Κι όμως ενας τεράστιος κόμπος στον λαιμό κάθεται τα βράδια και παίρνει μακριά την ηρεμία που θα ήθελα να έχω. Προσπαθώ να διαχειριστώ αυτά τα έντονα και αρνητικά συναισθήματα που με γεμίζουν.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα σε όλη την ομάδα ! Διαβάζω με πολλή αγάπη όλες τις ιστορίες και θα ήθελα τη συμβουλή σας στην ερώτηση “Τι κάνεις όταν νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά;”
Και εννοείται αυτή η σκέψη δεν έρχεται στο άκυρο. Αλλά τι γίνεται όταν θα έπρεπε όλα να είναι καλά αλλά δεν τα νιώθεις καλά ;
Έχω περάσει μια δύσκολη παιδική ηλικία που περιελάμβανε κυρίως πολλά και διάφορα θέματα υγείας της οικογένειας καθώς και την απώλεια του ενός γονιού σε μικρή ηλικία. Πάντα όμως υπήρχε αγάπη και κατανόηση μεταξύ μας και προσπαθούσαμε να τα βγάλουμε πέρα. Τα χρόνια πέρασαν και πάλεψα μέσα στις δυσκολίες να καταφέρω όλα όσα θα είχε ονειρευτεί ένας άνθρωπος κάπου στα 40. Μια όμορφη οικογένεια, έναν υποστηρικτικό σύζυγό, εργασιακή αποκατάσταση, κοινωνικό περίγυρο.
Κι όμως ενας τεράστιος κόμπος στον λαιμό έρχεται και κάθεται τα βράδια και παίρνει μακριά την ηρεμία που θα ήθελα να έχω. Προσπαθώ παρά πολύ να διαχειριστώ αυτά τα έντονα και αρνητικά συναισθήματα που με γεμίζουν. Κάποιες φορές τα κερδίζω εγώ, κάποιες εκείνα.
Νιώθω μόνη μου ενώ δεν θα έπρεπε. Αδέλφια δεν υπάρχουν. Καλή σχέση με συγγενείς δεν υπάρχει για λόγους που δεν αφορούν άμεσα εμένα, αλλά δυστυχώς μας έχουν απομακρύνει. Κάθε προσπάθεια επαφής είναι αποτυχημένη. Και όσο σκέφτομαι ότι η πατρική μου οικογένεια φτάνει προς το τέλος τόσο γεμίζω με άγχος. Είναι το άγχος του αποχωρισμού που με κάνει να αισθάνομαι έτσι ;
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας
ΑΠΟ ΤΗΝ – Sailor
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ποιος και ποια κοντά στα 40 δεν έχει κάποτε αναρωτηθεί «αυτό είναι όλο;» Δείξε μου ένα άτομο. Δεν το λένε τυχαία «κρίση μέσης ηλικίας», προκύπτει ακριβώς από την ανασκόπηση του μισού της προσδόκιμης ζωής μας (λαμβάνοντας ως προσδόκιμο τα 80 έτη χονδρικά για λόγους ευκολίας) και την ενατένιση του μέλλοντος με προβλεπόμενες απώλειες. Από μόνο του αυτό είναι μια πολυτέλεια: να έχεις το χρόνο να αναπολήσεις και να αναλογιστείς. Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε στα 33 του, ο Wang Βi στα μόλις 24, ο Σοπέν δεν έφτασε ούτε 40, ολόκληρη η οικογένεια Μπροντέ πέθανε στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους με εξαίρεση τη Σάρλοτ, τον Μαθουσάλα της οικογενείας, που πέθανε στα …38 της. Οι ασθένειες, η πείνα κι ο πόλεμος θέριζε για αιώνες ολόκληρους.
Σήμερα, τα τελευταία 70 χρόνια ειρήνης (περίπου) στον δυτικό κόσμο μας κακόμαθαν. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα. Και καλά κάνουμε δηλαδή, αλλά να διατηρούμε την προοπτική. Ούτε γίνεται από τις 365 μέρες το χρόνο να είμαστε χαρούμενοι σαν διαφήμιση μαργαρίνης και τις 365. Είναι φυσιολογική μια διακύμανση της διάθεσης. Ενώ η μέση ηλικία συχνά φέρνει μια γενικευμένη πτώση λόγω στρες, τα επίπεδα ευτυχίας αυξάνονται εκθετικά μετά την ηλικία των 50 ετών, καθώς οι άνθρωποι συχνά αισθάνονται πιο ικανοποιημένοι, λιγότερο αγχωμένοι και πιο κοινωνικά συνδεδεμένοι.
Ωστόσο αν πράγματικά το πλάκωμα που περιγράφεις έρχεται συχνά και δεν φεύγει, αν ρίχνει σκιά στο τώρα, παρά τις (στερεοτυπικές, ίσως) προϋποθέσεις ευτυχίας που αναφέρεις, τότε ίσως δεν είναι κακό να εξετάσουμε άλλα ενδεχόμενα. Πάντοτε πρώτα συστήνω έναν ιατρικό έλεγχο, αιματολογικό, ορμονών, ελλείψεων σε μικροστοιχεία, ώστε να αποκλείσουμε πράγματα που διορθώνονται με μια σαφή και στοχευμένη παρέμβαση. Από κει κι έπειτα η ψυχοθεραπεία έχει το λόγο. Ιδιαίτερα επειδή όπως καταλαβαίνω είναι η σχέση με τους συγγενείς της πατρικής οικογένειας που απασχολεί και λειτουργεί ως αγκάθι. Δυστυχώς παρόλο που είναι αίμα μας δεν είναι πάντοτε στο πλευρό μας. Κι αυτό είναι ΟΚ, είναι κι εκείνοι υπεύθυνοι, δεν τους απομακρύνουν οι άλλοι. Έχουν κι εκείνοι μερίδιο στην απόφαση της απομάκρυνσης.
Αφού έχεις δημιουργήσει μια δική σου «όμορφη οικογένεια με υποστηρικτικό σύζυγο» θα έλεγα να μετρήσεις πόσο ευλογημένη έχεις υπάρξει από την τύχη (επειδή παίζει ρόλο κι αυτή), αλλά και πόσο προσωπικό κόπο έχεις καταβάλει για να το πετύχεις αυτό, και να απαγκιστρωθείς από την πατρική οικογένεια πια. Θα φύγουν, ναι, όλοι φεύγουν κάποια στιγμή, τουλάχιστον κράτησε τις καλές στιγμές μέσα σου και κάνε ό,τι μπορεί να προβλεφθεί. Συγχώρεσε αυτά που μπορείς να συγχωρέσεις, αναλογίσου ότι δεν δουλεύει το πράγμα όπως το θέλουμε πάντοτε, shit happens, έτσι είναι η ζωή και πέρνα στην αποδοχή για να βρεις εσωτερική ειρήνη ώστε να απολαύσεις αυτά τα όμορφα που υπάρχουν στην ζωή σου. Εδώ είναι που ίσως βοηθήσει η ψυχοθεραπεία, στην αποδοχή. Δεν είναι εύκολο, γίνεται όμως.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τα «Μια όμορφη οικογένεια, έναν υποστηρικτικό σύζυγό, εργασιακή αποκατάσταση, κοινωνικό περίγυρο» ήταν σίγουρα δικά σου όνειρα ή μήπως τα έκανες απλά γιατί έπρεπε; Γιατί μου κάνει εντύπωση που αντί να πεις έχω οσα ονειρεύτηκα λες ότι έχεις αυτά που θα ήθελε ένας σαραντάρης. Οχι δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι άνω των 40 τα ίδια. Κάποιοι δεν ονειρεύτηκαν ποτέ οικογένεια και καριέρα. Λες ότι νιώθεις μόνη αλλά δεν μας λες τίποτα για τον σύζυγο πέρα από το ότι είναι υποστηρικτικός. Πώς είναι η σχέση σας; Για μένα άνθρωπος σε σχέση ή γάμο που λέει πως νιώθει μόνος σημαίνει πως έχει πρόβλημα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ μαζί σου. Νομίζω ότι η γράφουσα δεν περνάει καλά με όλα αυτά που έχει κανει στη ζωή της. Είναι τα “σωστά” αλλά δεν λαμβάνει ευχαρίστηση από αυτά. Έχω μια φίλη που τα λέει αυτά, σε πολύ χειρότερη ψυχολογική κατάσταση από τη γράφουσα. Ότι έχει μια χαρά σχέση και δεν ξέρει γιατί νιώθει έτσι. Όμως η σχέση δεν είναι μια χαρά. Ποτέ δεν κάνουν πράγματα που ευχαριστούν την ίδια και ποτέ αυτή δεν είναι προτεραιότητα. Οι ανάγκες τις αγνοούνται συστηματικά επί χρόνια. Επίσης ίσως παίζει η περιεμμηνόπαυση που μπορεί να σε κάνει ανω κάτω με τις ορμόνες και να νιώθεις… Διαβάστε περισσότερα »
Κομβική η ηλικία των 40,το ίδιο βίωσα και εγώ με άπειρα ξενύχτια και σκέψεις σκοτεινές.
Κύκλος είναι και θα κλείσει,τακτοποίηση θέλουν οι σκέψεις μας και αποδοχή των γεγονότων.
Έχετε στήριγμα την οικογένεια,πολύ βασικό να είναι το λιμάνι σας,μην το προσπερνάτε,άλλοι παλεύουν εντελώς μόνοι…
Πότε περνάει? Ενα βράδυ πριν λιγες μερες ειχα αλλη μια κρίση πανικού, για τα δικά μου θέματα. Το πρωί μόλις ξύπνησα πληροφορήθηκα το θάνατο ενός ανθρώπου, δασκάλου των παιδιών μου στο δημοτικό, που τον εκτιμούσα πολύ. Έτσι ξαφνικά, η καρδιά του τον πρόδωσε. Πιθανόν απο τη στεναχώρια του που θα έβγαινε σε σύνταξη γιατι το αγαπούσε πολύ το σχολείο και τα παιδιά. Ας ζούμε το τωρα, δεν ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο. Όλα ειναι μάταια αν δεν ζούμε. Ο δάσκαλος αυτός, πάρα τα προσωπικά του προβλήματα ηταν απο τους πιο αισιοδοξους ανθρώπους.
Σκεφτομαι, παρουσιαζουμε συνηθως μια αδικαιολογητη επιπολαιοτητα στον τρόπο που ζουμε τις ζωες μας. λες και πιστευουμε ότι το αν θα ζησουμε ή αν θα πεθανουμε είναι στο χερι μας. λες και θελει πολύ, ας πουμε, να παραβιασει ενας ενα κόκκινο φαναρι και να πεσει το βραδυ πανω μου και να με σκοτωσει. ή να νιωσω έναν ξαφνικό πόνο στο στηθος και να σωριαστώ κατω όπως λες. ή να μαθω ότι είμαι αρρωστη ξερω’γω. Ετσι νομίζουμε ολοι. είναι προφανως ο τρόπος που εχουμε επινοησει για να διαχειριζομαστε τον πόνο της υπαρξης. Αυτό. και η συσσωρευση. Συσσωρευουμε. δε μπορουμε να μας φανταστουμε… Διαβάστε περισσότερα »
καταθλιψη ειναι ακριβως η θλιψη και συναισθηματικη πτωση που νοιωθουμε οταν ολα φαινονται και ειναι καλα.
Γράφουσα, όπως τα λέει και η Ρένα, όσα αναφέρεις θα έπρεπε να σε στείλουν σε ψυχοθεραπεία.
Έχεις όλα όσα “πρέπει”/ήθελες(?) αλλά κάτι κλωτσάει, κάτι υπάρχει να σκαλίσεις εκεί.
Μην το αφήσεις, δεν θα σε αφήσει, θα γίνεται πιο έντονο.
Αγαπητή Sailor,
όπως έγραψε και η Ρένα, αν τα συναισθήματα επιμένουν, ρωτήστε κάποι@ ειδικ@.
Η κατάθλιψη εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες και συχνότερα στο τέλος της εφηβείας και στις αρχές της μέσης ηλικίας. Τα συμπτώματα μοιάζουν με αυτά που περιγράφετε (αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι έχετε οπωσδήποτε κατάθλιψη).
Η σκέψη “μα τι στο καλό; Έχω καλή οικογένεια, καλόν άντρα, αρκετά λεφτά, την υγεία μου, γιατί νιώθω ασχημα;” είναι σαφώς ενδεικτική και οι συνέπειες – ενοχή, αισθήματα ανεπάρκειας – επιδεινώνουν την κατάσταση.
Αναζητήστε μια ψυχίατρο-ψυχοθεραπεύτρια ή έναν ψυχίατρο-ψυχοθεραπευτή. Σας εύχομαι περαστικά.
Μια θλίψη, ένα υπαρξιακό κενό δικαιολογείται σε αυτή την ηλικιακή καμπή.
Το αν θα οδηγηθεί σε κατάθλιψη, εξαρτάται από τη διαχείριση, από το υποστηρικτικό δίκτυο.
Συμφωνώ, έχει χαθεί η ανθεκτικότητα,κάποτε βρίσκαμε λύσεις μέσα απο την παρέα,την οικογένεια πλέον ο ειδικός έχει γίνει μέρος της ζωής μας.
Δεν είναι έτσι ακριβώς. Θλίψη, υπαρξιακό κενό δικαιολογούνται απόλυτα και πάντα. Η κατάθλιψη, όμως, δεν είναι θλίψη ούτε κενό. Είναι διαταραχή με βιολογική βάση, η οποία μπορεί να “πετύχει” ολ@ς μας. Ευτυχείς και δυστυχείς. Πλήρεις και “κενούς”. Πλούσιους και φτωχούς. Η ύπαρξη υποστηρικτικού δικτύου είναι σημαντική για την διαχείριση της κατάθλιψης (ενίοτε και, αν το δικτυο λείπει εντελώς, ως έναυσμα), αλλά όχι ως αιτία.
Εκτός απο το σύζυγο, υπάρχουν άλλοι άνθρωποι στη ζωή σου? Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο ειναι οι φίλοι, όχι οι παρέες που πίνουμε καφέ και μιλαμε για τον καιρό αλλα οι άνθρωποι που ανοίγουμε τις καρδιές μας, που κλαίμε, γελάμε, βγάζουμε τα εσώψυχα μας. Υπάρχουν στη ζωή σου? Μηπως αυτο σου λείπει και νιώθεις μοναξιά?
Όπως ειπε η Ρένα αρχικά κανε έναν ιατρικό έλεγχο γιατί ακομα και μια απλη έλλειψη πχ βιταμίνη Β12, μπορεί να εχει σοβαρές επιπτώσεις στα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας. Αν όλα ειναι οκ τότε σκέψου την ψυχανάλυση. Εύχομαι σύντομα να νιώσεις καλύτερα.
Εγώ αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι θα ήθελες να έχεις μεγαλύτερη οικογένεια. Αφού οι συγγενείς σου δε θέλουν ποιος άλλος θα μπορούσε να γίνει οικογένεια σου ; Οι συγγενείς του άντρα σου ; Κάποιοι φίλοι ; Ένα παιδί ;
Περιεμμηνόπαυση