Η Ρένα απαντά: Τι γίνεται τώρα που μετάνιωσε και ζητά παιδί;

Το ζήτημα απόκτησης παιδιού είναι ανάμεσα στους τοπ λόγους να διχαστεί ένα ζευγάρι. Δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα καλησπέρα.
Θέλω την γνώμη και την οπτική σου.
Θα είμαι όσο πιο σύντομη μπορώ.

Είναι στα 36 ο σύζυγος στα 40 (είμαστε μαζί από τότε που ήμουν 17). Ωραία σχέση με αγάπη τεράστια. Προβλήματα μηδέν. Περνάμε όμορφα μαζί, δουλεύουμε και οι δύο αρκετές ώρες και τα οικονομικά μας είναι σε μια μέτρια (κάποιες φορές χάλια) κατάσταση, αλλά μας φτάνουν. Εγώ πάντα ήμουν αντίθετη με το θέμα παιδί. Δεν χτύπησε ρολόι ποτέ, δεν ένιωσα ανάγκη ποτέ να κάνω παιδί, δεν το θέλησα συνολικά.

Εκείνος το ίδιο. Κάναμε την συζήτηση ανά διαστήματα αφήνοντας ένα παράθυρο πάντα ανοιχτό προς συζήτηση σε περίπτωση που κάποιος αλλάξει άποψη.
Στα 25 μου με χτυπάει κάτι άσχημο σε θέμα υγείας. Τράβηξε καιρό – χρόνια – θεραπείες στην μέση, φάρμακα και μεγάλο απαγορευτικό από γιατρούς για πιθανή εγκυμοσύνη. Κανενα θέμα από εμάς. Δεν το είχαμε σε κανένα σχέδιο, έτσι και αλλιώς.

Τα χρόνια να περνάνε και η αποψη ίδια. Είμαστε καλά τα δύο μας αγάπη μου; φτάνουμε ο ένας για τον άλλο; είσαι εντάξει με αυτό; ναι είμαι να μου λέει. Στα 32 είμαι απόλυτα υγιής και όλα πάνε καλά. Οι γιατροί δίνουν το πράσινο φως για παιδί. Δεν μας νοιάζει όμως. Γιατί δεν θέλουμε.

Και φτάνουμε τώρα. Προχτές. Και μου λέει νομίζω θέλω να κάνουμε παιδί στο μέλλον . Θα ήθελα να κάνουμε παιδί. Και ναι το παράθυρο είπαμε ήταν ανοιχτό, αλλα πίστευα πως δεν θα φτάναμε εκεί τελικά μετά από τόσα χρόνια. Δεν τόλμησα να ρωτήσω τα παραπάνω. Φτάνουμε οι δύο μας;
Με το χέρι στην καρδιά δεν θέλω να κάνω παιδί.
Με το χέρι στην καρδιά θέλω να είναι ευτυχισμένος και ενώ ξέρω πως δεν με πιέσει, δεν θα αντέξω μελλοντικά να μου πει πως δεν έκανε παιδιά εξαιτίας μου. Με το χέρι στην καρδιά θα έμπαινα στην διαδικασία να κάνω παιδί για εκείνον χωρίς να το θέλω.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Δυστυχισμένη

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Το ζήτημα απόκτησης παιδιού είναι ανάμεσα στους τοπ λόγους να διχαστεί ένα ζευγάρι. Δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση, απαντά καθένας για τον εαυτό του. Ούτε είναι κάτι που το γνωρίζει κανείς από τότε που έχει συνείδηση του εαυτού του, να διαμαρτυρηθούμε “μα είχες πει πως…”, μπορεί να προκύψει στην πορεία. Ή να μετανιώσει κάποιος στην πορεία.

Όπως παρατηρούμε -ας σημειωθεί κάπου αυτό- ο άντρας που γενικά δεν καίγεται για παιδί, μετανιώνει εκεί στα 40. Κρατήστε το αυτό, αγαπητές αναγνώστριες. Πιο πριν, άγρια άλογα δεν μπορούν να τον τραβήξουν να κάνει παιδί άμα δεν το ήθελε συνειδητά ως τότε. Τα 40 είναι το καμπανάκι της θνητότητας, σου λέει μεγαλώνω, τι, δεν θα αφήσω τίποτα πίσω μου; Κι επειδή οι περισσότεροι άντρες (και γυναίκες) δεν θα αφήσουν κάποιο Νόμπελ, κάποια κολοσσιαία επιχείρηση τύπου Meta ή καλλιτεχνικό έργο που θα τους μνημονεύουν εις τους αιώνες των αιώνων, προσπαθούν να υφαρπάξουν την αθανασία μέσω των παιδιών.

ΜΠΟΥΡΔΕΣ.

Τα παιδιά είναι η συνέχειά μας, όμως η συνέχεια αυτή, η νοούμενη “αθανασία” διαρκεί δυο γενιές μάξιμουμ. Έχετε ακούσει πολλούς που μνημονεύουν τους προπαππούδες και τις προγιαγιάδες τους; Αν ναι, τότε έκαναν κάτι άλλο, κάτι πολύ σημαντικό, κάτι σημαντικότερο από το να μεγαλώσουν παιδιά, για να μνημονεύονται πέραν του φράγματος των 2 γενεών.

Πού μας φέρνει αυτό;

Ότι η επιθυμία για παιδιά σε μεγάλη ηλικία από το πουθενά είναι συνήθως κρίση μέσης ηλικίας. Ή αποτελεί αναβολή να φτιάξουν τα πράγματα για να μπορέσουν να προβούν στο μεγάλο βήμα: οικονομικά, επαγγελματικά, μορφωτικά, αλλά και συντροφικά, να βρεις το σωστό άτομο για οικογένεια… Το δεύτερο, η αναβολή να φτιάξουν τα πράγματα, είναι απολύτως κατανοητό και σεβαστό. Όμως στην περίπτωσή σας δεν είναι αυτό που καθορίζει τα πράγματα. Φαίνεται εκεί που λες ότι καλά ήσασταν και πριν, κι όσο για τα οικονομικά “τα οικονομικά μας είναι σε μια μέτρια (κάποιες φορές χάλια) κατάσταση, αλλά μας φτάνουν”.

Η απόφαση δεν μπορεί παρά να είναι δική σου. Κι αυτό επειδή η εγκυμοσύνη θα συμβεί στο δικό σου σώμα, οπότε οποιεσδήποτε επιπτώσεις θα τις αναλάβεις εσύ. Οι γιατροί δίνουν μεν πράσινο φως, όμως δεν σου λένε όσα προκαλεί και μια καθόλα φυσιολογική εγκυμοσύνη σε μια υγιή γυναίκα: δεν είναι περίπατος. Επιπλέον η γυναίκα καλείται να αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας ενός παιδιού. Και δεν εννοώ μόνο τα εντελώς πρακτικά τύπου τάισμα, άλλαγμα αλλά και ζητήματα που προκύπτουν αργότερα στη ζωή του παιδιού, από το να ετοιμάζεις σχολικά γεύματα, να κρατάς ημερολόγιο εκδρομών κι επισκέψεων με το σχολείο, ιατρικά ραντεβού, διαβάσματα στο σπίτι, κλάψιμο στον ώμο για συναισθηματικές απογοητεύσεις…χιλιάδες μικροπράγματα στα οποία σπανίως οι πατεράδες συμπαρίστανται ισόποσα. Συν τις τύψεις αν είναι καλή μάνα, τα μαμαδόμετρα, την αέναη κριτική της κοινωνίας και την παραλυτική αίσθηση ότι ο ρόλος της είναι ιερός κι αλίμονο αν παρεκτραπεί. Αυτά δεν τα βγάζω από το μυαλό μου, είναι αυτό που βλέπω γύρω μου. Ναι, οι πατεράδες δεν είναι πια αυτό που ήταν, σκέτοι χορηγοί, και πάλι καλά επιτέλους, αλλά δεν είναι και ισότιμοι φροντιστές. Ακόμη.

Ο πατέρας που αλλάζει γνώμη επομένως είναι άνετος επειδή δεν του στοιχίζει η απόφαση. Αν κάνει παιδί, τόσο το καλύτερο για εκείνον. Το λούκι το τραβάει η μάνα συνήθως κι είναι μεγαλύτερο λούκι. Αυτό πρέπει να αποφασίσεις και πρέπει να το αποφασίσεις ΕΣΥ κι όχι εγώ ή ο κόσμος για σένα. Γιατί ο μεγάλος κίνδυνος δεν είναι να σου πει μια μέρα “δεν έκανα παιδί εξαιτίας σου”. Είναι να του πεις εσύ “έκανα παιδί εξαιτίας σου”. Το παιδί δεν έχει εγγύηση επιστροφής σε περίπτωση που το μετανιώσεις. Αυτή είναι η διαφορά σας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News