Δεν θα το έλεγα “τοξικοί σύντροφοι”, ενώ θα διαφωνήσω και στον μαζοχισμό.
______________
Η ιστορία της Σχεδόν Σύντροφο όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Λοιπόν Ρένα μου το θέμα μου είναι οι τοξικοί σχεδόν σύντροφοι. Αυτοί που γνωρίζεστε, βγαίνετε, κάνετε σεξ, αρχίζεις να ονειρεύεσαι και μετά εξαφανίζονται και μετά ξαναεμφανίζονται και ξαναεξαφανίζονται.
Και κάθε φορά που εμφανίζονται εσύ είσαι εκεί, σαν να μη συνέβη τίποτα να τους περιμένεις με ενθουσιασμό. Και η τοξικότητα αυτής της σχεδόν σχέσης που αναπτύσσεται σε διατρέχει και σε αφήνει ψυχικά διαταραγμένο, οι ανασφάλειες και η απογοήτευση σε κυριεύουν. Αλλά εσύ συνεχίζεις εκεί να τον σκέφτεσαι και όταν μήνυμα χτυπάει με το όνομα του ένα κύμα ενθουσιασμού σε διαπερνά και λάμπει το πρόσωπό σου. Λες δεν μπορεί, τελικά με θέλει στη ζωή του. Κι όμως δε σε θέλει… Κι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Τι είδους μαζωχισμός είναι αυτός??
ΑΠΟ ΤΗΝ – σχεδόν σύντροφο
___________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Ενώ η ιστορία μοιάζει απολύτως τυπική, που έχει συζητηθεί ξανά και ξανά, την ξεχώρισα για έναν ιδιαίτερο λόγο: επειδή αναφέρει τους ανθρώπους αυτούς ως “σχεδόν συντρόφους” και αποδίδει την τάση προσκόλλησης σε αυτούς σε μαζοχισμό.
Δεν είναι “σχεδόν σύντροφοι”. Είναι περιστασιακοί ερωτικοί παρτνέρ. Έχει σημασία να διαχωριστεί ώστε να ξέρουμε για τι μιλάμε.
Ούτε πρόκειται για μαζοχισμό εκ μέρους σου.
Στην πραγματικότητα αγαπητή φίλη είναι σχεδόν το αντίθετο*: είναι εξουσιαστική επιθυμία, είναι επιθυμία να ελέγξεις τους μη θετικούς στην συντροφικότητα ερωτικούς παρτνέρ στο να κάνουν αυτό που θέλεις. [*σχεδόν επειδή υπάρχουν κι εξουσιαστικοί μαζοχιστές]
Η έξαψη, η χαρά, η ηδονή προέρχονται από οποιοδήποτε ψήγμα που αποκαλύπτει ότι σε θέλουν, ότι αναζητούν την συντροφιά σου, ότι σου δίνουν σημασία, κι άρα περνάει το δικό σου, επιβεβαιώνεσαι.
Ο μαζοχισμός όμως δεν είναι αυτό. Η ηδονή του απορρέει από την απουσία απόλαυσης με τον ορθόδοξο τρόπο, και στη θέση του την απόλαυση του πόνου, της στέρησης, της ταπείνωσης, της απώλειας. Δεν σου αρέσει να ταλαιπωρείσαι, δεν ηδονίζεσαι που σε αφήνουν, σου αρέσει να δοκιμάζεις αν μπορείς να τους κερδίσεις.
Είσαι τζογαδόρισσα, όχι μαζοχίστρια. Ψάχνεις να δεις “πού θα σου κάτσει η μπίλια”. Αν το καταλάβεις αυτό, κι εσύ κι άλλες πολλές κοπέλες στην θέση σου, θα ανακαλύψετε κάτι φοβερό.
Το ότι εδράζεις την αυταξία σου και την ικανοποίησή σου στην -επιθυμητή- άσκηση εξουσίας πάνω σε ερωτικούς παρτνέρ δείχνει κάτι βαθιά προβληματικό που έχει ρίζα στην φαλλοκρατική κοινωνική κατασκευή: ότι έχεις παραχωρήσει μεγάλο μέρος ισχύος στο πώς σε βλέπουν, ιδιαίτερα οι υποψήφιοι άντρες-ταίρια, αντί στο πώς βλέπεις εσύ τον εαυτό σου. Μέρος της δύναμής μας ως προσωπικότητες είναι η αποδοχή ότι δεν βρίσκονται όλα κάτω από τον πλήρη έλεγχό μας. Ακούγεται αντιφατικό, αλλά είναι αληθινό. Μόνο όταν πάψουμε να προσπαθούμε να τα φέρουμε όλα εκεί που θέλουμε, έχουμε το περιθώριο να εργαστούμε ώστε να βελτιωθούμε και να αυτοπραγματωθούμε. Σκέψου το.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να προσθέσω κ κάτι αλλο: λέει η ψυχιατρική, ότι οι ερωτικές κ φιλικές μας σχέσεις είναι άμεσα συνδεδεμένες με την σχέση που έχουμε με την οικογένεια μας κ συγκεκριμένα τους γονείς μας. Όταν από νήπιο έχεις μάθει ότι η αδιαφορία, η κακοποιηση,ο ψυχολογικος κ συναισθηματικος πόλεμος κ το ξύλο μπορούν να συνυπάρχουν με την αγάπη,τότε κ στις ερωτικές κ στις φιλικές σου σχέσεις αυτό θα ψάξεις. Δεν θέλω να μπω σε μονοπάτια βαθιά για το ποιοι τελικά είναι κατάλληλοι να γίνουν γονείς κ ποιοι όχι,αλλά το βέβαιο είναι ότι αν οι γονείς σου τη μία σου έδειχναν αδιαφορία κ κακοποίηση… Διαβάστε περισσότερα »
το φοβερο είναι ενώ πιστεύω στη θεωρία περί κακοποιητικών γονιών ότι οι γονείς ήταν κάθε άλλο παρά κακοποιητικοί. Εντάξει δεν είχαν χρόνο για μένα λόγω δουλειών, ίσως ήταν απόντες κάποιες φορές αλλά κι αυτό δεν τους το καταλογίζω, για τα παιδιά τους δούλευαν (ή και για αυτά). Και ίσως δε με κακομάθαιναν, δε μου έδιναν την εντύπωση ότι είμαι η πριγκίπισσα Σίσσι, αλλά με έμαθαν να είμαι ταπεινή και μου χάλαγαν τα χατίρια. Αλλά και πάλι δεν κατανοώ γιατί όλο αυτό με οδήγησε σε τοξικές σχέσεις. Τι να πούνε δλδ άλλα παιδιά που τα χτυπάνε από μικρά.
Δεν είναι θυματοποίηση και παθογένεια εξ αυτής αυτό που περιγράφεις, που σαφώς είναι κάτι πολύ χειρότερο (αυτό που περιέγραψε η Marie). Νομίζω είναι αυτό που είπα, διάθεση να δεις “μέχρι πού σε παίρνει” ακριβώς επειδή σε έμαθαν να είσαι ταπεινή και σου χάλαγαν τα χατίρια! Μαθαίνεις έτσι να ζητάς το κάτι παραπάνω μπας και… Κάθε αίτημα είναι κι ένα τεστ, θα μου περάσει αυτή τη φορά; (εξ ου και το σκορ, το ξανά και ξανά). Όταν ξέρεις ότι όλα τα αιτήματα θα γίνουν αποδεκτά, δεν υπάρχει “τζογάρισμα” και challenge. Όταν πάλι ξέρεις ότι όλα θα απορριφθούν, πάλι δεν υπάρχει “τζογάρισμα”… Διαβάστε περισσότερα »
συμφωνώ με όλα και κυρίως με το ότι ενηλικωνόμαστε και πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε μόνοι μας. Πάντως και ο ειδικός με έχει ήδη βοηθήσει κάπως.
Πολύ χαίρομαι και για τα δύο που λες! 🙂
Ρένα μου συμφωνώ απόλυτα…αν όμως οι γονείς μας,μας μεγαλωναν λίγο πιο ανεκτικα…νομίζω πολλοί ενήλικες θα γλιτωναν κ το ψυχολογο κ τις προβληματικες σχέσεις παντός είδους…
Στέκομαι σαυτο που λέει συνέχεια ο καθηγητής Σουρας: πίσω από κάθε παιδί, ψάξε γονιο!
Όλοι λίγο πολύ,δεχθήκαμε κάποια μορφή κακοποίησης απ τους γονείς μας..
Αυτό ακριβώς πάντως κάνουν τα μικρά παιδιά όταν βλέπουν ασυνέπεια στις απαντήσεις, δοκιμάζουν μπας και
Α γειά σου. Αυτό!
Η αδιαφορία είναι κακοποίηση.κ μεγάλη κατηγορια κακοποίησης!
Όσο για το δεν με μεγάλωσαν σαν πριγκίπισσα, πες μου λίγο,αν ήσουν αγόρι… θα ίσχυε το ίδιο πιστευεις??
“Μόνο όταν πάψουμε να προσπαθούμε να τα φέρουμε όλα εκεί που θέλουμε, έχουμε το περιθώριο να εργαστούμε ώστε να βελτιωθούμε και να αυτοπραγματωθούμε. Σκέψου το”
Το βλέπω να έρχεται, η Ρένα θα το πει να απευθυνόμαστε στον εαυτό μας σε δεύτερο πρόσωπο σε τέτοιες ενδοσκοπησεις 😀
Xα χα χα. 🙂
Πέραν της πλάκας, κάποια εξερεύνηση σε secular spirituality, πρέπει να έχεις κάνει (?)
Θεωρώ εαυτόν πνευματικό ον, αν αυτό εννοείς. Έχω πνευματικές ανησυχίες.
Εκστρατεία εναντίον του εγώ, κάνεις όμως 😀 ;
– δε το λέω ειρωνικά, θα σου πω γιατί ρωτάω. Πετάς διάφορα διαμαντακια σε μερικά σημεία και όταν ήθελα να μάθω παραπάνω για αυτά το μόνο πρόσωπο στον στενό μου κύκλο που είχε άποψη είναι στεν@ φιλ@ ψυ που πλέον δίνει σχεδόν το 100% τ@ σε spirituality.
H καταστροφή του Εγώ είναι στο κέντρο του Βουδισμού και κόνσεπτ πολύ κοντινό στην προσωπική μου αναζήτηση. 🙂 Όμως αυτό δεν μπορώ να το φέρω εδώ, υπό την έννοια ότι συχνά μας γράφουν κοπέλες και μεγαλύτερες γυναίκες με αποδυναμωμένο Εγώ, οπότε αν τους μιλήσω με τον πιο spiritual τρόπο σχετικά με τα θέματά τους θα τις αποπροσανατολίσω και θα τους κάνω χειρότερη την καθημερινότητα, όχι καλύτερη. Κρατώ λοιπόν τα “διαμαντάκια” που λες (ευχαριστώ) για όπου ανθίστανται και βάζω Προδέρμ και Καζολίν στα υπόλοιπα -στη σωστή δοσολογία ελπίζω! 🙂
Μια υποψία την είχα, υπέθετα από πιο secular πηγές, αλλά και ο βουδισμός μια χαρά. Οπότε Ζεν η Ρένα! Συμφωνώ, καλά κάνεις, δε γίνεται να μπει σε μια απάντηση, δεν ταιριάζει και για όλους κάτι τέτοιο και το κάνεις σε πολύ καλή αναλογία. Προσωπικά μου πήρε χρόνια να καταλάβω περί τίνος πρόκειται, αφού σχεδόν καθημερινά τρολλαρα στεν@ φιλ@ για το spirituality, αλλά ξέρεις, ο καθένας πάει κάπου με το δικό του δρόμο, για εμένα ότι υιοθετώ, θέλω data driven approach και σιγά σιγά, οπότε έτσι το πήγα και αυτό. Εμένα όλα μου τα coping mechanisms είναι εξωγενή, πχ μου κάνουν… Διαβάστε περισσότερα »