Η Ρένα απαντά: Τι εννοείς “δραματοποιούμε λόγω ηθικού μαζοχισμού”;

Δραματοποιούμε επειδή έχουμε ανάγκη να δραματοποιήσουμε, αυτό λέω ηθικό μαζοχισμό.

_______________

Η ιστορία Ανθρώπου που Αναρωτιέται για τα Πάντα όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Χαιρετε.
Εχεις πει, Ρενα, για “δραματικοτητα στη ζωη μας που απορρεει απο ηθικο μαζοχισμο”. Αυτο με εχει βαλει σε τρομερες σκεψεις. Μπορεις να το εξηγησεις;

Γιατι αναζηταμε τη δραματικοτητα, μαλλον ασυνειδητα, κυριως στις ερωτικες σχεσεις. Και πως μπορουμε να βγουμε απο αυτο;

Πολυ χαιρομαι που μαθαινω τοσα πολλα μεσα απο αυτην τη στηλη και ευχαριστω!

ΑΠΟ – Ανθρωπο που αναρωτιεται για τα παντα

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Χαίρομαι όταν όσα γράφω δημιουργούν περαιτέρω σκέψεις και προβληματισμό, σημαίνει πήγαμε όλοι μας ένα βήμα παραπέρα.

Οι άνθρωποι είναι πρωτίστως συναισθηματικά όντα. Και κατόπιν λογικά. Αυτό συμβαίνει επειδή τα συναισθήματα είναι βιοχημική απόκριση στον εγκέφαλο συγκεκριμένων ορμονών σε συνδυασμούς: ντοπαμίνη, σεροτονίνη, οξυτοκίνη… Η σωματική αντίδραση των ορμονών ανατροφοδοτεί κατόπιν περαιτέρω συναισθηματική απόκριση. Γι’αυτό έχουμε ιδιαίτερη σύνδεση με τους ερωτικούς συντρόφους -οι ορμόνες κάνουν πάρτυ!

Στην ερωτική σχέση όπου δραματοποιούμε, ιδιαίτερα όταν συμβαίνει κάτι δυσάρεστο ή αντίθετο από το προσδοκώμενο, η ένταση των συναισθημάτων είναι μεγάλη. Κι επιπλέον τα συναισθήματα έρχονται όλα μαζί κατά ριπάς.

Άρνηση ότι μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο. Μνησικακία προς το σύντροφο που μας προξενεί ψυχικό “πόνο”. Θυμό προς τον εαυτό μας που το επιτρέπουμε. Αμηχανία που φαινομενικά το χρειαζόμαστε, καθώς μας κρατά σε εγρήγορση. Ενοχή που μπλέκουμε σε μια κατάσταση όπου βιώνουμε δυσάρεστα συναισθήματα σαν τα παραπάνω. Άγχος για το πώς θα αντιδράσει η άλλη πλευρά. Ανακούφιση που κυριαρχούν πάνω στο συναισθηματικό μας κόσμο (εδώ είναι που εμπλέκεται ο μαζοχισμός). Και συναισθηματικό μπλέξιμο για το γιατί ανακουφιζόμαστε (επειδή είναι ταμπού να παραδεχτούμε ηθικό μαζοχισμό αυτοανακηρρυσόμαστε “συναισθηματικές”).

Η συντριπτική πλειοψηφία μπερδεύει την καύλα με τον έρωτα, την ζήλια με το γουστάρισμα, το γουστάρισμα με την αγάπη, και γίνεται το μαλλιοβράσε. Γι’αυτό ακούμε γύρω μας συνέχεια για δράματα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά όσοι είναι μέσα στα δράματα θαρρείς και το επιδιώκουν να είναι μέσα στα δράματα, μπαίνουν σε τέτοια συνέχεια, κι ας γκρινιάζουν. Πού οφείλεται αυτό;

Χρειαζόμαστε τα έντονα συναισθήματα, η βίωσή τους μας “καθαρίζει”, είναι μια ψυχική μπουγάδα, βιώνουμε το συναισθηματικό ρόλερ κόστερ με την ίδια αντίδραση που βιώνουμε και το πραγματικό: έξαψη!

Η λέξη-κλειδί; Ανασφάλειες. Όταν τα ίδια τα συναισθήματα πηγάζουν από τη ανασφάλεια, τότε κι η έκφρασή τους είναι ανασφαλής.

Επιπρόσθετα οι τρόποι σκέψης -γενικώς- είναι δύο.

Στον πρώτο, της μειοψηφίας, το υποκείμενο της γνώσης καθορίζεται από το αντικείμενό της: η αντανάκλαση της πραγματικότητας ορίζεται από την πραγματικότητα. Πρόκειται για “έξοδο” καθώς πραγματώνεται, βγάζει δηλαδή σε κάποιο λογικό, απτό τέρμα. Μιλάμε για αισθησιοκρατία.

Στον δεύτερο, της πλειοψηφίας, το αντικείμενο της γνώσης (ας πούμε ο έρωτας ή η μετά θάνατον ζωή) καθορίζεται από το υποκείμενό της (ας πούμε ο σύντροφος ή ο θεός). Όμως εδώ οδηγούμαστε σε εγκλεισμό, καθώς αναγκαστικά παραμένει στο μυαλό, δεν μπορεί να πραγματωθεί. Μιλάμε για ιδεαλισμό. Στον κόσμο αυτό ο Μάκης δεν μας προτείνει καφέ επειδή είναι πολύ ντροπαλός κι ο Τάκης μας δέρνει επειδή ζηλεύει και μας αγαπάει πολύ.

Φυσικά όλη η δυτική σκέψη ενθαρρύνει και προτρέπει σε ιδεαλισμό.

Πώς ξεφεύγουμε απ’ όλο αυτό;

Πρέπει πρώτα να παραδεχτούμε στον εαυτό μας όλα τα παραπάνω. Ότι επιζητούμε το συναισθηματικό ρόλερ κόστερ επειδή επιτελεί κάποια βαθύτερη ανάγκη, να καθαρίσουμε το σύστημα με την υπερέκκριση ορμονών και να κυριαρχήσουμε πάνω στον εαυτό μας προκαλώντας του την “ταλαιπωρία” αυτή.
Μην ξεχνάμε ότι στο ιουδοχριστιανικό πλαίσιο υπάρχουν κι άλλες ιδέες που ενθαρρύνουν τον ηθικό μαζοχισμό.

• Δίνω αυτό (πχ. την υποταγή μου) για να κερδίσω το άλλο (πχ. την αιώνια ζωή, ή την αγάπη κι εμπιστοσύνη που μας απασχολεί εδώ).
• Καλά πράγματα έρχονται σε αυτούς που περιμένουν (το χάσιμο χρόνου της δραματοποίησης επομένως βιώνεται ως ηθικό προτέρημα)
• Καλύτερα να ταλαιπωρείσαι, έτσι θα ονοματιστείς “καλός άνθρωπος” (δοτική ερωμένη, συναισθηματικό κι ευαίσθητο άτομο, άτομο που δεν αρκείται στα εύκολα, κλπ.)

Είναι ΠΑΡΑ πολύ δύσκολο να αποβάλλουμε όλα αυτά τα στοιχεία, είναι ζυμωμένα μέσα μας. Επομένως όταν τα εξορθολογίσουμε, τότε μόνο μπορούμε και να τα κοντρολλάρουμε όσο το δυνατόν για δικό μας όφελος. Και μετουσιώνουμε την ανάγκη για (συναισθηματική) έξαψη σε πραγματική: σπορ, παιχνίδια, λούνα πάρκ, bunjee jumping, ό,τι προαιρείται καθείς.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News