Τοξικότητα γένους θηλυκού; Δύο άντρες σχολιαστές μας ρωτούν για την γυναικεία τοξικότητα.
____________________
Δύο ιστορίες σήμερα με την ίδια θεματολογία, ως ανταπάντηση στην ερώτηση που δημοσίευσα χθες.
Αυτό με τον τοξικό σύντροφο θέλω να το απαντήσεις για το αντίθετο φύλο, αν η τοξικη είναι γένους θηλυκου, διότι εμείς αν δεν ήμαστε μαλα** την πατάμε συνήθως
Ευχαριστώ πολύ
ΑΠΟ ΤΟΝ – Μάκης Σεκ
______________
Όλα όσα αναφέρατε για την τοξικότητα αντανακλούν στη δική μου ζωή και δυστυχώς προέρχονται από την σύζυγο. Είναι τοξικότητα να δίνει η γυναίκα στον σύζυγο της 7-10 διαταγές του τυπου:
Να καθαρίσεις το σπίτι!!!
Να μαγειρέψει!!!!!
Να απλώσεις τα ρούχα!!!!Να πάρεις φαγητό στους γονεις μου!!!!!
Να πάρεις μόνος σου στη μάνα σου γιατί βαριέμαι!!!!!!
Να προσθέσω ότι είμαι συνταξιούχος εδώ κι ένα χρόνο, αλλά οι περισσότερες διαταγές χρονολογουνται εδώ και τριάντα πέντε χρονια.
Είναι ΤΟΞΙΚΌΤΗΤΑ αυτή η κατάσταση;
ΑΠΟ ΤΟΝ – Σακη
___________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Αγαπητοί κύριοι, δεν μας ρωτάτε ουσιαστικά επειδή αμφιβάλλετε. Μας ρωτάτε επειδή αγανακτείτε που μιλάμε για την γυναικεία καταπίεση, ενόσω καταπιέζεστε κι εσείς. Πράγματι, δέχεστε τοξικές συμπεριφορές. Το ξέρετε. Το αναγνωρίζουμε.
Δεν είπαμε ποτέ ότι το ένα φύλο είναι αθώα περιστερά και φέρεται πάντοτε άψογα, ή είναι πάντοτε το θύμα. Σας διαβεβαιώ μόνο κάποι@ ηλίθι@ θα υποστήριζε κάτι τόσο αφοριστικά κι εδώ δεν είμαστε ηλίθιες. Απλώς παρατηρούμε ότι η ανισομέρεια στην καταπίεση βγαίνει σε μεγαλύτερο βαθμό στους αδύναμους -η αδυναμία είναι που προσδιορίζει το βαθμό τοξικότητας, η ανισότητα εξουσίας. Στην παρούσα συνθήκη τυχαίνει να είναι ακόμα οι γυναίκες, γι’αυτό κι ασχολούμαστε. Δεν είστε αόρατοι, ούτε είμαστε κουφές. Η γυναικεία αντίδραση και χειραγώγηση εκδηλώνεται με την υπέρμετρη χειριστική θυματοποίηση (υπάρχει πάντοτε ένα στοιχείο απειλής στον εκβιασμό) και με την επιβολή διαμέσου της οικογενείας και των οικογενειακών δεσμών. Αυτό το πεδίο τους απέμεινε άλλωστε, η εξουσία δεν είναι στα χέρια τους παρά συνήθως στα επουσιώδη.
Απλά δεν μπορούμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα του πλανήτη, ξεκινάμε απ’αυτά που μπορούμε λιγουλάκι να συμβάλλουμε ώστε να ελαφρύνουν και μοιραζόμαστε το γυναικείο βίωμα. Πρέπει να διαλέγει κανείς τις μάχες που θα δώσει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Με όλο το σεβασμό στο δραμα σας, αν ζητήσετε από την τοξική σύζυγο ή σύντροφο να χωρίσετε, δεν κινδυνεύετε να σας δολοφονήσει ή να σας ξεφτιλίσει με revenge porn ή να σας παρακολουθεί ή να σας απειλεί κλπ. γιατί δε δέχεται την απόρριψη. Επειδή όμως οι γυναίκες κινδυνεύουν από όλα αυτά σε περίπτωση που θελήσουν να απομακρυνθούν από έναν τοξικό σύντροφο, γιατί πατριαρχία, ρίχνουμε το βάρος εκεί.
Α, μην το λες, εδώ η άλλη κατηγορείται πως σκότωσε τα παιδιά για να εκδικηθεί το σύζυγο.
Απλά οι γυναίκες-αράχνες είναι στατιστικά πολύ πιο σπάνιες, για να το βάλουμε σε context εμφανίζονται με πάρα πολύ χαμηλότερη πιθανότητα από ένα τροχαίο ενώ η έμφυλη βία έχει συγκρίσιμο νούμερο, μόνο οι καταγγελίες στην Ελλάδα νομίζω(;) είναι περίπου μισές από τα τροχαία.
Ναι, αλλά ακόμα και σε αυτήν την ακραία περίπτωση βλέπουμε ότι δεν κινδύνεψε η σωματική ακεραιότητα του συζύγου. Τα παιδιά δυστυχώς πάντα υφίστανται κακοποίηση σωματική ή ψυχολογική όταν ο ένας από τους 2 γονείς είναι τοξικός ως προς τον άλλον.
Γράφει σχετικά στο Δεύτερο φύλο, η Μποβουάρ, στο κεφάλαιο για την παντρεμένη γυναίκα, ότι οι γυναίκες, καταπιεσμενες απο την πατριαρχεία, πολλές φορές, βγάζουν μιζέρια, κακοποιητική συμπεριφορά και γενικότερα την εικόνα της μεγαιρας στον γάμο τους, όλα σημάδια δυστυχισμένου γάμου και εγκλωβισμου και ματαίωσης κ των δύο συζύγων.
“Αδυνατείς να τον περιγράψεις” γιατί απλά τον υποθέτετε και τον υιοθετείτε σαν γεγονός από μόνη σας.
Τα παραπάνω από το δικό σας αντίθετως σχόλια βοηθούν ανεξαρτήτως από ποιον γράφονται.
Και ναι έχουμε δει όλοι μας τοξικές γυναίκες, όχι μόνο συντρόφους, με χειριστικες συμπεριφορές και όσα άλλα περιγράφονται στις απαντήσεις της Ρένας. Δεν ξέρω αν είναι μια μάχη που διαλέγει κανείς να δώσει, αλλά είναι υπαρκτή σίγουρα.
Νομίζω ότι χειρίζεστε πολύ καλά την γλώσσα, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι δεν μπορείτε να περιγράψετε.
Ενιωσα την ανάγκη να πω την γνώμη μου πάνω σε αυτό που διάβασα σε ένα δημόσιο βήμα, απλά.
Στα άλλα συμφωνούμε, για αυτό και θα περίμενα σύμφωνα με την τελευταία επίσημανση σας να διαβάσω για μισανθρωπισμο στο αρχικό σχόλιο.
Νομίζω κούνησα ένα γραναζι στο κεφάλι μου τώρα.
Η βασική διαφορά είναι ότι αν μια τοξική γυναίκα φτάσει να χειροδικήσει, ο άντρας δεν πάει στο ΚΑΤ ή στον κάτω κόσμο.
Καθόλου οκ δεν είναι να είναι η γυναίκα τοξική, όμως ο κίνδυνος απλά δεν είναι ίδιος στις δύο περιπτώσεις.
Μια άλλη διαφορά είναι ότι κοινωνικά στην Ελλάδα είναι διαφορετική η μεταχείριση ή η αποδοχή της τοξικότητας, π.χ. πιο πολλά υποκοριστικά κοτσάρουν σε γυναίκες παρά σε άντρες για ακριβώς της ίδιες συμπεριφορές (το οποίο συμβαίνει και σε συμπεριφορές που δεν είναι προβληματικές).
Μισο λεπτο, ναι μεν οι γυναικες ειναι στατιστικα πιο αδυναμες αλλα δεν ειναι μυρμήγκια, ανετα μπορουν με καποιο αντικειμενο ή οσο ο αντρας ειναι σε αδυναμη στιγμη (πχ κοιμαται) να τον τραυματισουν και να τον σκοτωσουν.
1. Αντικειμενα
2. Δηλητηρια
3. Οπλα κτλ
Ολα αυτα δεν απαιτουν σωματικη δυναμη
Οποιος/οποια θελει μπορει απλα οι αντρες ειναι πολυ πιο συχνα βιαιοι και αποτελούν τους περισσότερους εγκληματίες
Εντάξει, όμως δεν έχουν όλ@ όπλα, ούτε δηλητήρια, ούτε είναι τα πάντα προσχεδιασμένα.
Σε ότι δεν είναι προσχεδιασμένο η διαφορά δύναμης, αντοχής σε χτυπήματα κλπ σημαίνει διαφορετικό βαθμό κινδύνου.
Νομίζω ισχύει αυτό που λες, ότι οι άντρες είναι πιο πιθανό να τα κάνουν, είναι σύμφωνο και με το greater male variability hypothesis, αυτή είναι η κακή πλευρά του νομίσματος.
Οπότε έχεις δύο παράγοντες και μεγαλύτερη συγκέντρωση στο αρνητικό φάσμα ( όπως όμως και στο θετικό – μη το παραβλέπουμε αυτό ) στους άντρες και όταν κάτσει η αρνητική πλευρά του νομίσματος/από το αρνητικό φάσμα, τότε υπάρχει και μεγαλύτερος φυσικός κίνδυνος.
Εγώ θα σταθώ στο σχόλιο του Μάκη, ότι πρέπει να είναι κακόποιητικός ή τοξικός για να “γλιτώσει” από τις άσχημες συμπεριφορές των γυναικών….γενικά όταν πας με τέτοια αντίληψη στην ζωή, θα είσαι πάντα τοξικός για τους άλλους και δεν θα τους σέβεσαι. Αυτό που λες αντικατοπριτζει και τι πιστεύεις άρα τα προβλήματα των άλλων ανθρώπων δεν έχουν σημασία και μόνο αν μιλήσουμε για το δικό σου έχουμε δικαίωμα να μιλάμε.
Σχετικά με την δεύτερη περίπτωση, εάν όντως βιώνεις τέτοιες καταστάσεις πρέπει να απευθυνθείς σε ψυχολόγο για να σε βοηθήσει να βρεθούν ισορροπίες στην σχέση.
Είναι πολύ μικρό το κειμενό του (Μάκη), αλλά παίρνω άλλο vibe για την πηγή της συμπεριφοράς, όχι μίσος – το οποίο όμως πιθανώς έπεται της συμπεριφοράς. Πιο συγκεκριμένα, πλήρη αδυναμία στο να βάλει και να διατηρήσει όρια. Οπότε το πάει εφόσον δε μπορεί να βάλει όρια, ας γίνει μ…ας γιατί βλέπει ότι αυτό δουλέυει/δε την πατάει. Γενικά, είναι hallmark κακών διαπραγματευτών το να χάνουν ψυχραιμία, μετά να οχυρώνονται πίσω από ακραίες θέσεις, να βαφτίζουν τη δική τους θέση “καλή”, την άλλη θέση “κακή” (οπότε νοιώθουν έχουν ηθική νομιμοποίηση μεταξύ άλλων στο να είναι μλκες) και μετά να βλέπουν την άλλη… Διαβάστε περισσότερα »
Τσουβαλιαζεις τώρα
Γενικότερα, το να μην είναι κανείς judgemental ( πλην ακραίων περιπτώσεων, δε θα βγούνε λάδι και του Κορυδαλλού ) και να μη βλέπει σε δίπολα καλού/κακού είναι πιο απλό και αποφεύγει ακριβώς τέτοιες τοποθετήσεις με ηθική νομιμοποίηση για μλκιες.
Σε εμφυλο πάει σε διάφορες περιπτώσεις όπως το λες, αυτό δε το κάνει νόμο της φύσης.
Απλά νομίζω το βλέπεις κάπως από πρίσμα συγκεκριμένων ρόλων και συμπεριφορών, ίσως κρίνοντας από κάποια δικιά σου εμπειρία ή εμπειρία στον κύκλο σου και το γενικεύεις, χωρίς αυτό να αναιρεί το βάρος από κάτι που πιθανώς έχεις ζήσει ή δει να γίνεται στον κύκλο σου.
Δεν αμφισβητώ ότι το βλέπεις. Κοίτα, ίσως ο καλύτερος τρόπος να το πω είναι να μεταφέρω κάτι που κάποτε μου είχε πει η πιο στενή μου φίλη σε μετάφραση πάει σαν ~θα μπορούσα να κάνω γενικευμένες δηλώσεις, να τρέφω θυμό για όλους του Άγγλους της γενιάς μου, όμως επέλεξα να μη το κάνω για να μη δηλητηριάσω την ψυχή μου~ Σα σημείωση, μου το είπε λίγο αφότου ο σύζυγος της έριξε εξαφανιζόλ ενώ αυτή μόλις είχε γεννήσει το παιδί τους και είχε παραιτηθεί από τη δουλειά της για παραπάνω χρόνο με το παιδί. Δεν ήταν δήλωση αφέλειας ή παραίτησης. Όσον… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά κάνεις και likewise μου αρέσει ο διάλογος σε τέτοια θέματα. Προσωπικά δε μου φαίνεται να κάνεις κατάχρηση, ούτε είναι δικιά μου δουλειά να το κρίνω αυτό. Κοίτα, στη γενική περίπτωση δεν υπάρχουν καθαρά καλά και κακά παιδιά, όλοι κάνουν και καλά και άσχημα, το θέμα είναι να παρατηρεί κανείς τον εαυτό του και να μην ενεργοποιεί τα άσχημα. Επίσης το που θα πέσουμε, για την αρκετά μεγάλη πρώτη περίοδο δε γίνεται να το ξέρουμε, τελικά όμως το μεγαλύτερο ρίσκο είναι να μην παίρνουμε ποτέ κανένα ρίσκο. Το οποίο σημαίνει ότι θα μας τύχουν βέβαια και διάφορα φρούτα καμμιά φορά,… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις δίκιο, προσπαθώ να το περιορίσω και για άλλους λόγους ( γιατί με όποιο δάσκαλο καθήσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις.. ). Την πατάω κυρίως σε όρους που έμαθα στη μία γλώσσα αλλά δεν έχω ακούσει στην άλλη.
Εννοούσα στιγμές οπου κατάλαβα κάτι νέο, το οποίο δεν είχα αντιληφθεί πιο πριν.
Πρώτον γιατί οταν μιλαμε για την κακοποιηση των γυναικών ενοχλούνται οι άντρες; Δηλαδη αν μιλάμε για τις γυναίκες, αγνοούμε τους άντρες; Το ενα αναιρεί το αλλο;
Επισης ο μακης μας λεει οτι επειδη δεν ειναι τοξικος αντρας πατησε ποδι η γυναικα του και τον κακοποιεί 😂, επομένως λεει οτι θα επρεπε να ειναι ο ιδιος κακοποιητικος γιατι οι “μαλακες” (δηλαδη οι καλοι αντρες) κακοποιουνται. Δεν θα σχολιασω καν ποσο αρρωστο ειναι αυτο που λεει
Πάντως οπως ειπε η XMei κατω, σπανια μια γυναικα δολοφονει, βιαζει, ή τραυματίζει τον άντρα της γιατι θελει να την χωρισει.
👏👏
Σακη, αν επι 35 χρονια , αυτη διαταζει και συ εκτελεις , αυτο δεν λεγεται τοξικοτητα, αλλα κατανομη ρολων.
Πραγματικά, καταλαβαίνεις πολλά από τον λόγο κάποιου, γραπτό ή προφορικό..