Το “και ζήσαν αυτοί καλά” των παραμυθιών δεν έρχεται σε σύγκρουση με το να θες αυτό που δεν έχεις, είναι ανάκατοι οι λόγοι που βρίσκεσαι στο δίλημμα που βρίσκεσαι.
______________
Η ιστορία της Παραμυθένιας Μπερδεμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
Τον τελευταίο καιρό βρίσκω τον εαυτό μου σε μία αρκετά μπερδεμένη κατάσταση και σου εξηγώ ευθύς αμέσως. Είμαι με ένα εξαιρετικό παιδί εδω και 4 χρόνια , συζούμε τον τελευταίο χρόνο και έχουμε υιοθετήσει και ένα σκυλάκι. Τον συγκεκριμένο τον ήθελα απίστευτα πάρα πολύ, από την πρώτη μέρα που τον αντίκρισα, χαρακτηριστικά θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου “δεν υπάρχουν τέτοιοι άντρες”.
Μετά από σχεδόν ένα χρόνο γνωριμίας, εν τέλει γίναμε ζευγάρι και από τότε είναι ένας υπέροχος σύντροφος, γλυκός, τρυφερός και αρκετά συναισθηματικός. Μετά το πέρας όμως του χρόνου (και προφανώς του ενθουσιασμού) άρχισα να αναρωτιέμαι για το αν ο συγκεκριμένος είναι όντως ο σύντροφος της ζωής μου, σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι κοντεύουμε και οι δύο τα 30 και όλοι γύρω μας αρχίζουν να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά… Και ενώ παλαιότερα τα σκεφτόμουν όλα αυτά και τα ήθελα, τώρα όταν το βλέπω να μου έρχεται δε ξέρω αν όντως το θέλω, δεν ξέρω αν το θέλω με αυτόν…
Εννοείται και έχουμε συζητήσει σχετικά με γάμο και παιδιά, και πιο σοβαρά και πιο ελαφριά, και εκείνος το θεωρεί τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων και την εξέλιξη της σχέσης μας. Ειλικρινά δεν έχω κανένα παράπονο από εκείνον και είναι άδικο να μιλάω για ενθουσιασμό, όταν σε όλες τις σχέσεις αργά ή γρήγορα αυτός τελειώνει.. Ξέρω θα μου πεις μένουν άλλα πιο σημαντικά, όπως η αγάπη και οι κοινές αξίες. Αλλά ενώ τον αγαπάω πολύ και τον εκτιμώ σαν άνθρωπο αμφιβάλλω για το αν πραγματικά ταιριάζουμε και αν μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες. Αισθάνομαι πολλές φορές ότι υιοθετεί τις δικές μου απόψεις για να μην με στενοχωρεί (δεδομένου ότι όλα τα παραπάνω τα έχω μοιραστεί αρκετές φορές μαζί του), χωρίς απαραίτητα να έχει δική του γνώμη, άλλες φορές σε συζητήσεις μας ή βαριέμαι ή δε συμφωνώ με το σκεπτικό του, το οποίο μάλιστα το βρίσκω παιδαριώδες και επιφανειακό.. Έχω σκεφτεί να χωρίσω, αλλά παράλληλα σκέφτομαι ότι έχουμε μια κοινή ζωή, ένα σκυλάκι, μία κατά γενικές γραμμές όμορφη και ήρεμη σχέση.. Σε όλα αυτά τα μπερδεμένα λόγια, που κάπως ελπίζω να βγάζουν νόημα, έρχεται και προστίθεται μία νέα γνωριμία εντελώς πλατωνική που όμως με κάνει να σκέφτομαι “πώς θα ήταν άραγε να είμαι μαζί του;” …
Διαβάζω κι άλλες παρόμοιες ιστορίες φίλων εδώ, και αναρωτιέμαι, θέλω τελικά αυτό που δεν έχω και το πρόβλημα μου είναι εντελώς προσωπικό και ίσως χρήζει κάποιας περαιτέρω διερεύνησης με ειδικό, καθώς ό,τι σχέση και να κάνω μετά από κάποιο καιρό θα βαριέμαι και θα θέλω κάτι άλλο ή είναι απλώς μία φάση γιατί φτάνω τα πρώτα -άντα και φρικάρω; Πρέπει να μείνω με έναν άνθρωπο που αγαπάω πολύ μεν αλλά δεν ξέρω πλέον αν είμαι ερωτευμένη (και αν δεν είμαι πώς θα το καταλάβω;); Υπάρχει αυτό που λένε “τέλειος σύντροφος” και αν τον γνωρίσω μήπως τον βαρεθώ και αυτόν; Μήπως όλα αυτά είναι κατάλοιπα από τα παραμύθια “ζήσαν αυτοί καλά” και στην πραγματικότητα όλες οι σχέσεις είναι κάπως έτσι; Μήπως δεν είναι όμως και χάνω κάτι; Και πάει λέγοντας… Ελπίζω να μην σε κούρασα. Καλό βράδυ!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Παραμυθένια Μπερδεμένη
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Καθόλου δεν κουράζεις, αντίθετα ο προβληματισμός σου είναι πάρα πολύ κοινός σε πάμπολλες αναγνώστριες κι είμαι σίγουρη αρκετές θα ταυτιστούν.
Μόνη σου ήδη έχεις κάνεις μια καταπληκτική αποδόμηση του διλήμματος.
Ξεχωρίζω τις φράσεις-κλειδιά:
- Θέλω τελικά αυτό που δεν έχω, καθώς ό,τι σχέση και να κάνω μετά από κάποιο καιρό θα βαριέμαι και θα θέλω κάτι άλλο;
- Είναι απλώς μία φάση γιατί φτάνω τα πρώτα -άντα και φρικάρω;
- Πρέπει να μείνω με έναν άνθρωπο που αγαπάω πολύ μεν, αλλά δεν ξέρω πλέον αν είμαι ερωτευμένη (και αν δεν είμαι πώς θα το καταλάβω;);
- Υπάρχει αυτό που λένε “τέλειος σύντροφος” και αν τον γνωρίσω μήπως τον βαρεθώ και αυτόν;
- Μήπως όλα αυτά είναι κατάλοιπα από τα παραμύθια “ζήσαν αυτοί καλά” και στην πραγματικότητα όλες οι σχέσεις είναι κάπως έτσι;
- Μήπως δεν είναι όμως και χάνω κάτι;
Δεν είναι κάτι απ΄όλα αυτά. Είναι όλα αυτά μαζί!
Βασικά συμπυκνώνονται στο εξής ερώτημα: είναι το καλύτερο που μου αναλογεί ή υπάρχει κάτι καλύτερο εκεί έξω;
Αυτό, να έχεις υπόψιν σου, είναι και το βασικό σκαλοπάτι συλλογιστικής της απιστίας. Οι άνθρωποι δεν απιστούν ούτε επειδή ερωτεύονται μ’ έναν έρωτα όλο τρέλα, ούτε επειδή δυστυχούν τόσο αφόρητα, ούτε επειδή τους βάρεσε κατακέφαλα ο ανάδρομος Μονόκερως. Απιστούν επειδή εξερευνούν τις επιλογές τους. Το λες κι εσύ για την νέα σου, πλατωνική, γνωριμία: πώς θα ήμουν άραγε μαζί του;
Πρόσεξε: όχι πώς θα ήταν. Πώς θα ΗΜΟΥΝ. Εγώ, εγώ που θέτω το ερώτημα. Το ερώτημα δηλαδή αφορά εσένα, όχι τον σύντροφο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να το αποδεχτείς αυτό και να το κατανοήσεις. Πορεύεσαι στη ζωή σύμφωνα με το πώς θες εσύ να πάει η ζωή σου, όχι σύμφωνα με το ποιός έλαχε να είναι δίπλα σου.
Εν μέρει, και προϊόντος του χρόνου (συνθήκη που εξηγεί πολλούς γάμους κι οικογένειες) το σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεσαι είναι αναμενόμενο: μετά την 3ετία ξεφτίζει ο ενθουσιασμός, ισχύει. Επίσης προ του γάμου όλοι έχουν αυτό που οι αγγλοσάξονες λένε “cold feet”, σκέφτονται το βάρος της μακρόχρονης δέσμευσης οπότε θέλουν να σιγουρευτούν ότι δεν κάνουν λάθος.
Αυτά είναι αναμενόμενα, όσο κι ο καύσωνας το καλοκαίρι, οπότε δεν είναι λόγος σοβαρής ανησυχίας εφόσον ξεκινήσατε με έρωτα, θαυμασμό και πόθο εκατέρωθεν. Άπαξ και το είχες, το ξαναβρίσκεις στην πορεία, γίνεται. Τα χλιαρά είναι που δεν μπορούν να θερμανθούν με προσπάθεια… Οπότε όχι, δεν θα σου πω ότι αρκεί η αγάπη για να μακροημερεύσει μια σχέση, χρειάζεται και το ερωτικό πάθος.
Το πάρα πολύ βασικό δεν είναι τόσο το ποιόν θα παντρευτείς, όσο το με ποιόν θα κάνεις παιδιά. Τα παιδιά σας δένουν εφ’ όρου ζωής, θέλετε δεν θέλετε.
Όμως λες και κάτι άλλο: “αμφιβάλλω για το αν πραγματικά ταιριάζουμε και αν μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες”. Αυτό είναι σοβαρό. Κι είναι σοβαρό, επειδή αν παντρευτείτε και κάνετε παιδιά, θα κληθείτε να πάρετε κοινές αποφάσεις στις οποίες οι αξίες και οι κοινοί στόχοι έχουν μεγάλη βαρύτητα.
Ας πούμε μερικά υποθετικά παραδείγματα για να το καταλάβεις καλύτερα.
Αν μείνεις έγκυος και κάτι δεν πάει καλά, ποιά είναι η γνώμη του για τον προγεννητικό έλεγχο, τις αμβλώσεις, την αναπηροφοβία; Αν δεν μένεις έγκυος για Χ λόγους, ποιά είναι η γνώμη του για τις παρένθετες μητέρες, την υιοθεσία, την δωρεά ωαρίων, τον δότη σπέρματος κλπ.; Αν πάει το υποθετικό παιδί σας σχολείο, και τύχει σε μια τάξη με 15 μετανάστες επί συνόλου 20 παιδιών, θα τον ενοχλήσει; Και πώς θα εκφράσει το τι σκέφτεται; Αν το παιδί σας γίνει θύμα bullying ή αν το ίδιο κάνει bullying, πώς θα το χειριζόταν; Θα πει “έλα μωρέ παιδιά είναι” ή θα πάρει ενεργή θέση; Αν το παιδί σας σας αποκαλύψει ότι είναι gay ή non binary; Τις δουλειές του σπιτιού, όταν εσύ θα είσαι με το παιδί βρέφος, ποιός θα τις κάνει; Αν κάποιος δεν μπορεί να εργαστεί για Ψ λόγους, ο άλλος θα είναι διατεθειμένος να τον στηρίξει, ακόμα κι εφ’ όρου ζωής; Αν αρρωστήσουν οι γονείς σας; Τα οικονομικά πώς θα τα μοιράσετε; Κι άλλα, πάρα πολλά…
Αναφέρεις ότι υιοθετεί τις δικές σου απόψεις για να μην δημιουργεί στενοχώρια επειδή διαφωνείς, ή επειδή δεν έχει δική του γνώμη, ή επειδή το σκεπτικό του είναι παιδαριώδες κι επιφανειακό. Μπαίνω στον πειρασμό να σκεφτώ ότι από την αντίθετη πλευρά, δηλαδή να θέλει να σου επιβάλλει το δικό του σκεπτικό, είναι ίσως πιο επικίνδυνο. Όμως κι η παρούσα κατάσταση δεν μου φαίνεται απολύτως ελεύθερη προβλημάτων, με βάση τα παραδείγματα που έθεσα παραπάνω! Δεν έχετε δοκιμαστεί, περνάτε καλά, όμως τα πράγματα κρίνονται όταν υπάρχει κρίση. Βέβαια κάποιες φορές οι άνθρωποι μας εκπλήσσουν ευχάριστα. Μένει να φανεί.
Δυστυχώς δεν μπορώ εγώ να σου πω, είτε ότι αυτός είναι το καλύτερο που μπορεί να έχεις κι αυτά που φοβάσαι είναι απλά αμφιβολία για το άγνωστο, ούτε ότι έχετε βαλτώσει και τα’χεις μ’ έναν άνθρωπο με τον οποίο κατά βάση είστε καλά επειδή δεν έχει έρθει κάποια δοκιμασία ακόμη στη ζωή σας. Μόνη σου πρέπει να τα ζυγίσεις και να αποφασίσεις. Είναι μέρος της ενηλικίωσης. Μην αποφεύγεις τα δύσκολα ερωτήματα πάντως, επειδή αλλιώς έρχονται αυτά και σε βρίσκουν απρόσκλητα.
Έχω ξαναπαντήσει στο πώς βεβαιώνεσαι ότι είσαι σε καλή σχέση κι αν ο σύντροφος είναι ο κατάλληλος για το μέλλον, μπορεί να σε βοηθήσουν κι εκείνες οι απαντήσεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ίσως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για μακροχρόνιες σχέσεις.
Ίσως συναντάς το ίδιο μοτίβο. Δηλαδή σε ελκύουν όλοι εκείνοι που προσφέρουν ασφάλεια και σταθερότητα σε μια σχέση, αλλά αυτό πάει πακέτο με μια πιο συμβατική θεώρηση των πραγμάτων: Είναι πιο προβλέψιμοι, έχουν ένα χ ποσοστό ρουτίνας στην ζωή τους. Θέλουν συγκεκριμένα πράγματα. Μήπως να κοιτάξεις άλλο τύπο ανδρός?
Πάντως από το κείμενό σου, εγώ δεν βλέπω ούτε ερωτευμένη να είσαι, ούτε να τον εκτιμάς ιδιαίτερα
Μας εθεσες μια ερωτηση με πολλα σκελη οπως και πολλα σκελη εχει και η απαντηση της. Πρωτο και κυριοτερο , εσυ θες να παντρευτεις με αυτον ή με τον οποιοδηποτε ή εχεις αναγκη για λιγο καιρο να ζησεις λιγο μονη σου και να εξερευνησεις τις επιλογες σου; 2)Ο ενθουσιασμος παει και ερχεται,. Θα τον βρεις και θα τον χασεις και με τον επομενο. 3)Το θεμα διαφορετικων αποψεων, συμφωνω με την Ρενα οτι ειναι σημαντικο να το δεις πρωτου παρεις μεγαλες αποφασεις, οπως πχ παιδια. Παρολο αυτα το εχασα λιγο με την Ρενα, οταν λεει οτι το σκεπτικο του αν το… Διαβάστε περισσότερα »
Να διευκρινίσω το “Παρολο αυτα το εχασα λιγο με την Ρενα, οταν λεει οτι το σκεπτικο του αν το επιβαλλει μπορει να ειναι επικιδυνο (?) , βασισμενο αυτο που; ”
Μιλώ γενικά στο σημείο αυτό, ότι υπάρχουν κάποιοι άντρες που προσπαθούν να κάνουν χειρισμό και πλύση εγκεφάλου στις μόνιμες συντρόφους τους για διάφορες απόψεις σε σημαντικά θέματα, πχ. αμβλώσεις, καταμερισμό εργασιών, ευρύτερες πολιτικές στάσεις κλπ. Αν ήταν ένας τέτοιος σύντροφος θα ήταν πιο επικίνδυνο από το να είναι ένας σύντροφος “φτερό στον άνεμο”, καθώς με τους δεύτερους μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις τα δικά σου -ως ένα βαθμό, πάντα.
Ναι συμφωνω με αυτο 100%, ευχαριστω για την διευκρινηση 🙂
Περιγράφεις ακτιβως ότι έκανα στα 25 μου….ιδιες σκέψεις ειχα …..εξηγούμε…σε μια απίστευτα όμορφη σχεση 3ετιας όπου ολα ήταν απλά υπέροχα σαν παραμύθι με έναν γλυκύτατο και πανέμορφο αντρα που ελεγε το όνομα μου κι ελιωνε ,που βρισκόμασταν κι επερναν φωτιά τα σεντόνια που ταιριαζαμε σε τοσα πολλα…..αλλά αυτος ηθελε γαμο εγω παλι οχι ακομα…μου φαινόταν νωρις να δέσω ολη τη ζωή μου μαζί του κι ας ήταν ότι ελεγα ως τοτε ότι ψάχνω….έτσι εγω την έκανα μ ελαφρά γιατι δεν ήθελα δεν ήμουν σίγουρη και βρε αδερφέ ήθελα να ζήσω ότι υπήρχε εκεί έξω και να επιλέξω το ακομα καλυτεροτερο…..μάντεψε…..και… Διαβάστε περισσότερα »