ότι ένιωσες ως προδοσία την επαφή του φίλου με τη φίλη στην άλλη πόλη. “Εμένα που είμαι στην ίδια πόλη και δεν μου δίνει σημασία!”. (Κι η πρόταση ισχύει και για τα δύο άτομα σε συσχετισμό με σένα). Όμως αμέσως παρακάτω λες ότι πρέπει να κάνεις εσύ την πρώτη κίνηση. Επομένως;
.
Υπάρχουν δύο σκέλη στο ερώτημα.
.
Το ένα είναι πώς θα μαθαίνω τι γίνεται απευθείας, χωρίς να το μαθαίνω κατόπιν εορτής για να μην νιώθω μ@λ@κας. Σε αυτό βοηθάει πολύ η τεχνολογία. Τους κάνεις όλους “φίλους” στα σόσιαλ, ώστε να βλέπεις τι κάνουν και πού πάνε, κι αναλόγως κάνεις τα κουμάντα σου. Αν έχουν μόνιμο στέκι, εμφανίζεσαι κι εσύ στο στέκι τακτικά. Αν κανονίζουν κάνεις κάποιον tag και χαιρετάς για κάτι, μπορεί να σε ενημερώσουν περαιτέρω. Προσοχή όμως, ίσως η υπερέκθεση σε κάνει να νομίσεις ότι περνάνε καλύτερα απ’ότι όντως περνάνε, αυτός είναι ο κίνδυνος των σόσιαλ.
Αντικειμενικά το πρώτο σκέλος τους ερωτήματος δεν έχει ιδιαίτερη αξία να απαντηθεί, το απαντώ επειδή εσύ του δίνεις αξία. Υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί κανείς από το να ενημερώνεται για τις κινήσεις της παρέας.
.
Το δεύτερο σκέλος είναι τι να κάνω για να αποκτήσω κι εγώ παρέες όπου είμαι επιθυμητή. Σε αυτό πρέπει να εστιάσεις τις προσπάθειές σου. Κατ’αρχάς πρέπει να βρεις συνειδητοποιημένα χρόνο για τις παρέες και τους φίλους σου. Ας πούμε ένα δίωρο την Παρασκευή ή το Σάββατο πάει εκεί, βάλ’το πρόγραμμα. Κατόπιν πρέπει εσύ να πάρεις διάφορες πρωτοβουλίες. Από το να φτιάξεις μια ομαδική συνομιλία σε viber, whatsapp, instagram ή γκρουπ στο facebook και να προτείνετε πράγματα στα οποία θα είσαι εξαρχής ενήμερη και θα μπορείς να συμμετέχεις, με δικές σου ιδέες και προτάσεις ώστε να είσαι πρωταγωνίστρια αυτού που οργανώνεις, να μην είσαι ουραγός. Ως το να σηκώσεις το τηλέφωνο και να πεις “έχω εισιτήρια για τη Χ συναυλία, τι λες να πάμε παρέα;” ή “διάβασα ότι άνοιξε ένα καταπληκτικό μπαράκι με τάδε μουσική, τι λες να βρεθούμε στις 10 εκεί;”
.
Η κοινωνικοποίηση έρχεται σιγά σιγά κι απαιτεί δουλειά όπως όλες οι άλλες δουλειές. Δεν “βγαίνει” έτσι αυθόρμητα παρά σε ελαχιστότατους. Καλή επιτυχία!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ενα μόνο tip: μη λες ότι δεν έχεις χρόνο γιατί η σχολή σου είναι απαιτητική, είναι εκνευριστικό και δείχνει σνομπαρισμα (άθελά σου το κάνεις, δεν σε επιπλήττω). Όλοι έχουμε δουλειές, δεν ξέρεις τι ζόρι τραβάει ο καθένας άρα ο δικός σου χρόνος δεν είναι πιο πολύτιμος από των άλλων. Ξεκίνα από αυτό, επίσης να επιδιώκεις περισσότερο την ουσιαστική παρέα με κάποια άτομα που συμπαθείς και θέλεις να προσεγγίσεις και όχι γενικά και αόριστα, να δείξεις προσωπικό ενδιαφέρον στον κάθε άνθρωπο. Πχ να θυμάσαι να ρωτάς για κάτι που σου ανέφεραν σε προηγούμενη έξοδο (κάποιο χόμπι, ή αν σου είπαν ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο σωστό αυτό με το να ρωτάμε για πράγματα που μας έχουν πει οι άλλοι σε ανύποπτο χρόνο. Πόσο!!
Οι σχέσεις, είτε φιλικές είτε ερωτικές, απαιτούν χρόνο. Χρόνο που θα θες να τον δίνεις οπότε δεν θα τίθεται θέμα “δεν προλαβαίνω”. Όσο πιεσμένο και να είναι το πρόγραμμά μας για τους δικούς μας ανθρώπους πάντα υπάρχει χρόνος. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Και στο λέω έχοντας τα διπλά χρόνια από εσένα. Τελείωσα μια ιδιαίτερα απαιτητική σχολή όπου η παρουσία μου ήταν υποχρεωτική στα μαθήματα, δουλεύω τα τελευταία 15 χρόνια 12ώρα καθημερινά σε μια δουλειά εξαντλητική και δεν έχω ακούσει ούτε από φίλο, ούτε από σύντροφο, όλα αυτά τα χρόνια, ότι λείπω. Αντίθετα για ανθρώπους που δεν θέλω να συναντώ… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαι 21 δεν κράτησα καμία επαφή με φίλους από το σχολείο και στα φοιτητικά, άλλαξα πολλές φορές κύκλο…Πέρασα επίσης περιόδους μοναξιάς εξαιτίας κάποιων λάθος επιλογών που με οδήγησαν εκεί και γενικά ποτέ δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με επιφανειακές φιλίες που εισπράττεις όλο τον αρνητισμό, απλά για να μην είσαι μόνος σου , φαινομενικά…
Βρες δραστηριότητες και τόπους που να σε ενδιαφέρουν εσένα και μέσω αυτών θα δημιουργήσεις τον κοινό τόπο για να κάνεις παρέες αλλά και αντίστροφα πήγαινε εκεί που σου αρέσει και κάλεσε εσύ τα άτομα που δείχνουν να σε ενδιαφέρουν περισσότερο. Εγώ θυμάμαι όταν πρωτομπηκα στη σχολή, οι περισσότεροι άνθρωποι πήγαιναν στα κλαμπ κ τις καφετέριες και εγώ βαριόμουν τη ζωή μου. Βρήκα μια ομάδα φιλοσοφίας και χώθηκα και έκανα εκεί μια αρχή για παράδειγμα γιατί υπήρχε τουλάχιστον ένα κοινό σημείο. Όντως είναι δουλειά και πειραματισμός η κοινωνικοποίηση.