Κάνοντας τον σωφέρ υπάρχουν κάποιες κατανοητές δυσκολίες.
______________
Η ιστορία της Αραβέλα όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Ρένα μου αγαπητή και σχολιάστριες εκλεκτές,
θέλω να σας πω τον πόνο μου και, αν έχετε όρεξη, την ειλικρινή σας γνώμη.
Μένω σε επαρχιακή μεγάλη πόλη, σε προάστιο, έχω οικογένεια, δουλεύω, είμαι 44 χρονών. Επιστήθια φίλη και παλιά συμφοιτήτρια μένει στην ίδια πόλη, κοντά στο κέντρο. Έχει επίσης παιδιά και δουλειά, υποχρεώσεις. Πριν δώδεκα χρόνια είχε περάσει καρκίνο και το σοκ ήταν φοβερό. Το ξεπέρασε, όμως, και τώρα ευτυχώς είναι απολύτως καλά.
Διατηρούμε μια επικοινωνία θερμή, υποτίθεται, αν και δεν βρισκόμαστε πολύ συχνά, γιατί οι υποχρεώσεις είναι πολλές και δεν μένουμε και δίπλα. Το πρόβλημα είναι ότι, όταν βρισκόμαστε, θεωρεί αυτονόητο ότι θα της κάνω τον ταξιτζή. Η συνήθεια αυτή είχε ξεκινήσει όταν ήταν άρρωστη και, εννοείται, την έπαιρνα και την επέστρεφα στο σπίτι της όταν ήταν να βρεθούμε. Συνεχίστηκε, όπως, και αργότερα, ακόμα και όταν οδηγούσε, προέβαλλε διάφορες προφάσεις για να την πάρω εγώ με το αυτοκίνητο και να την επιστρέψω.
Δεν έλεγα τίποτα, μένει στη γενική κατεύθυνση του σπιτιού μου προς το κέντρο, αλλά, και πάλι, έπρεπε να κάνω μια παράκαμψη περίπου μισής ώρας για να την αφήσω στην πόρτα της. Σταδιακά άρχισα και εγώ να κανονίζω το πρόγραμμά μου χωρίς την παραδοσιακή υποχρέωση να κάνω τον σωφέρ. Από τότε προέκυψε άλλη σειρά δικαιολογιών, λόγω των οποίων μπορούμε να βρισκόμαστε μόνο σε απόσταση που μπορεί να καλύπτει με τα πόδια. Αφού εγώ μπαίνω στο αυτοκίνητο, γιατί να μετακινείται κι αυτή, ή δεν προλαβαίνει κλπ. Αν δε με βολεύει κοντά στο σπίτι της, δεν βλεπόμαστε καθόλου.
Έχω πραγματικά θυμώσει μαζί της. Πιστεύω ότι κάτι άλλο συμβαίνει, ότι έχει κρυώσει απέναντί μου και αρχίζω να κρυώνω κι εγώ. Η αλήθεια είναι ότι, αν και κάνουμε την ίδια δουλειά, δεν έχει προχωρήσει τόσο πολύ όσο εγώ, πράγμα το οποίο έχει συζητήσει μαζί μου, ότι δεν έχει καταφέρει πράγματα στη ζωή της κλπ. Της λέω ότι δεν έχουν σημασία όλα αυτά, αυτή έχει περάσει τόσα, ο αγώνας για την υγεία της δεν συγκρίνεται με τη δουλειά, αλλά δεν πείθεται.
Πείτε μου, σας παρακαλώ, τη γνώμη σας, είμαστε φίλες πολλά χρόνια και δεν θα ήθελα να τη χάσω, αλλά έχω φτάσει σε ένα σημείο που είμαι πραγματικά θυμωμένη μαζί της.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αραβέλα
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
H επιστολή απαντάται με καθυστέρηση, λόγω σειράς, κι εύχομαι να μην έχει συμβεί κάτι στο ενδιάμεσο που να σας χώρισε οριστικά.
Αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι είναι κατανοητή η δυσαρέσκεια, καθώς προϋποθέτει χρόνο, χρήμα κι ενέργεια εκ μέρους σου, που ίσως θεωρούνται ψιλοδεδομένα.
Αυτό που πάει το μυαλό μου, κι ίσως δεν έχει πάει το δικό σου, είναι ότι ενδέχεται να έχει δυσκολία στην οδήγηση που δεν θέλει να σου εξομολογηθεί. Αν ήταν καρκίνος μαστού παρατηρείται μια οιδηματώδης κατάσταση και πόνος στο αντίστοιχο χέρι μετά την επέμβαση και τις χημειοθεραπείες (λόγω λεμφαδένων που αφαιρούνται) για χρόνια μετά, ίσως και για πάντα, και πιθανώς η διαχείριση του τιμονιού να την δυσκολεύει (;) Γιατί δεν στο λέει αν είναι αυτό όμως. Επειδή μάλλον δεν θέλει να θυμάται όσα της έχουν συμβεί ανοίγοντας ξανά τέτοια κουβέντα ή επειδή θεωρεί ότι θα είναι αμήχανη η συζήτηση.
Φυσικά ενδέχεται να έχω πέσει τελείως έξω. Είπα όμως να το αναφέρω επειδή το έχω δει στο ευρύτερο περιβάλλον μου.
Σε κάθε περίπτωση φαίνεται να είχατε μια πιο στενή και δοτική φιλία, επομένως αξίζει να το παλέψετε. Μπορείς να ανοίξεις εσύ μια τέτοια κουβέντα και να της εκφράσεις τα συναισθήματά σου. Και στην κουβέντα αυτή αντί να την παρηγορήσεις μέσω της ατυχίας της (βάζοντας τον καρκίνο μέσα στις επιτυχημένες διαχειρίσεις που έκανε) να τονίσεις κάποια δικά της προτερήματα κι επιτυχίες (εκτός των νοσοκομειακών που θέλει να τις ξεχάσει). Τα παιδιά σας, ας πούμε, θα μπορούσαν να είναι ένας συγκολλητικός παράγοντας της φιλίας σας: τι θα μπορούσατε να οργανώσετε; ποιά θέματα θα μπορούσαν να είναι παράγοντας περηφάνειας για εκείνην σχετικώς;
Ο άνθρωπος που περνάει καρκίνο πάντοτε σκέφτεται τι θα συμβεί αν αυτός επιστρέψει… Γι΄αυτό απελπίζεται που δεν έχει προχωρήσει όσο ήθελε. Επειδή φοβάται μήπως δεν θα έχει χρόνο μπροστά της.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν σε ενοχλεί εφόσον λες έχει και εκείνη ιχ πες πως και καλά χάλασε το δικό σου και να πάτε με το δικό σας να κόψεις συμπεριφορά αν θα το δεχτεί ,αν σε γυρίσει κλπ.Παντως αν είναι φιλότιμη και σε έχει κεράσει κάποιες φορές κάνα καφέ κάτι τεσπα επειδή την πας με το αυτοκίνητο σε βρίσκω υπερβολική.Μου έχει συμβεί να βρεθώ και στις δύο θέσεις.Να με πάνε με το ιχ τους αλλά και να πάρω μαζί μου φίλους, συναδέλφους με το ιχ για διάφορους λόγους και το έκανα με μεγάλη μου χαρά.Ναι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να χαιρόμαστε και όλοι όταν… Διαβάστε περισσότερα »