Και πλέον με επηρεάζει ως άνθρωπο για την πορεία της ζωής μου.
______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χαιρετώ την Ρένα και όλη την παρέα! Ελπίζω να περνάτε όλοι όπως είχατε φανταστεί αυτο το καλοκαίρι.
Ρητορικές ερωτήσεις έχω, προβληματισμούς ίσως θα τους έλεγα, μιας και το overthinking στην άδεια Αθήνα έχει χτυπήσει κόκκινο.
Τι γίνεται ρε παιδιά με τις σχέσεις που όλες τελειώνουν? 33 έφτασα και δεν έχει υπάρξει σχέση που να μην έχει τελειώσει εκει στα 2 χρόνια. Ιδιος ενθουσιασμός σχεδόν πάντα, κοινά θέλω και προσδοκίες, συγκατοίκηση, επένδυση (ντάξει οχι με όλους, ούτε τόσοι πολλοί όσο ακουγέται ειναι) και στο τέλος όλα πάντα τελειώνουν. Είναι ένα pattern το ξέρω. Κ κάνε ανάλυση με την ψυχολογο 5 χρόνια τωρα και προσπάθησε να σπάσεις τα patterns και όλο κάτι νιώθεις ότι εχεις βελτιώσει σε αυτη την σχέση και μετά πάρτα όλα μέσα σου, ”μηπως επρεπε να είχα αντιδράσει έτσι”, ”μηπως κάνω τα ίδια λαθη παλι”, ”μήπως αν δεν εκανα αυτο να ήταν αλλιώς ” και όλα καταλήγουν στο ίδιο.
Δε το λέω τόσο απ΄την πλεύρα την λύπης για την απώλεια του εκάστοτε συντρόφου (ναι ο τελευταίος πολυ πρόσφατος χωρισμός μου στοίχισε, γιατί ένιωσα ενα βήμα πιο κοντά στο σπάσιμο του pattern), αλλά πλέον με επηρεάζει ως άνθρωπο για την πορεία της ζωής μου.
Στα παραμύθια “δε βρέθηκε ακόμα κατάλληλος” δε πιστεύω πλέον τόσο. Πιστευώ όλα θέλουν περισσότερη προσπάθεια πλεον και την κάνω. Κ μετά την μετανιώνω που εγω δίνω τόσο. Κ ενω εχω βελτιώσει κομμάτια του εαυτού μου και ενω προσπαθώ ολα έχουν την ίδια κατάληξη (που αντικειμενικά είμαι ένας σχετικά average άνρθωπος χωρις τρελά ψυχολογικά πλέον ή τραύματα) και λές, ώς που θα φτάσει αυτό. Δενεσαι, δίνεσαι, λύνεσαι και ξανα απ την αρχή . Κούραση.
Και πλέον είναι απογοητευτικό. Από πολλές πλευρές. Συγκρίνεσαι ,αυτομαστιγώνεσαι, αγχώνεσαι και όλα αυτα τα ”λάθος” που δε πρέπει να κάνεις .Και ναι με αγχώνει η ηλικία πλέον, όχι επειδη ειμαι απ τις τρελαμένες να κάνω παιδια και οποιαδήποτε άλλη σύμβαση, αλλά καθαρά επειδή βλεπω τα πιο ποιοτικά μου χρόνια να περνάνε μέσα σε μία λούπα και θλεω να την σπάσω και δε μπορώ. Αν φταίω? Σίγουρα θα φταίω. Αλλά γιατί ειναι τόσο δύσκολο για μένα και για άλλες προσωπικότητες όχι ?!
Ναι και οι χωρισμοί μου το ίδιο pattern είχαν και σχεδόν για τους ίδιους λόγους μπορεί να έληγαν πιθανόν( μια αόρατη δυσφορία θα έλεγα πολυ πολύ γενικά, απ την άλλη πλευρά κυρίως-αν και τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να ξεκινούσα εγω με τον τρόπο μου να δείχνω αυτη την δυσφορία και να ακολουθεί ο άλλος ως επίπτωση της συμπεριφοράς μου), το ξέρω. Πως σπάει αυτό ρε γαμώτο όμως? Ετσι θα ειναι για πάντα? κ αν νιώθεις ότι γίνεσαι ήδη εδω κ καιρό μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, ωστόσο το αποτέλεσμα ίδιο, πως διαχειρίζεται αυτό το συναίσθημα ? που ψαχνεις την αιτία ?
Ευχαριστώ για την αναγνώση, για όποιον μπήκε στον κόπο. Ξέρω ότι θα σας φανεί αρκετα αόριστη η επιστολή αλλά αν κάποι@ μπορεί να κατάλαβει το συναίσθημα που περιγράφω και το έχει βιώσει, θα ήθελα πολύ την αποψη τ@@.
Σας ευχαριστώ!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Φτου κ απ΄την αρχή ?
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Γειά και σε σένα!
Γιατί να φταις όπως το εννοείς; Έχεις ποτέ σκεφτεί ότι η θεώρηση “στόχος”, πρότζεκτ, “ψάχνω τον κατάλληλο” είναι ο λόγος που νιώθεις να χάνεις τον χρόνο σου και τα χρόνια σου; Ιδιαίτερα επειδή δεν έχεις το άγχος της απόκτησης παιδιού, εξ όσων λες, όπου υπάρχουν συγκεκριμένες παράμετροι, ο χρόνος δεν λειτουργεί εναντίον σου. Κάθε σχέση λειτουργεί εμπλουτιστικά, σου προσφέρει πράγματα, σε κάνει σοφότερη.
Κακώς πιστεύεις ότι πρέπει εσύ να βελτιωθείς κατά μόνας για να στοχεύσεις στην “σωστή σχέση”. Δεν υπάρχουν σωστές σχέσεις και τέλειοι άνθρωποι που τις πετυχαίνουν, υπάρχουν απλώς άνθρωποι που τους ανακαλύπτουμε κι όσο μας δώσουν κι όσο τους δώσουμε. Οι ερωτικές σχέσεις είναι θνησιγενείς από τη φύση τους: στο χρόνο βλέπεις ότι γνωρίζεις τον άλλο και όταν πια τον παραγνωρίσεις το ερωτικό δέος μειώνεται, ο μεγάλος ενθουσιασμός φεύγει. Πρέπει μετά να σε κρατησουν κι άλλες ποιότητες. Οι συντροφικές ίσως να μην είναι, αλλά μόνο άμα ταιριάξεις πολύ, κι αυτό είναι ούτως ή άλλως δύσκολο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τέλεια απάντηση από τη Ρένα.
Σε κάτι τέτοιους προβληματισμούς, προσπαθώ να μου λέω και λέω και στις φίλες μου: let the things be. Όταν έχεις κάνει ό,τι περνάει από το χέρι σου για κάτι (εξελίσσεσαι, προσπαθείς, σκέφτεσαι), αφήνεις και λίγο τη ζωή να σου φέρει κάποια πράγματα. Να δεις, τι έχει για εσένα.
Μου έκανε κλικ η λέξη δυσφορία. Μία ερώτηση,είσαι σίγουρη,πως ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που τους αρέσει ιδιαίτερα, να μοιράζονται,τον χώρο τους,τον χρόνο τους,τις σκέψεις τους,τις δραστηριοτητές τους,κλπ με κάποιον άλλον άνθρωπο και να το απολαμβάνουν αυτό;; Η μήπως το ζευγάρωμα,η συντροφικότητα είναι μία επιβεβλημένη κοινωνική συνθήκη στην οποία αισθάνεσαι υποχρεωμένη να ανταποκριθείς;; Ανθρωπος εσωστρεφής,και μοναχικός εδώ,που θα του ήταν αδύνατον να συνυπάρξει με άτομο εξωστρεφές,ομιλητικό, που κάνει αισθητή την παρουσία του 24/7,και ας είχε όλα τα καλά του κόσμου. Βρήκα σύντροφο,της ίδιας με μένα ιδιοσυγκρασίας. Μπορούμε να είμαστε στον ίδιο χώρο ,χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλο για… Διαβάστε περισσότερα »
έξυπνο σχόλιο!
Καταλαβαίνω ότι μάλλον σε χώριζαν. Ότι τους προκαλούσες μια αόρατη δυσφορία κατά πολύ πολύ γενικά. Αλλά μπορεί να ήταν η επίπτωση της δικής σου δυσφορίας. Έτσι γράφεις. Γιατί δυσφορούσες; Τι ήταν αυτά που σου προκαλούσαν αυτά τα δυσφορικά συναισθήματα; 5 χρόνια ψυχοθεραπεία. 5 χρόνια από 40 ευρώ τη βδομάδα; Λες ότι νιώθεις ότι γίνεσαι ήδη η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου αλλά το αποτέλεσμα ίδιο. Δηλαδή; Εγώ έφαγα τη πρώτη ψυχρολουσία εκεί στα 29. Εκεί ξεκίνησα και ψυ τρία χρόνια. Ξέρω δύο τρεις γνωστές μου που πάνε πολλά χρόνια ψυχολόγο. Βελτίωση δεν έχω δει. Ψυχολογικοποίηση των πάντων, ο μπαμπάς, η… Διαβάστε περισσότερα »
Διαβάζοντας την επιστολή, μου γεννήθηκαν κι εμένα μερικά ερωτήματα. Μήπως ο λόγος που οι σχέσεις της γράφουσας (αλλα και γενικοτερα όλων) δεν αντέχουν, είναι ότι πια δεν έχουμε την ανάγκη ο ένας του άλλου; Τι θελω να πω: στο παλιό μοντέλο, η γυναίκα εξαρτιόταν οικονομικά από τον άντρα και ο άντρας πρακτικά από τη γυναίκα – οπότε η αλληλοεξάρτηση κρατούσε μαζί το ζευγάρι, είτε υπήρχε έρωτας είτε όχι. Τώρα, που άντρες και γυναίκες είναι πολύ πιο αυτόνομοι, μήπως το παλιό καλούπι δεν λειτουργεί πια; Και τότε τι σημαίνει «σχέση που κρατάει»; Είναι πάντα αυτοσκοπός; Έχουμε στ’ αλήθεια την ανάγκη να… Διαβάστε περισσότερα »
Κούραση, ναι.
Κάπου διάβασα πρόσφατα:
Μην αφήνεις το αγόρι σου να σε εμποδίζει να βρεις το σύζυγό σου.
Είναι εφήμερες σχέσεις καλή μου, έχουν ημερομηνία λήξης.
Δεν έχεις ξεκάθαρο στόχο στη ζωή σου.
Δεν είναι στόχος το να περνάμε καλά( μια χαρά είναι, αλλά δε φαίνεται να θέλεις αυτό).…
Η λύση βρίσκεται σε εσένα.
Βρες τί θέλεις, τί μπορείς να κάνεις για να το πετύχεις και κινήσου ανάλογα.
Όλοι οι δρόμοι κι όλες οι επιλογές έχουν τις παγίδες τους.
( Δε χρειάζεσαι παρόμοιες ιστορίες για να ανακουφιστείς, χτύπημα στην πλάτη και ψυχολόγο. Δράση χρειάζεσαι. )
Νομίζω γραφούσα ότι καλά κάνεις και βελτιώνεις τον εαυτό σου και ψάχνεσαι. Αυτό θα σε βοηθήσει να είσαι πιο ώριμη και να κάνεις καλύτερη επιλογή στο μέλλον. Είσαι νέα, ψάχνεις, κάνεις την αυτοκριτική σου και ξέρεις τι να προσέχεις (ξέρεις τα patterns σου). Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν τα δικά τους (γιατί όλοι έχουν) και δεν έχουν και διάθεση να τα ανακαλύψουν ή έχουν ήδη κάνει ασυνείδητες επιλογές βασισμένες σε αυτά. Οπότε είσαι να βήμα μπροστά! Γιατί λες ότι το “δεν βρέθηκε ο κατάλληλος” είναι παραμύθι; Εγώ το βλέπω ως μια αλήθεια, πιστεύοντας ότι για τον κάθε άνθρωπο ο κατάλληλος σύντροφος… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν βλέπω κάποιο πατερν που να έχεις ειδικά εσύ και γι αυτό να τελειώνουν οι σχέσεις σου. Τουλάχιστον όχι από αυτά που περιγράφεις. Οι περισσότερες σχέσεις τελειώνουν. Αυτο είναι το πατερν τους. Δεν κάνεις εσύ οπωσδήποτε κάποιο λάθος.Γιατί σου είναι δύσκολο να το αποδεχτείς; Το παραμύθι με το οποίο μας έχουν μεγαλώσει είναι το «για πάντα» και πως είναι στο χέρι μας να κρατήσει κάτι αν το προσπαθήσουμε. Και όσες διαρκούν δε σημαίνει οπωσδήποτε πως διαρκούν επειδή περνά καλά το ζευγάρι. Μιλάς για δυσφορία κι από τα δύο μέρη. Τι πιο συνηθισμένο πριν χωρίσει ένα ζευγάρι να υπάρχει δυσφορία; Αν… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν βρεθήκατε ακόμη με έναν από τους κατάλληλους. Αυτή είναι η αλήθεια. Υπάρχουν πολλοί κατάλληλοι για σύντροφοι μας, ενίοτε συναντάμε κάποιον από αυτούς στο σωστό χώρο και χρόνο των ζωών μας. Κάποτε όχι. Λέτε για συγκατοίκηση σε σχέσεις που άντεξαν 2 χρόνια. Και ότι μάλλον δίνατε περισσότερα ή και όλα χωρίς να λαμβάνετε πίσω κάτι αντίστοιχο. Αυτό το μοτίβο έβλεπα και βλέπω σε φίλους που δεν είναι “ευτυχισμένοι μαζί” με οικογένεια αν και το είχαν στόχο από τα 25. Τα δίνουν όλα, συγκατοίκουνε σχετικά νωρίς και πάντα ο ένας κάνει πολύ περισσότερα από τον άλλο, όπου ο άλλος πνίγεται και… Διαβάστε περισσότερα »
Κάπου χανόμαστε οι γυναίκες με το πατριαρχικό αφήγημα ότι αν χωρίσουμε δεν είμαστε “σε θέση” / δεν είμαστε “ικανές” να κρατήσουμε έναν άντρα κι όταν όλα τελειώνουν, που ειναι απολύτως φυσιολογικό να γίνει έτσι σε πάρα πολλές περιπτώσεις, αυτομαστιγωνομαστε ότι κάτι κάπου κάπως κάναμε εμείς “λάθος” και ο άλλος το κατάλαβε / ένιωσε και ήταν η επίπτωση της συμπεριφοράς μας / του κακού μας χαρακτήρα κτλ κτλ. Το γεγονός να είναι ο άλλος απλώς μαλ*** δεν το σκέφτεται καμία ας πούμε, λες και κάποιος (ποιος άραγε) μας έχει φυτέψει μαζικά στο μυαλό ότι οι άντρες είναι το τρόπαιο, έχουν το… Διαβάστε περισσότερα »
Τοσα χρονια ψυχοθεραπεια κι ακομα δεν καταλαβες το πιο βασικο? Οτι τιποτε δεν διατηρειτε στο χρονο? Οτι ακομα κι εσυ η ιδια θα τελειωσεις? Οτι ολα εχουν αρχη μεση και τελος? Οτι οι ερωτικες σχεσεις ειναι εκ φυσεως θνησιγενεις οπως λεει η ρενα κι οπως το εχω αναλυσει κι εγω εδω πριν χρονια αλλα που να στο βρω τωρα να στο επικολλησω? Οτι Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι κι όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη? Δηλ παντα θα εχεις μια μικρουλα δυσφορια οταν εισαι σε σχεση και παντα θα ψαχνεις σχεση οταν δεν την εχεις? Γι αυτο οι ανθρωποι… Διαβάστε περισσότερα »
Σε αυτό που λες με την ψυχοθεραπεία συμφωνώ, παρόλο που έκανα 6 χρόνια,από αρκετά μικρή ηλικία σχετικά,κι ενώ βοήθησε κάπως,ενέχει τον κίνδυνο της ψυχολογικοποίησης των πάντων, το να βλέπεις παντού patterns και να εκλογικεύεις,κοινώς χάνεται η μαγεία,και μπορεί να χάσεις ευκαιρίες επειδή δεν αφήνεσαι. Επίσης ναι,στην ηλικία που είμαι (κοντά στα 35),πιο ωραία ψυχοθεραπεία κάνω διαβάζοντας Κούντερα πάρα με την ψυ μου που έλεγε πάντα να μην τρέχω πίσω από αυτούς που ζητάνε την ντοπαμίνη.
Στο τελευταίο που λες για την απόσταση,αν κάποιος προσπαθήσει να διατηρήσει αυτή την ασφαλή απόσταση από μικρή ηλικία,πώς το κάνει πρακτικά;
Πρακτικα…αν το ειχα βρει θα ημουν παντρεμενος!! Ειναι η αποσταση που θα βολευει και τους δυο. Γι αυτο και δεν βρισκεται ευκολα. Και δεν εννοω μονο ενσωματη αποσταση εννοω και ψυχικη και κοινωνικη και στη σχεση με την εξουσια δηλ το κρατος. Εχεις κανει σε σχεση πανω απο 2 χρονια? Σε βλεπει ο δικος ΣΟΥ γνωστος εξω και λεει για σου στεφανε και πριν ρωτησει τι κανω εγω ρωτα η ταδε τι κανει καλα? Ε παρτην τηλ ρε φιλε να δεις τι κανει. Εννοω το να θελεις να κανεις μια αγορα κ να μην εισαι αυθυπαρκτος με τα δικα σου… Διαβάστε περισσότερα »
Το μόνο που μπορώ να σου πω από εμπειρία είναι πως κάθε ομάδα διατηρείται στο χρόνο ΜΟΝΟ όταν παράγει νόημα όταν δηλ πετυχαίνει τους στόχους για τους οποίους συστάθηκε εξ αρχής. Οι ομάδες που φτιάχνουμε ως ερωτικές σχέσεις εξ αρχής και εκ της συστάσεως τους ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟΥΣ άρα δεν υπάρχει λόγος να φτιάχνονται. Ο μόνος αόριστος στόχος τους είναι το να περνάμε καλά (αλλά αυτό το καλά ποτέ δεν συγκεκριμενοποιείται). Έτσι οι ερωτικές μας σχέσεις θέλουν στόχους. Υπάρχουν εσωτερικοί στόχοι και εξωτερικοί στόχοι.Οι εσωτερικοί στόχοι είναι αυτοί που παράγονταιι απο την αλληλεπίδραση. Δηλ το σεξ μας το κοινο προτζεκτ… Διαβάστε περισσότερα »