Η Ρένα απαντά: Τι κάνεις όταν νιώθεις κενή μέσα σου;

Μερικές σκέψεις για τέτοιες καταστάσεις.

______________

Η ιστορία της Lost Soul όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Τι κάνεις όταν νιώθεις κενή μέσα σου;
Τα τελευταία δυο χρόνια (είμαι 24) έχω χάσει εντελώς τον εαυτό μου για πολλούς και διάφορους λόγους, όπως άγχος λόγω δουλειάς, κακές πρώην σχέσεις και κακή (χειριστική θα έλεγα) σχέση με οικογένεια. Μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω τη σοβαρότητα της κατάστασης και να παραδεχτώ ότι χρειάζομαι βοήθεια από κάποιον ειδικό.

Παρόλα αυτά δεν είναι πολύ εύκολο το να πάω σε κάποιον ψυχολόγο και λόγω χρημάτων, και λόγω το ότι οι γονείς μου είναι εντελώς ενάντια, και δυστυχώς μένω μαζί τους, και πλέον λόγω του ότι είμαι άνεργη, ζώ με τα δικά τους λεφτά.

Το ερώτημά μου είναι αν μπορώ να βγώ από αυτόν τον βούρκο μόνη μου με κάποιον τρόπο. Να διώξω αυτό το κενό από μέσα μου. Νιώθω ότι έχω χάσει την ικανότητα να νιώθω οποιοδήποτε συναίσθημα πλέον και κυρίως την αγάπη. Έχω διώξει πολλούς καλούς ανθρώπους από την ζωή μου το τελευταίο διάστημα, για αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή νιώθω ότι δεν έχει μείνει τίποτα μέσα μου για να τους δώσω. Και εδώ αναρωτιέμαι, θα ξανανιώσω ποτέ όπως ένιωθα παλιά; Θα ξανανιώσω τον έρωτα, την αγάπη, την χαρά; Νιώθω τόσο κενή και τόσο αβοήθητη που ακόμα και σε ειδικό να πάω σκέφτομαι ότι ποτέ δεν θα ξαναβρώ τον παλιό μου εαυτό….

ΑΠΟ ΤΗΝ – LostSoul

_____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Πιστεύω ότι αρκετ@ αναγνώστ@ θα συμφωνήσουν ότι δεν είσαι η μόνη που αισθάνεσαι έτσι. Η γενιά αυτή έχει πληγεί ποικιολοτρόπως από την οικονομική κρίση που βίωσε ως έφηβ@ και τις οικογενειακές δυσκολίες που δημιούργησε, το αναπάντεχο και περιοριστικό της πανδημίας, και τώρα από τα απόνερα του πολέμου. Είναι μια εποχή αβεβαιότητας κι υπαρξιακού άγχους πριν της ώρας του και προβλέπεται να συνεχίσει λόγω της διεθνούς συνθήκης σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Πιστεύω ακράδαντα ότι επειδή το σώμα μας είναι ένα εργαστήριο βιοχημείας, προτού αποδώσουμε τα συναισθήματα σε αστάθμητους παράγοντες που εξαρτώνται από άλλα άτομα και που απαιτούν βαθιά και πολύχρονη θεραπεία, σώζουμε χρόνο αν πρώτα αποκλείσουμε άλλους παράγοντες, ιατρικούς. Μία επίσκεψη σε ενδοκρινολόγο, επί παραδείγματι, δεν “χτυπάει” άσχημα στους γονείς, είναι καθαρά “του σώματος” εξέταση, και καλύπτεται από την ιατροφαρμακευτική ασφάλισή σου (την οποία διατηρείς ως άνεργη). Μπορεί να ανακαλύψεις πράγματα που ούτε που περίμενες, πράγματα που να δώσουν άλλη πνοή στη σκέψη σου. Εφόσον όλα λειτουργούν κανονικά, τότε είναι το βήμα για αναρώτηση για θεραπεία σε ειδικό ψυχικής υγείας.

Επειδή συνειδητοποιώ ότι πολύς κόσμος θέλει να πάει στον ψυχολόγο αλλά δεν δύναται για οικονομικούς λόγους, προτείνω να απευθύνεστε στις δημοτικές δομές του δήμου κατοικίας σας πρώτα, και κατόπιν στις ψυχιατρικές δομές (τονίζω το ψυχιατρικές) των μεγάλων νοσοκομείων, όπως το Αιγινήτειο στην Αθήνα. Η αξιολόγηση κι οι συνεδρίες γίνονται δωρεάν με το ΑΜΚΑ. Επίσης υπάρχουν απογευματινά ιατρεία επί πληρωμή σε όλα τα νοσοκομεία. Αν υπάρχει υπέδαφος κατάθλιψης ή οποιασδήποτε ψυχικής νόσου είναι σημαντικό να το προλάβεις τώρα.

Εντούτοις, αν το πράγμα δεν είναι σοβαρό, και δεν θα το κρίνω εγώ αυτό, μερικές συμβουλές που μοιάζουν να λειτουργούν είναι οι εξής:

• ένταξη δραστηριοτήτων στην καθημερινότητα, ώστε να αποσπαστεί το μυαλό δημιουργικά και να κοινωνικοποιηθείς (δες εργαστήρια στο δήμο σου)
• μοίρασμα εμπειριών με ομοιοπαθείς (οι Άγγλοι λένε Misery loves company κι ισχύει)
• υιοθέτηση ενός κατοικιδίου (σιγουρέψου ότι υπάρχει εναλλακτική φροντιστή σε περίπτωση προβλήματος)

Ως τελική σημείωση για τους αναγνώστες που μας διαβάζουν. Ένα μέρος της χαράς, της ανεμελιάς, της παιδικότητας χάνεται με την είσοδο στον κόσμο των ενηλίκων. Απλά έτσι είναι η ζωή, δύσκολη, κι αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να αποδεχτούμε. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει και ομορφιές, όμως.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News