Η Ρένα απαντά: Τι γίνεται με την τρίτη ηλικία;

Κάποιοι άνθρωποι απο επιλογή ή συνθήκες μένουν μόνοι τους, αποφασίζουν να μην παντρευτούν, να έχουν γκόμενες, λούσα, να κάνουν την ζωή τους. Αλλά αυτο γινεται με την νιότη, την γοητεια, την ομορφια. Τι γίνεται στα γεράματα;

__________

Η ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλημερα σε ολους…
Με αφορμη ενα βιντεο που ειδα θα ηθελα τις γνωμες σας και απο εσενα Ρενα.
Οκ , καποιοι ανθρωποι απο επιλογη ή συνθηκες αποφασιζουν να μεινουν μονοι τους να μην παντρευτουν ,να εχουν γκομενες ,λουσα, να κανουν την ζωη τους. Αλλα αυτο γινεται με την νιοτη,με την γοητεια και την ομορφια… Τι γινεται ομως οταν φτασουν στα γεραματα? Που δεν θα υπαρχει η ομορφια ή γοητεια (πλειν ορισμενων λογω καλο γονιδιων να το πω? Που παραμενουν γοητευτικοι ακομη και στην τριτη ηλικια). Τοτε απλα θα μεινεις με τα ακριβα ρουχα, αμαξια , ακινητα και μετα? Μονος σε ενα σπιτι? Που αυτο γινεται στην καλυτερη περιπτωση…Ο μεσος ορος εκτος οτι δεν βρισκει ευκολα συντροφο, παιρνει απλα εναν βασικο μισθο και ισα ισα που μπορει να ζει μονος του με οικονομια σε ολα. Και η μοναξια ειναι μεγαλη.

Δεν ξερω ποιοι ειναι σε χειροτερη θεση σε αυτην την κατασταση.. οι αντρες ή οι γυναικες?
Ρενα μου, τι εχεις να πεις γιαυτα? Θα ηθελα να ακουσω την γνωμη σου και των σχολιαστων.

ΑΠΟ  – Τι γινεται με την τριτη ηλικια?

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Καταρχάς δεν έχουμε παρακολουθήσει το ίδιο βίντεο και η αναφορά σε βίντεο που είναι προφανώς δημοφιλές στο διαδίκτυο με τρομάζει και με γεμίζει δυσπιστία. Υπάρχουν αγκυλώσεις κι agenda πίσω από διάφορα δημοφιλή βίντεο, δεν το έμαθες από μένα. Μπορεί βέβαια να ήταν κι αξιόλογο το περιεχόμενο, δεν το αποκλείω. Αλλά αφού δεν ξέρω την πρωταρχική πηγή του προβληματισμού θα αρκεστώ στα όσα μας γράφεις.

Η μοναξιά δεν είναι μόνον θέμα ηλικίας, παρόλο που όντως λόγω της περιορισμένης δραστηριότητας των ηλικιωμένων συμβαίνει. Λόγω απουσίας εργασίας αν είναι συνταξιούχοι, της απουσίας αθλητικών δραστηριοτήτων και χόμπυ από επιλογή ή αδυναμία να ακολουθήσουν σωματικά/πνευματικά, της απουσίας παιδιών κι εγγονών στην οικογενειακή εστία των παππούδων-γιαγιάδων και τα λοιπά. Μοναξιά βιώνεται σε όλες τις ηλικίες (η εφηβεία είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση) κι υπάρχει και μέσα σε σχέσεις. Ενδεχομένως η τελευταία να είναι κι η χειρότερη, επειδή δεν μπορεί κάποι@ να διαμαρτυρηθεί εύκολα και να βρει ψυχικό αποκούμπι.

Βρίσκω ιδιαίτερα καίριο το γεγονός ότι εξισώνεις την συντροφικότητα και τον ερωτισμό για ερωτική σχέση με την εξωτερική όψη των ανθρώπων, ανδρών και γυναικών. Προφανώς οποιοσδήποτε έχει περάσει τα 30 συνειδητοποιεί ότι γύρω του οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Τα παιδιά κι οι έφηβοι, ενώ θεωρητικά έχουν συναίσθηση της θνητότητας, δεν την έχουν, σε γενικές γραμμές, βιώσει στο κοντινό περιβάλλον τους ακόμα και έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι άτρωτοι κι οι ίδιοι κι οι αγαπημένοι τους. Μετά τα 30-40 ακούμε τους πρώτους θανάτους των γύρω μας κι είναι ένα ξύπνημα. Ένα καμπανάκι. Συνειδητοποιούμε τότε ότι υφίσταται φθορά. Και εν τέλει θνητότητα. Η φθορά είναι εξωτερική όσο κι εσωτερική. Κι επειδή κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ’αυτήν (δεν αναστρέφεται, μόνον κρύβεται μέσα σε ένα «επισκευασμένο» κουκούλι, πάλι μεγάλος είσαι κι ας κάνεις λίφτινγκ ή γυμναστική) δεν έχει και σημασία στο τέλος-τέλος. Δηλαδή εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν είναι οι όμορφοι κι οι όμορφες που δεν μένουν μόνοι. Η συντροφικότητα δεν χτίζεται πάνω στην ομορφιά και την συντήρηση της νεότητας. Οι όμορφοι κι όμορφες έχουν απλώς περισσότερες προσφορές. Ωστόσο η προσφορά δεν εγγυάται συνεργασία, ούτε ταίριασμα, ούτε μακροημέρευση, ούτε τίποτα. Είναι πιο περίπλοκο το ζήτημα των σχέσεων και της συντροφικότητας. Κι αυτό με πάει σε ένα άλλο σημείο.

Η συντροφικότητα και το dating σε αυτά που αναφέρεις περιγράφεται με όρους οικονομικούς ως ένας λογαριασμός αποταμίευσης. Στον οποίο αν ξοδέψεις το κεφάλαιό σου άκριτα ή άσκοπα, χωρίς να χτίσεις δηλαδή την περιβόητη μακρόχρονη Σχέση (™) που θα σε ξεσκατίζει στην μεγάλη ηλικία και θα σου φέρνει το χαμομήλι και το Vicks, θα τιμωρηθείς με μοναξιά. Δηλαδή ηαντίληψη αυτή αξιώνει τιμωρητικό χαρακτήρα σε όσους «σπαταλούν» το ερωτικό τους κεφάλαιο. Όμως οι σχέσεις δεν χτίζονται με ευχολόγια και συμβιβασμούς με ορίζοντα την ασφάλεια σε ένα αβέβαιο μέλλον όπου ποιος ζει και ποιος πεθαίνει (άδηλο!).  Χτίζονται με ωριμότητα στα θέλω μας και στην κατανόηση των θέλω και των απέναντι ανθρώπων. Η αγάπη δεν αξιώνει μόνο για τον εαυτό της, αξιώνει και για το αγαπητό πρόσωπο. Δεν κοιτάει να προφυλάξει τον κώλο της, pardon my French.

Η τιμωρητική θεώρηση είναι μια σύλληψη πολύ διαδεδομένη γύρω μας, απόρροια ιουδοχριστιανικών δογμάτων (ή ανατολικών, τύπου Kάρμα) όπου συγκεκριμένες πράξεις αποφέρουν συγκεκριμένα αποτελέσματα βιωμένες πάνω στον άξονα του καλού-κακού. Εν προκειμένω του άξονα συγκρατημένου-αχαλίνωτου ειδικά στο σεξ και την αντιλαμβανόμενη «καλοπέραση» επειδή αυτά τα δυο είναι ο μηχανισμός χαλιναγώγησης των κοινωνιών, όπου ο ασκούμενος έλεγχος χρησιμεύει ως άσκηση υποταγής και για άλλες εξουσίες. Γι’αυτό ακούς να λέγεται η λέξη «σπατάλη». Σαν να είναι αποταμιευτικός λογαριασμός. Κάπως σαν να λένε εσωτερικώς τους οι πιο συγκρατημένοι, «εμ σουρλουλούδες -οποιουδήποτε φύλου- σπαταληθήκατε στα νιάτα σας και τώρα που πέρασε η μπογιά σας θα μείνετε μαγκούφηδες.» Έχω άσχημα νέα για όσους νιώθουν την χαιρεκακία αυτή. Οι άνθρωποι που περνάνε καλά στη ζωή τους, ξέρουν να περνάνε καλά σε οποιαδήποτε ηλικία. Αρκεί να τους παίρνουν τα πόδια τους.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News